Ὁ τόπος καί ἡ αὔρα του ἔχουν μεγάλη σημασία

Σᾶς ἔγραφα χθές γιά τό Ἡρώδειο, στό ὁποῖο μπορεῖ πλέον νά ρίχνει τίς ζεϊμπεκιές του ἠθοποιός πού εἶναι καί ὑποψήφιος πρόεδρος Κόμματος (πού ’σαι Ρήγκαν νά τόν δεῖς), νά τραγουδᾶ τά καψούρικα ἤ τίς παραφθορές κομματιῶν τοῦ Μικρούτσικου ὁ «λαϊκός βάρδος» τῆς ἐποχῆς καί νά γίνονται καί ἄλλα, χειρότερα…

Θά πεῖ κάποιος ὅτι «καί στό Λονδῖνο, δίνουν τίς αἴθουσες τοῦ Βρεταννικοῦ Μουσείου γιά τήν διοργάνωση cocktail-party.» Καί βέβαια τίς δίνουν, ἀλλά μήπως ἔχουν μέσα τους οἱ αἴθουσες δικά τους εὑρήματα; Κλεμμένα δῶθε-κεῖθε εἶναι, καί οὐδείς τά πονάει, ἀφοῦ δέν εἶναι γέννημα-θρέμμα τῆς δικῆς τους γῆς.

Τέλος πάντων, ἄς μήν πλατυάζουμε τώρα καί ἄς δοῦμε τά πράγματα μέ πιό ἀνοιχτό μάτι. Ἀλλά, βρέ παιδί μου, ὅσο καί νά τό ἀνοίξεις τό μάτι σου, πῶς νά δεχθεῖς τήν κακοποίηση κάποιων χώρων τούς ὁποίους ἔχουμε ὑποχρέωση ἱερή νά φυλάττουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ;

«Καλά, ἐσύ μᾶς ἔγραψες ὅτι καλῶς ἐδόθη τό Ἡρώδειο στό συγκρότημα “Metal” τῶν “Septic Flesh” καί τώρα σέ πείραξαν οἱ “ζεϊμπεκιές” καί τά ἀργύρια; Ὀφείλω νά ἐξηγηθῶ. Μελετῆστε τήν “Metal” μουσική, διαβάστε τούς στίχους τῶν (περισσότερων) τραγουδιῶν καί θά διαπιστώσετε ὅτι καί νόημα ἔχουν καί πολύ “ψαγμένοι” καί προσαρμοσμένοι στήν ἱστορία καί τήν παράδοση εἶναι. Καί δέν ἦταν, φυσικά, “metal” ἡ χορωδία “Libro Coro” ἡ ὁποία τούς συνόδευσε, μαζί μέ τήν συμφωνική ὀρχήστρα.

Ἄν μπορεῖς νά “παντρέψεις” τό ρόκ καί τό “metal” μέ μιά συμφωνική, χαλάλι σου, μπές καί στό Ἡρώδειο καί στήν Ἐπίδαυρο. Ὅπως μπῆκαν οἱ “Deep Purple” καί οἱ “Queen” στίς μεγάλες Ὄπερες ὅλου τοῦ κόσμου. Δηλαδή ποιός θά τολμοῦσε νά πεῖ “ὄχι” στούς “Beatles” ἄν ποτέ ἔρχονταν στό Ἡρώδειο καί ἀκούγονταν κάτω ἀπό τήν Ἀκρόπολη οἱ ἦχοι τoυ “Υesterday”, τῆς “Eleanor Riggby” καί τοῦ “Let it Be”; Ποιός θά μποροῦσε νά πεῖ “ὄχι” στούς “Queen” ἄν μᾶς χάριζαν τήν “Bohemian Rapsody” στόν χῶρο τοῦ ρωμαϊκοῦ Ὠδείου;» Ὅλα ἔχουν τό δικό τους μέτρο καί ὅλα πρέπει νά ἀκολουθοῦν τήν «γραμμή» πού χαράσσει ὁ χῶρος.

Δέν ταιριάζουν «ὅλα παντοῦ». Ὁ χῶρος ἔχει πολύ μεγάλη σημασία. Ὁ χῶρος ἐκπέμπει τήν δική του αὔρα. Πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια, παρακολούθησα μιά συναυλία τοῦ Τζό Κόκερ στό ἀνοιχτό ἀρχαῖο θέατρο τῆς Ταορμίνα, στήν Σικελία. Ἦταν μαγευτικό τό χαρμάνι, οὐδόλως προσβαλλόταν ὁ χῶρος ἀπό τήν ὀρχήστρα πόπ-ρόκ μέ ἔντονο σόουλ χρῶμα, ἡ ὁποία συνόδευε τόν Κόκερ καί τίς τραγουδίστριές του. «Καί καλά, δέν σέ ἐνόχλησε ὁ Κόκερ, πού στά κομμάτια του κυριαρχεῖ τό μπάσο καί τά τύμπανα καί σέ ἐνόχλησε πού ὁ Ἀργυρός “τά εἶπε” στό Ἡρώδειο;»

«Μά, δέν μέ ἐνόχλησε ὁ καλλιτέχνης. Τό εἶδος, ὅμως, τό ὁποῖο ὑπηρετεῖ, δέν ταιριάζει στόν χῶρο τοῦ Ἡρωδείου. Εἴπαμε, δέν εἶναι ὅλοι γιά ὅλα.» Καί νά θυμόμαστε πάντα τόν Αἴσωπο: «Ἔριφος ἐπί τινος δώματος ἐστώς, ἐπειδή λύκον παριόντα εἶδεν, ἐλλοιδόρει καί ἔσκωπτεν αὐτόν. Ὁ δέ λύκος ἔφη: Οὐ σύ μέ λοιδορεῖς, ἀλλά ὁ τόπος».