Ἡ νέα ἐξουσία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ

ΟΤΑΝ τόν Δεκέμβριο τοῦ 1944 ἡ τριανδρία Γιώργης Σιάντος, Γιάννης Ἰωαννίδης καί Γιῶργος Ζεῦγος τοῦ ΚΚΕ ἐπιχείρησαν τήν κατάληψη τῆς ἐξουσίας στήν Ἑλλάδα, δέν ἦσαν γνωστοί οὔτε καλύτεροι τοῦ κ. Στέφανου Κασσελάκη, πού ἐχθές ἐχρίσθη ἀρχηγός τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.

Ἦσαν ἀγράμματοι, ἄξεστοι κι ἀδίστακτοι. Ὁ ἕνας ἦταν κουρέας, ὁ ἄλλος τσαγκάρης κι ὁ τρίτος ἀγρότης, πού τά ’βαλαν μέ τούς μπαρουτοκαπνισμένους Ἐγγλέζους, οἱ ὁποῖοι ἀφίχθησαν ἀπ’ τίς μάχες μέ τήν Βέρμαχτ στό Τομπρούκ, Ἔλ Ἀλαμέην καί Σικελία. Πάνοπλοι.

• Tοῦ Κώστα Κόλμερ

Ἡ ἕλξη τῆς ἐξουσίας ἦταν τόσο δυνατή, ὥστε οἱ τρεῖς παρέσυραν τό ΕΑΜ, τόν ΕΛΑΣ καί τό ΚΚΕ σ’ ἕνα χαμένο ἐκ προοιμίου ἀγῶνα (εἶχε προσυμφωνήσει ὁ Στάλιν μέ τόν Τσῶρτσιλλ, ὅτι ἡ Μεγάλη Βρεταννία εἶχε 90% τῆς ἐπιρροῆς στήν μετακατοχική Ἑλλάδα) καί προκάλεσαν τήν αἱματηρή ἐμφύλια διαμάχη πού ἐξελίχθηκε τό 1946, σέ ἀντιπαράθεση Ἀμερικῆς καί Σοβιετικῆς Ἕνωσης, κατά τόν Ψυχρό Πόλεμο, στά ἑλληνικά βουνά (1946-49).

Ἡ ἱστορία τώρα ἐπαναλαμβάνεται ὄχι ὡς τραγωδία ἀλλά φαρσοκωμωδία. Ἕνας ἄγνωστος νεαρός, ἐλθών ἀπ’ τό …πουθενά, ἐκδήλωσε «αἰφνιδίως» τήν ἐπιθυμία νά ἡγηθῇ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, τήν ὁποία –κακῶς– ὁ ἐκλεγείς ἀρχηγός της, ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, ἐγκατέλειψε, μετά τήν ἧττα στίς τελευταῖες βουλευτικές ἐκλογές, ἀπ’ τόν Κυρ. Μητσοτάκη. Ἕως ἐδῶ οὐδέν μεμπτόν. Σέ λαϊκή δημοκρατία ζοῦμε, ὁ καθείς κάνει ὅ,τι θέλει «στήν κρεβατοκάμαρά του» καί τόν πρόεδρο τοῦ κόμματος δέν ἐκλέγει ἡ Κοινοβουλευτική Ὁμάς, ὡς ἐπιτάσσει τό Σύνταγμα, ἀλλά μία λαϊκή σύναξη «ὅσων εἶδαν φῶς καί ἀνέβηκαν στά γραφεῖα τῆς Κουμουνδούρου.» Χωρίς κομματικές ταυτότητες, ἄνευ λίστας καί μ’ ἕνα δίφραγκο ἔγιναν «ψηφοφόροι» καί μετέσχον σέ «ἐκλογές ὀπερέττας», δύο γύρων, ὅπου ἀπ’ τόν πρῶτο, ἐπικράτησε ὁ παρείσακτος νεαρός. Περιέργως.

