Ἡ ἑβδόμη τέχνη φεύγει καί ἡ ὀγδόη ἔρχεται

Παρακολούθησα, στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως, τήν τελευταία προβολή στόν ἱστορικό, αἰωνόβιο κινηματογράφο τῶν Ἀθηνῶν, τό «Ἰντεάλ».

Κατάμεστη ἡ –μεγάλη– αἴθουσα μέ τό κοινό ὄρθιο νά χειροκροτεῖ συνεχῶς ἐπί δέκα λεπτά! Ἐπιτρέψτε μου νά αἰσθάνομαι ὑπερήφανος, πού ὁ υἱός μου, ἕνας ἀπό τούς ἐγκυρότερους κριτικούς κινηματογράφου, προσπάθησε νά δώσει ζωή –καί ἐκεῖνος– στό «Ἰντεάλ», ὀργανώνοντας μεταμεσονύκτιες προβολές τοῦ ἀπολύτως ἐπιτυχημένου «Midnight Express», τῆς μεγάλης καί ἐπιτυχημένης αὐτῆς κινηματογραφικῆς λέσχης, τήν ὁποία ἵδρυσε πρό δεκαετίας.

Ἔβλεπα, λοιπόν, τόν κόσμο νά χειροκροτεῖ, ἀποχαιρετῶντας μιά ὁλόκληρη –καλή– ἐποχή γιά τήν Ἀθήνα, καί σκεπτόμουν πόσο ἄσχημα ἔχουμε φερθεῖ, ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, στίς πόλεις μας, ἀποστερῶντας τους τά πολιτισμικά τους «τοπόσημα».

Λυπᾶμαι ἐπίσης, πού ὁ «Ὅμιλος Μήτση», ὁ ὁποῖος ὑποτίθεται ὅτι –ὡς ἀσχοληθείς μέ τόν Τύπο– ἔπρεπε νά εἶναι ἰδιαίτερα εὐαίσθητος, δέν ἀποσαφηνίζει ἐξ ἀρχῆς τήν θέση του, ἄν, δηλαδή, τό «Ἰντεάλ» θά ὑπάρξει ὡς κινηματογραφική αἴθουσα καί ὄχι ὡς νεφελώδης «χῶρος συνεδρίων», στό ξενοδοχειακό συγκρότημα τό ὁποῖο θά ἀνεγερθεῖ (ἕνα ἀκόμη), στήν ταλαίπωρη ὁδό Πανεπιστημίου…

Βλέπω ἐπίσης μέ λύπη ὅτι καί τό «Ἀττικόν» καί ὁ «Ἀπόλλων», πού κάηκαν ἐκεῖνες τίς σκοτεινές ἡμέρες τοῦ 2012, ὅταν οἱ «γνωστοί ἄγνωστοι», προφανῶς οἱ ἴδιοι πού δολοφόνησαν τούς ὑπαλλήλους τῆς «Μαρφίν», ἔρριξαν στό κτηριακό συγκρότημα τῆς ὁδοῦ Σταδίου «μολότωφ», παραμένουν κλειστοί, παρά τό ὅτι διεσώθησαν ἀπό τήν καταστροφή. Τί θά γίνει; Καί ἐκεῖ «Mall» ἤ ξενοδοχεῖο; Θά γίνει τελικῶς ἡ Ἀθήνα πόλη «μόνον δι’ ἀλλοδαπούς»;

Γιά νά ξεκαθαρίσουμε τά πράγματα, εἶναι βέβαιον ὅτι αὐτά τά «χωροταξικά» καί «ἐπιχειρηματικά» θέματα δέν εἶναι τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ. Οἱ συμφωνίες γίνονται μέ ἄλλα ὑπουργεῖα, εἶναι βέβαιον. Ὅπως εἶναι βέβαιον ὅτι κανείς ὑπουργός Πολιτισμοῦ δέν θά ἤθελε νά κλείνουν κινηματογράφοι καί θέατρα.

Εἶναι ἀπολύτως βέβαιο ὅτι τά deals γιά τήν ἀνέγερση ξενοδοχείων ὑπάγονται σέ ἕνα εὐρύτερο σχέδιο καί κατευθύνεται ἀπό ἀνθρώπους (σέ θέσεις-κλειδιά) γιά τούς ὁποίους τό συναίσθημα δέν παίζει οὐδένα ρόλο. Ἐδῶ πρόκειται γιά «μπίζνες», καί σέ αὐτόν τόν τομέα ὁ Πολιτισμός εἴτε ἁπλῶς παρακολουθεῖ εἴτε δέχεται σῆμα τοῦ εἴδους «ἀφῆστε, δέν εἶναι δική σας δουλειά.»

Ἔτσι, ἡ Ἀθήνα, πού ἐρημώνει συνεχῶς τήν «καρδιά» της, τό κέντρο της, στρέφεται πρός τό μοντέλο μιᾶς «πόλεως ὑποδοχῆς» καί ἐγκαταλείπει τό εὐρωπαϊκό πρότυπο, κατά τό ὁποῖο τό ἱστορικό κέντρο τῶν πόλεων εἶναι χῶρος κατοικιῶν καί πολιτισμοῦ.

Κάποιοι ἔχουν ἐπιλέξει τό μοντέλο τῶν μεγάλων λεωφόρων τῆς Νέας Ὑόρκης, μέ τά ξενοδοχεῖα καί τά πολυκαταστήματα. Ἡ Ἐθνική Βιβλιοθήκη μετεφέρθη στό Ἵδρυμα Νιάρχου (ἐνῷ βρισκόταν πλάι στό Πανεπιστήμιο, ἀπομονώθηκε, σέ ἕναν χῶρο ναυτιλιακῶν μεγάρων) καί ἡ Λυρική Σκηνή ἔφυγε ἐπίσης γιά τήν παραλία, ἀφήνοντας τό κέντρο χωρίς τό αἷμα πού χρειάζονται οἱ προβληματικοί πνεύμονές του. Ἐπιτρέψτε μας νά ἐκφράσουμε τήν λύπη μας γιά τήν συνεχιζομένη ἐξαφάνιση τῶν κινηματογραφικῶν αἰθουσῶν ἀπό τήν Ἑλλάδα.

Τό «Ἰντεάλ», ὁ «Ἀπόλλων», τό «Ἀττικόν», τό «Ἄστορ» ἔπρεπε νά ἔχουν ἀπό καιρό κριθεῖ κτήρια διατηρητέα. Δέν ἔχει ἡ Ἀθήνα τήν πολυτέλεια νά κλείνει τά σινεμά της. Ὁ κινηματογράφος δέν ἔχει πεθάνει, παρά τήν ἐπέλαση τῆς «πλατφόρμας» καί τῶν «flix». Στό ἐξωτερικό τό σινεμά ἀνακάμπτει. Ἐδῶ, ξεχάσαμε τήν Ἑβδόμη Τέχνη καί περάσαμε στήν ὀγδόη, τήν τέχνη τοῦ Rbnb!