Ὅταν ἡ σοσιαλδημοκρατία ἐπιτίθεται…

Ποτέ μου δέν μπόρεσα νά καταλάβω τό μῖσος τῆς κρατικοδίαιτης σοσιαλδημοκρατίας γιά τόν Κώστα Καραμανλῆ.

Μία ἀπό τίς ἐξηγήσεις στίς ὁποῖες ἔχω σχεδόν καταλήξει, εἶναι ἡ ἐπίθεση πού ἐξαπέλυσε ἐκεῖνο τό βράδυ στόν «Μπαϊρακτάρη» στούς «ντ…τζῆδες», οἱ ὁποῖοι πίστευαν ὅτι μέσῳ τῶν Μέσων Ἐνημερώσεως τά ὁποῖα εἶχαν ὑπό τόν πλήρη ἔλεγχό τους, θά μποροῦσαν νά κουλαντρίσουν καί τήν δική του κυβέρνηση.

Βεβαίως, ἀργότερα, ὅταν στόν πόλεμο κατά τοῦ Καραμανλῆ μπῆκαν καί κάποιοι οἱ ὁποῖοι τόν στήριξαν τό 2004, τά πράγματα ἄλλαξαν καί κάποια ἐκ τῶν στελεχῶν τῆς ΝΔ τά ὁποῖα εἶχε ἐμπιστευθεῖ, ἄρχισαν νά «λοξοκοιτοῦν».

Χωρίς ἀμφιβολία, καμμία κυβέρνηση δέν ἦταν δυνατόν –τότε– νά ἀντέξει τά πυρά τοῦ συνόλου τῶν ἠλεκτρονικῶν καί ἐντύπων μέσων τά ὁποῖα εἶχαν ὑπό τόν πλήρη ἔλεγχό τους οἱ «προστάτες τῆς ἐνημερώσεως».

Μονοθεματικά δελτία εἰδήσεων. Ὁμοβροντίες κατά τῆς κυβερνήσεως καί, «χαϊδέματα», στόν υἱό του Ἀνδρέα, ὁ ὁποῖος, ἐπίσης, ἔμελλε νά δεχθεῖ τά πυρά ἐκείνων πού τόν στήριξαν, διαβάλλοντας τόν προκάτοχό του! Γιά τήν Ἱστορία: Ἐκεῖνο τό βράδυ μοῦ τηλεφώνησε κάποιος ἀπό τούς συνδαιτυμόνες τοῦ πρωθυπουργοῦ στοῦ «Μπαϊρακτάρη». Μοῦ διηγήθηκε –καί τά ἔγραψα χαρτί καί καλαμάρι– ὅσα εἶχαν λεχθεῖ. Ἀντελήφθην ἀμέσως ὅτι ἡ «εἴδηση» θά ἔκανε πάταγο καί, πιθανόν, ζημιά μεγάλη στήν κυβέρνηση.

Ἀλλά «ἡ εἴδηση εἶναι εἴδηση», καί πῆρα τόν ἀνελκυστῆρα γιά τό γραφεῖο τοῦ –τότε– διευθυντῆ τῆς ἐφημερίδας στήν ὁποία ἐργαζόμουν. Μιλοῦσε στό τηλέφωνο, κάτι σημείωνε καί μοῦ ἔκανε νόημα νά καθίσω. Μόλις τελείωσε μοῦ εἶπε ἀκριβῶς ὅ,τι μοῦ εἶχε ἀναφέρει ἡ πηγή μου, πρίν ἀπό λίγα λεπτά. Τούς εἶχε πάρει σβάρνα ὅλους καί τούς ἔλεγε τά καθ’ ἕκαστα. Ἐπειδή δέν βρίσκεται πλέον στήν ζωή, δέν ἀναφέρω τό ὄνομά του. Τήν ἑπομένη, ἡ ἐφημερίδα μας βγῆκε μέ τίτλο ὑπέρ Καραμανλῆ καί κατά τῶν «ντα…τζήδων».

Ἔπειτα ἀπό λίγο καιρό πῆγε μέ τό μέρος τους καί συνέβαλε στήν ἀνατροπή τοῦ νομίμως ἐκλεγμένου πρωθυπουργοῦ.

Μία ἄλλη ἐξήγηση εἶναι ὅτι ὁ Καραμανλῆς διέφερε πολύ ἀπό τόν Κώστα Μητσοτάκη, τόν πρόεδρο τῆς Νέας Δημοκρατίας πού «ἔρριξε» τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου, ἀλλά δέν κατέστη δυνατόν νά κρατήσει. Ἀνετράπη καί ἐκεῖνος, ἀλλά «ἐκ τῶν ἔσω»…

Ὁ Κώστας Καραμανλῆς δέν εἶχε τήν «ἀριστερολαγνεία» τοῦ Κώστα Μητσοτάκη καί δέν ἐστράφη πρός τίς «ἄλλες δημοκρατικές δυνάμεις» προκειμένου νά «σταθεῖ». Φυσικά, δέν ἔτρεφε ἄσχημα αἰσθήματα γιά τούς ἐκτός ΝΔ χώρους, ἀλλά δέν εἶχε σκοπό νά «συγκυβερνήσει». Ἔτσι, ἄρχισε νά κλώθεται, ἀπό διάφορα δημοσιογραφικά γραφεῖα, ἡ μυθολογία τοῦ «Play station» καί τῆς «ταβέρνας τῶν κοψιδιῶν». Βεβαίως, ἔδινε ἀφορμές καί ὁ Καραμανλῆς, ἀφοῦ δέν σύχναζε σέ «σίκ» στέκια τοῦ Κολωνακίου καί προτιμοῦσε τίς λαϊκότερες συνοικίες καί τά «μεσαίων βαλαντίων» ἑστιατόρια καί ταβέρνες.

Παράλληλα, κάποιοι ἄνθρωποι πού εἶχε (πολύ) κοντά του ἄρχισαν νά δέχονται πυρά ἀπό τά ἐλεγχόμενα ΜΜΕ. Δημιουργήθηκε ἄσχημο κλῖμα, ἦλθαν καί οἱ (πολλές καί συνεχεῖς) πυρκαϊές καί φθάσαμε στό 2009, ὁπότε καί ὁ πρωθυπουργός προκήρυξε ἐκλογές καί τίς ἔχασε. Στήν ἐφημερίδα εἶδα νά πανηγυρίζουν καί κάποιοι πού «ὁρκίζονταν στό ὄνομά του.» Ἀκολούθως, φθάσαμε, ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στό Καστελλόριζο…

Ἀλήθεια, ποῦ εἶναι σήμερα ἐκεῖνοι οἱ «προστάτες» πού «ἐθίγησαν» στοῦ Μπαϊρακτάρη;