Τόν «τοιοῦτον» ὅμως υἱοθέτησε ἀμέσως σύμπας ὁ πολιτικός συρφετός τῶν «κοινωνικῶν δικτύων», τμῆμα τοῦ δεξιοῦ κι ἀριστεροῦ Τύπου, διάφορες χαζοχαρούμενες τηλεπερσόνες πανελληνίου ἐμβελείας καί μερικοί «σοβαροί» σχολιαστές καί ἀρθρογράφοι. Ὡς γνωστόν, «στήν Ἑλλάδα εἶσαι ὅ,τι σέ… δηλώσουν» πού εἶπε ὁ Γιάννης Τσαρούχης.

Χωρίς νά διερωτηθοῦν ἐάν πρόκειται περί προσώπου πού ἔχει τά προσόντα νά ἡγηθῇ τοῦ τρίτου πυλῶνα πολιτικῆς ἐξουσίας τῆς χώρας, μετά τόν Πρωθυπουργό καί τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς, τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης, στό καθεστώς τῆς τρίτης κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας πού ζοῦμε, τόν προέβαλαν κι ἀποδέχθηκαν ἀσμένως. Ἀπέχει, δέ, ὁ νέος ἀρχηγός μόλις μία βαθμίδα ἀπό τήν πρωθυπουργία τῆς χώρας, ἐάν τό νῦν κυβερνῶν κόμμα στραβοπατήσει στήν ἀτραπό τῶν πελωρίων ἐσωτερικῶν καί κυρίως ἐξωτερικῶν προβλημάτων καί τυχόν χρειασθῇ «κυβέρνηση συνεργασίας». Οὐδόλως ἀπίθανο.

Τότε ὅμως ἕνα «σαρδάμ» τοῦ νεοφώτιστου θά ἀρκοῦσε νά παρασύρει τήν χώρα σέ ἐξωτερικές περιπέτειες, ἐάν ἐν τῷ μεταξύ δέν ἐπικρατοῦσε ἡ ἄποψή του, νά καταργηθῇ ὁ ἐθνικός στρατός.

Βέβαια, αὐτά εἶναι φληναφήματα, ἀνάξια συζητήσεων καφενείου, ἀλλ’ ἡ ἀπορία παραμένει ἀναπάντητος: Πῶς ἕνας ἄγνωστος μέχρις ἐχθές, ἄσχετος περί τά πολιτικά θέματα, μή μέλος τῆς κομματικῆς ἱεραρχίας καί εἰσαγόμενος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἀποκτᾶ τήν ἰσχύ ἁλώσεως τοῦ σκληροῦ πυρῆνα ἑνός –ἔστω «ἐρζάτς»– ἐπαναστατικοῦ κόμματος πού ἀποτελεῖται ἀπό ὄψιμους «ἀγωνιστές» τῆς λαϊκῆς κεντροαριστερᾶς; Ἡ ἀπάντηση εἶναι μονολεκτική: ἡ ἐξουσία!

Εἶναι τόση ἡ πικρία κι ἡ ἀπογοήτευση τῶν «ἀγωνιστῶν» αὐτῶν πού ἔχασαν τήν ἐξουσία πρό τεσσάρων ἐτῶν, πού θά ἔδιναν τά πάντα γιά νά τήν ἀνακτήσουν, καί παραδίδονται στόν πρῶτο τυχόντα, ἁπλῶς καί μόνο διότι ἀποτελεῖ τήν τελευταία ἐλπίδα, ἔστω κι ἄν εἰσφέρει στήν πολιτική κάτι τό τετριμμένο: τήν ἀντικανονικότητα.

Τό πάθος τῆς ἐξουσίας πρό 79 ἐτῶν προκάλεσε τήν τραγωδία τοῦ ἐμφυλίου πού πρῶτοι, κι ὄχι μόνον αὐτοί, πλήρωσαν οἱ ἀριστεροί. Ἡ μνησικακία πού συνοδεύει τήν ἐκδίκηση γιά τήν ἀπώλεια τῆς ἐξουσίας ἀπό τόν Κυρ. Μητσοτάκη, φέρει τήν ἀνάμνηση τοῦ κακοῦ τέλους τῆς ἀριστερᾶς καί προειδοποιεῖ γιά τήν διάλυση τῆς κεντροαριστερᾶς, λίαν συντόμως. Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι τό κόστος δέν θά τό φέρει ἡ Πατρίς.