Ἰδού μιά εὐκαιρία νά βγοῦμε μπροστά

Δέν ἀλλάζουν οἱ καιροί, οἱ ἄνθρωποι ἀλλάζουν!

Τά περάσαμε κι ἐμεῖς αὐτά, μέ τά παγιδευμένα αὐτοκίνητα, μέ τίς ρουκέττες, μέ τίς δολοφονίες. Μόνο πού ὁ δικός μας πόλεμος ἦταν (καί παραμένει) ἐσωτερικός.

Παρά, ὅμως, τό γεγονός ὅτι Ρωσσία καί Οὐκρανία βρίσκονται σέ πόλεμο, ἡ ἐνέργεια μέ τό παραγεμισμένο μέ τρινιτροτολουόλη πατίνι, δέν μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ἀλλοιῶς παρά τρομοκρατική!

Κακῶς, κάκιστα, ἔπραξε ὁ Βρεταννός ὑπουργός πού εἶπε ὅτι «δέν θά κλάψουμε κιόλας» ὅταν ἔμαθε γιά τήν ἔκρηξη ἔξω ἀπό πολυκατοικία τῆς Μόσχας, πού προκάλεσε τόν θάνατο τοῦ Ρώσσου στρατηγοῦ καί τοῦ ὁδηγοῦ του. Ἀντιθέτως, αὐτή ἡ ἐνέργεια θά ἔπρεπε νά θεωρηθεῖ ἀπό τούς δυτικούς εὐκαιρία γιά νά καλέσουν τίς δύο πλευρές νά καθίσουν στό τραπέζι καί νά βροῦν τήν λύση πού θά σταματήσει αὐτή τήν ἄσκοπη καί χωρίς οὐσιαστικά κέρδη γιά τίς ἀντιμαχόμενες πλευρές σφαγή.

Ὅλα, ὅμως, δείχνουν ὅτι ὁ πόλεμος πού ἄρχισαν οἱ Ρῶσσοι γιά νά τελειώνουν μιά καί καλή καί σύντομα, ὅπως εἶχαν πεῖ, ἐξελίσσεται σέ συνεχῆ αἱμορραγία τῶν ἐμπολέμων καί παράλληλα αὐξάνει ἐπικίνδυνα τούς κινδύνους νά ἐπεκταθεῖ ἡ σύγκρουση καί νά πάρει στόν λαιμό της ὁλόκληρη τήν Εὐρώπη.

Τό νά ἐπαίρονται οἱ Μυστικές Ὑπηρεσίες τῆς Οὐκρανίας γιά τήν δολοφονία δείχνει ὅτι τά πράγματα εἶναι πολύ διαφορετικά ἀπ’ ὅ,τι θέλουν κάποιοι νά τά παρουσιάζουν. Ὁ πόλεμος μαίνεται, τό μῖσος φουντώνει, ἡ μία ἐπίθεση φέρνει τήν ἄλλη καί τό κακό δέν ἀργεῖ νά μετατραπεῖ σέ τραγωδία.

Καί ἄν σκεφθεῖ κανείς ὅτι ἡ παραπαίουσα Εὐρωπαϊκή Ἕνωση βρίσκεται –στήν κυριολεξία– μεταξύ δύο πυρῶν, μέ τήν κρίση καί τόν φονικό πόλεμο στήν Μέση Ἀνατολή καί μέ τήν ἔκρυθμη κατάσταση στήν Συρία στόν Νότο καί τήν ρωσσο-ουκρανική σύρραξη στόν Βορρᾶ, εὔκολα ἀντιλαμβάνεται ὁ ἁπλός πολίτης ὅτι τά χειρότερα ἔρχονται.

Ἔτσι, ἀπό τό ὅπου νά ’ναι ἀρχίζουν οἱ συνομιλίες, βρεθήκαμε στό περιμένοντας τά ἀντίποινα τῶν Ρώσσων. Καί ὅλοι γνωρίζουμε πλέον ὅτι ἡ Ρωσσία δέν θά διστάσει νά χρησιμοποιεῖ ὅλο καί βαρύτερα καί πιό ἀποτελεσματικά (ὀλέθρια δηλαδή) ὅπλα.

Ἴσως εἶναι μία καλή εὐκαιρία γιά τήν Ἑλλάδα νά τεθεῖ ἐπί κεφαλῆς μιᾶς εἰρηνευτικῆς κινήσεως, νά καλέσει τήν ἡγεσία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως νά παρέμβει καί νά συγκληθεῖ μία διεθνής διάσκεψη, μέ τήν συμμετοχή τῆς Ρωσσίας καί τῆς Οὐκρανίας, ὥστε νά ὁδηγηθοῦμε σέ μιά συμβιβαστική λύση, πού θά ἱκανοποιήσει (τρόπος τοῦ λέγειν) ἀμφότερες τίς πλευρές.

Τό ὅτι ἀνήκουμε στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί μάλιστα στόν πυρῆνα της, δέν μᾶς ἐμποδίζει νά ὁμιλοῦμε μέ τήν γλῶσσα τῆς λογικῆς. Ναί, ὑποστηρίξαμε τήν Οὐκρανία, καθ’ ὅτι ἡ εἰσβολή πού ἐπεχείρησε ἡ Ρωσσία δέν ἄφηνε τότε ἄλλα περιθώρια, ἀλλά ὅταν καίγεται τό σπίτι τοῦ γείτονα, φροντίζεις νά μήν ἁρπάξει καί τό δικό σου.

Ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά πιστεύουμε ὅτι ἡ κατάσταση, ὅπως ἐξελίσσεται, προσφέρει στήν Ἑλλάδα τήν εὐκαιρία νά βγεῖ μπροστά. Κανείς δέν θά τήν κατηγορήσει. Εἶναι βέβαιο ὅτι οἱ λαοί τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης καί ἔχουν κουραστεῖ καί ἀνησυχοῦν. Ὁπότε;