Ὁ πανικός τῆς Ἰβηρικῆς καί τό κορίτσι στό μετρό

Γιά σκέψου!

Κόπηκε τό ρεῦμα γιά ἕξι ὧρες καί διαλύθηκε ἡ Ἱσπανία! Φαντάζεστε πόσοι ὑπολογιστές κάηκαν, πόσα κείμενα χάθηκαν, πόσα ρεπορτάζ πρέπει νά ξαναγραφοῦν; Πόσες Τράπεζες διέκοψαν τήν δυνατότητα νά δώσουν χρήματα ἀπό τά ΑΤΜ, πόσοι ἄνθρωποι δέν μποροῦσαν νά κάνουν συναλλαγές; Ὅλα πλέον ἐξαρτῶνται ἀπό τήν πρίζα. Ἔτσι καί δέν δουλεύει ἡ παροχή, πάπαλα τά πάντα!

Δηλαδή ἄν πέσει κάποια μέρα (ἀπό παντοῦ μπορεῖ νά προέλθει κάτι τέτοιο) ἕνας ἰός καί μολύνει τά κεντρικά συστήματα τῶν ὑπολογιστῶν, πᾶμε χαμένοι; Ἀλήθεια, τί εἶπε ἡ «Τεχνητή Νοημοσύνη» ὅταν ἔπεσε ὁ «γενικός»;

Παλαιότερα, ὅταν καιγόταν ἡ ἀσφάλεια ἤ ἔπεφτε τό ρεῦμα, ἀνάβαμε κεριά ἤ λάμπες πετρελαίου καί μαγειρεύαμε, ἀνάβαμε τό καμινέτο μέ τό οἰνόπνευμα καί ψήναμε καφέ, βράζαμε τό γάλα στό Πετρογκάζ καί, φυσικά, διαβάζαμε καί γράφαμε ὑπό τό φῶς τῶν κεριῶν, ὅταν δέν ἄναβαν τά κηρία τῆς κυρίας λάμπας! Τώρα, πανικός!…

Πῆρα τό πρωί τό μετρό ἀπό τόν Πειραιᾶ γιά τούς Ἀμπελόκηπους. Στόν Κορυδαλλό, ὁ συρμός ἦταν ἤδη σαρδελοκούτι. Παστωμένοι οἱ ἐπιβάτες. Ἐμένα, ὅμως, τό μάτι μου εἶχε πέσει σέ μιά κοπέλλα, ἡ ὁποία, ὄρθια καί μέ τό ἕνα χέρι στήν χειρολαβή, εἶχε στηρίξει στήν πλάτη ἑνός καθίσματος (χωρίς νά ἐνοχλεῖ τόν καθήμενο) ἕνα βιβλίο καί διάβαζε! Ἡ μοναδική, μέσα στό τραῖνο, πού διάβαζε! Καί, γιά νά γυρίσει σελίδα, ἄφηνε γιά λίγο τήν χειρολαβή καί ἔκανε μιά γρήγορη κίνηση μέ τό δάχτυλό της. Γύρισα γύρω καί κοίταξα τούς καθημένους. Ἐννέα στούς δέκα, ἐπεξεργάζονταν τό τηλέφωνό τους. Ἡ διπλανή μου κυρία διάβαζε μηνύματα, ὁ νεαρός ἀπέναντί μου ἔπαιζε παιγνίδια, ὅπως καί ὁ φίλος του, πού καθόταν δίπλα του. Φυσικά, οὔτε πού σκέφθηκαν –νέα παιδιά– νά σηκωθοῦν καί νά προσφέρουν θέση σέ κάποιον μεγαλύτερο. Κολλημένα τά μάτια στήν μικροσκοπική ὀθόνη καί «βζζζζ», «βζζζζζ» οἱ ἦχοι ἀπό τό παιγνίδι!

Ἡ κοπέλλα, ὅμως, ἐπέμενε νά διαβάζει καί νά γυρίζει τίς σελίδες, χωρίς κίνδυνο νά χάσει τήν ἰσορροπία της, ἀφοῦ ἦταν στριμωγμένη ἀνάμεσα σέ δύο κυρίες, οἱ ὁποῖες εἶχαν «μπεῖ στόν σταθμό τοῦ Αἰγάλεω»!

Εἶναι βέβαιον ὅτι δέν ἐπαρκοῦν οἱ συρμοί καί ὅτι χρειαζόμαστε κι ἄλλους. Ἄς μιλήσει ἡ κυβέρνηση μέ τούς Ἕλληνες ἐφοπλιστές πού παραγγέλλουν πλοῖα στήν Κορέα, νά μεσολαβήσουν στίς μεγάλες κορεατικές ἑταιρεῖες καί νά μᾶς κάνουν καλή τιμή στούς συρμούς ἤ –ἄν θέλουν– ἄς δωρίσουν μερικούς στό ἑλληνικό δημόσιο, ἄν δέν ὑπάρχουν τά ἀπαραίτητα κονδύλια. Ἄν ὑπάρχουν, ἄς τούς συζητήσουμε, γιά ἕνα καλό σκόντο.

Ἄς ἐπιστρέψουμε, ὅμως, στό «μπλάκ ἄουτ» τῆς Ἰβηρικῆς. «Κυβερνοεπίθεση» ἦταν ἡ πρώτη ἐντύπωση. Ἀλλά ποιός νά τήν ἔκανε; «Ὁ Πούτιν!» θά εἶπαν οἱ ρωσσοφοβικοί. «Οἱ ἐξωγήινοι θά εἶπαν οἱ πιό «προχωρημένοι», πού κάθε τόσο βλέπουν κι ἀπό ἕνα «Οὖφο» στό μπαλκόνι τους.

Ἄν καί, μεταξύ μας, φαντάζεστε τίποτε περίεργες μορφές, νά σκᾶνε στά γέλια-κάπου μακρυά, στό διάστημα, παίζοντας τό δικό τους τηλε-παιγνίδι, πού θά λέγεται «Μπλάκ -ἄουτ στούς κατοίκους τῆς γῆς;» Δηλαδή ἐμεῖς πῶς παίζαμε «πάκ-μάν» καί πανηγυρίζαμε ὅταν «τρώγαμε» τά ἀνθρωπόμορφα κεφαλάκια;

Ὅπως καί νά ἔχει τό πρᾶγμα, τό «μπλάκ-ἄουτ» στήν Ἰβηρική ἔστειλε ἕνα μήνυμα.

Ὅπως καί ἡ κοπέλλα, πού ἐπέμενε νά διαβάζει βιβλίο καί ὄχι νά παίζει μέ τό «κινητό»…