Ἡ ὑπερ-έκθεση στό γυαλί καί οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοι

Οὐδόλως μᾶς αἰφνιδίασε ἡ ἀποτυχία τῆς –κατά τά ἄλλα συμπαθοῦς– τέως προέδρου τῶν νοσοκομειακῶν ἰατρῶν στίς ἐκλογές τῆς Ἑνώσεώς τους.

Ἦταν φυσικό ἡ ὑπερέκθεσή της στά μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας, νά συνασπίσει τούς ἀντιπάλους της (χωρίς νά παραβλέπουμε ὅτι ἔλεγε πολλά καί οὐσιώδη πράγματα, ὅταν ἀναφερόταν ἀποκλειστικά στόν τομέα της), καθώς σχολίαζε πλέον τά πάντα καί ἐξέφραζε ἄποψη ἐπί παντός τοῦ ἐπιστητοῦ. Ἐπιτρέψτε μου τήν ἀναφορά σέ κάτι προσωπικό. Ὑπῆρξα ἐκ τῶν πρώτων, οἱ ὁποῖοι στελέχωσαν τό πρῶτο ἰδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι.

Ὁ ἀείμνηστος Γιῶργος Μπόμπολας μέ κάλεσε στό γραφεῖο του καί –ἐντελῶς ἐμπιστευτικά– μοῦ ἀνέφερε ὅτι πέντε ἐκδότες ἐφημερίδων εἶχαν ἀποφασίσει νά «βγάλουν στόν ἀέρα» ἕναν τηλεοπτικό σταθμό, μέ τόν ὁποῖο –ὅπως εἶχε συμβεῖ καί μέ τήν ραδιοφωνία– θά σταματοῦσε «τό κρατικό μονοπώλιο». Μοῦ πρότεινε καί δέχθηκα νά μετάσχω στήν ὁμάδα πού σχεδίασε καί ἐκτέλεσε τό «πρότζεκτ», ἔχοντας καθημερινή καί στενή συνεργασία μέ τόν ἀλησμόνητο φίλο Ἰάσονα Μοσχοβίτη.

«Πρέπει νά ἀναλάβεις κι ἐσύ ἕναν τομέα στό εἰδησεογραφικό, ἡ τηλεόραση εἶναι τό μέλλον» μοῦ εἶπε καί ἐπέμεινε. Ἔτσι, δέχθηκα νά ἀναλάβω ἕνα συγκεκριμένο ρεπορτάζ. Τό κανάλι «ἔκανε πάταγο» καί ὁ κόσμος –ὅπως ἦταν φυσικό– ἔχοντας βαρεθεῖ τόν ἀσφυκτικό κρατισμό στήν ἐνημέρωση καί ἐλπίζοντας ὅτι θά ὑπῆρχε «ἐλεύθερη τηλεόραση» (πού τελικῶς δέν ὑπῆρξε) ἔστρεψε τό βλέμμα στό «καινούργιο κοσκινάκι» καί ἡ θεαματικότητα ἦταν τεράστια. Σέ μερικούς μῆνες, ἄρχισα νά ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ἡ ἔκθεση στό «γυαλί» δέν εἶναι καί τόσο ὠφέλιμη, γιά κάποιον πού θέλει νά ἔχει μιά νορμάλ ἰδιωτική ζωή. Δέν εἶναι τόσο εὐχάριστο νά σέ ἀναγνωρίζουν ὅλοι, νά πηγαίνεις στό περίπτερο γιά τσιγάρα καί νά σέ παρατηρεῖ ἐξονυχιστικά ὁ περιπτερᾶς σκεπτόμενος «κάπου τόν ξέρω αὐτόν’, οὔτε νά κάθεσαι στό μετρό, νά ψιθυρίζουν καί νά κρυφογελοῦν οἱ ἀπέναντί σου κυρίες καί νά καταλαβαίνεις ὅτι ἀναφέρονται σέ ἐσένα.

Ἔτσι, στούς πέντε ἤ ἕξι μῆνες ἀφ’ ὅτου ἐμφανιζόμουν στό «γυαλί» σχεδόν καθημερινά, ὑπέβαλα τήν παραίτησή μου. «Τρελλός εἶσαι; Ἀφήνεις τέτοια καρριέρα; Τό μέλλον ἀνήκει στήν εἰκόνα» μοῦ εἶπε –καί εἶχε δίκιο ὡς πρός τήν εἰκόνα– ὁ Μοσχοβίτης. Προτίμησα, ὅμως, τήν ἀπόλαυση πού σοῦ προσφέρει ἡ ἐφημερίδα. Νά κάθεσαι στό μετρό (χρησιμοποιῶ καθημερινά τά μέσα μαζικῆς μεταφορᾶς, ἐκεῖ πιάνεις τόν παλμό τοῦ κόσμου) καί νά σέ διαβάζει ὁ διπλανός σου στήν ἐφημερίδα ἤ νά διαβάζει ἕνα ἀπό τά βιβλία σου, χωρίς νά ξέρει ὅτι ὁ συντάκτης τοῦ ἄρθρου κάθεται πλάι του, σέ ἀπόσταση ὀλίγων ἑκατοστῶν.

Ἡ συνεχής ἔκθεση στό γυαλί σόου στερεῖ τήν ἰδιωτικότητα, ἄσε πού σοῦ γίνεται ἕξις καί ὅταν πάψεις νά ἐμφανίζεσαι –ὑπάρχουν πολλοί λόγοι γιά νά συμβεῖ αὐτό– πέφτεις στήν μαύρη κατάθλιψη! Ἡ συμπαθεστάτη, λοιπόν, κυρία τέως πρόεδρος, ἔπεσε στήν «μαύρη τρῦπα» τῆς τηλεοράσεως. Δημιούργησε πολλούς φίλους, ἀλλά προκάλεσε καί τούς ἀντιπάλους της, οἱ ὁποῖοι –ὅπως προέκυψε ἀπό τούς ἀριθμούς– συνασπίσθηκαν καί ψήφισαν συγκεκριμένο ἀντίπαλό της γιά «νά τήν ξεφορτωθοῦν». Ἡ κυρία τέως πρόεδρος ἀπολαμβάνει τῆς ἐκτιμήσεως καί τῆς ἀποδοχῆς μας. Ἀλλά κάποιες φορές ἄς ἀνατρέχουμε στήν σοφία τῶν προγόνων, πού ἔλεγαν «μέτρον ἄριστον».