Ἀρχίζουμε …καταμέτρηση: Παθολόγος στήν Γλυφάδα ἔγραψε 221 σκευάσματα μέ 1.121 τεμάχια στήν μητέρα της, καί ὅλα ἐκτελέστηκαν στό ἴδιο φαρμακεῖο.
Παθολόγος σέ κέντρο Ὑγείας στήν Μυτιλήνη συνταγογραφοῦσε μόνο βραδινές ὧρες ἀπό τίς 9 τό βράδυ ἕως τίς 4 τό πρωί, ἔγραψε 705 σκευάσματα καί 1.818 τεμάχια στόν ἄνδρα της, τίς δύο κόρες τους καί τόν ἑαυτό της. Καρδιολόγος στήν Νέα Μηχανιώνα ἔγραψε σέ δύο ἀλλοδαπούς 500 σκευάσματα καί 925 τεμάχια. Ἰατρός ἔγραψε 704 τεμάχια πού ἐκτελέστηκαν σέ φαρμακεῖο συγγενoῦς ἀσθενοῦς. Παθολόγος στήν Ἀθήνα ἔγραφε 362 σκευάσματα σέ ἀσθενῆ πού ἐκτελέστηκαν σέ φαρμακεῖο συγγενοῦς τοῦ ἀσθενῆ. Παιδίατρος στήν Θεσσαλονίκη ἔγραψε 300 σκευάσματα καί 1.350 τεμάχια σέ 4 παιδιά πού εἶναι μέλη ἀθλητικοῦ συλλόγου. Ὅλες οἱ συνταγές σέ ἕνα κεντρικό φαρμακεῖο.
Ψυχίατρος στήν Ἀθήνα ἔγραψε 980 τεμάχια φαρμάκων. Ὀρθοπεδικός στήν Πάτρα ἔγραψε 1.060 τεμάχια γιά ἀντιφλεγμονώδη. Δερματολόγος στό Ἡράκλειο ἔγραψε 275 φάρμακα καί 1.500 τεμάχια. Γυναικολόγος στήν Λάρισα ἔγραψε 200 φάρμακα καί 1.100 τεμάχια ἐξειδικευμένης φροντίδας σέ ἐγκύους καί γυναῖκες σέ ἐμμηνόπαυση.
Γιά τήν περίπτωση στήν Μυτιλήνη, ὁ ὑπουργός Ὑγείας ἀπεκάλυψε ὅτι ἡ ἰατρός ἀκολουθοῦσε τήν ἰδιαίτερη τακτική νά συνταγογραφεῖ μόνο βραδυνές ὧρες καί …ξημερώματα. Μάλιστα μέ αὐτήν τήν περίπτωση ἀσχολήθηκε προσωπικά ὁ ὑπουργός, ὁ ὁποῖος τήν ἐκάλεσε ὁ ἴδιος στό τηλέφωνο, ἀφοῦ τοῦ ἔκανε ἐντύπωση πώς εἶχε γράψει στήν 15χρονη κόρη της τρεῖς διαφορετικές στατίνες.
«Τῆς εἶπα εἶμαι 53 ἐτῶν καί παίρνω μιά στατίνη, μοῦ εἶπε ὅτι ἔχει πολύ σπάνια πάθηση, ἀλλά δέν θά ξαναγίνει. Ἡ ἴδια εἶχε γράψει φάρμακα σέ ἀλλοδαπό τεχνικό πού εἶχε ἔρθει γιά συναυλία στό νησί καί πρέπει νά ἔφυγε μέ 1.000 τεμάχια» εἶπε ὁ Ἄδ. Γεωργιάδης.
Keep walking, κύριοι, ξεκαθαρίστε τό τοπίο. Δύο σύντομες ἱστορίες.
Τό 1994 ἤμουν ὑποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. Στίς προεκλογικές μου συγκεντρώσεις, ὅταν τελείωνα τήν ὁμιλία μου, ἔρχονταν κάποιες ἡλικιωμένες κυρίες καί μοῦ φιλοῦσαν τό χέρι! Νέος, τότε, σοκαριζόμουν. «Σας παρακαλῶ» ἔλεγα, κάπως πειραγμένος. «Τό χέρι τοῦ πατέρα σου φιλᾶμε! Ἐρχόταν γιά ἐπίσκεψη στό σπίτι, νά δεῖ τά παιδιά μας, καί φεύγοντας, μᾶς ἄφηνε φάρμακα καί κάποιες φορές χρήματα γιά νά ἀγοράσουμε κάποιο φάρμακο πού ὁ ἴδιος δέν εἶχε!» μοῦ ἔλεγαν. Ὁ πατέρας μου ἦταν ἰατρός, στόν Πειραιᾶ. Καί στούς πτωχούς ἀσθενεῖς, ὄχι μόνο δέν ἔπαιρνε χρήματα, ἀλλά ἔδινε καί φάρμακα ἀπό τά «δείγματα δωρεάν» πού ἔφερναν οἱ «ἰατρικοί ἐπισκέπτες» καί σέ ὁρισμένους ἄφηνε κανά εἰκοσάρικο δραχμές!
Πρίν ἀπό δύο-τρία χρόνια, ἀνήμερα 15αύγουστο χτύπησα στήν κόγχη τοῦ γραφείου μου. Mέ φρικτούς πόνους, μεταφέρομαι σέ γειτονικό ἰδιωτικό Θεραπευτήριο. Μιά κυρία διατάσσει «Ουρά, γρήγορα». Ἐκτελῶ τήν ἐντολή καί ἡ κυρία ἀναφωνεῖ: «Ἴχνη αἵματος-εἰσαγωγή!» καί ζητοῦνται ἑπτακόσια εὐρώ προκαταβολικά. «Πές τους νά μοῦ κάνουν ἀκτινογραφία, ἐπειδή μᾶλλον ἔχω τσακίσει τά πλευρά μου καί νά ἀφήσουν τίς πονηριές» τηλεφωνῶ σέ φίλο, διευθυντή κλινικῆς τοῦ θεραπευτηρίου. Ἀκτινογραφία καί τρία πλευρά σπασμένα. Ἄν, ὅμως, στήν θέση μου ἦταν κάποιος πού δέν εἶναι «τῆς πιάτσας», θά τόν ἔβαζαν κανονικά στόν κουβᾶ. O tempora, o mores…
Μ.Η.Τ. 232122