Ἡ Ἐκκλησία ἔχει Τράπεζα, τήν Ἁγία!

Καθώς ὁ Πάπας δέν εἶναι καί στά πολύ καλά του, ἀπό ἄποψη ὑγείας, θυμήθηκα τό τραγουδάκι «Θέλω νά δῶ τόν Πάπα».

Ἐπίκαιρο, ἀφοῦ, ὅπως μάθαμε κάποιοι, τῆς δικῆς μας Ἐκκλησίας, ἔχουν προτείνει νά συστήσει καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος Τράπεζα, σάν ἐκείνη τοῦ Βατικανοῦ. Μήν τρελλαθοῦμε! Ἡ Ἐκκλησία ἔχει μία μόνο Τράπεζα. Τήν Ἁγία! Πᾶμε τώρα στόν Πάπα.

Ἄν παραιτηθεῖ, δέν θά εἶναι ὁ πρῶτος. Ὁ προκάτοχός του, ὁ Γερμανός Πάπας, στά 85 του, σέ ἡλικία, δηλαδή, πού ἄλλοι προκάτοχοί του χαρακτηρίζονταν «τζόβενα», ἀποφάσισε νά ἀποσυρθεῖ. Ποιά ἦταν ἡ αἰτία; Τό σκάνδαλο μέ τόν μπάτλερ; Οἱ ἀποκαλύψεις γιά τούς παιδόφιλους καθολικούς ἱερεῖς ἀνά τόν κόσμο; Τί τόν ἔπιασε, τότε, τόν Βενέδικτο καί ἀποφάσισε νά ἀφήσει τήν Τιάρα καί τά λιλιά του, τούς Ἑλβετούς φρουρούς καί τήν Μπάνκα τοῦ κρατιδίου καί νά κλειστεῖ σέ μοναστήρι κοντά, πάντως, στό Βατικανό; Μέ τό πού ξεστόμισε, τότε, ὁ Pontifex Maximus τήν λέξη «παραίτηση», ἔπεσαν οἱ τοῖχοι τῆς Ἁγίας Ἕδρας! Ἄρχισε νά ὀργιάζει τό παρασκήνιο! Μερικοί βρῆκαν τήν προφητεία τοῦ Μαλαχία (τό «χί» προσέξτε) καί ἄρχισαν τά περί «Δευτέρας Παρουσίας». Ἄλλοι ἀνέτρεξαν καί στά βιβλία πού γράφηκαν τελευταῖα γιά τούς «Πεφωτισμένους», πού ἔγιναν καί ταινίες μέ τόν Τόμ Χάνκς. Ἡ οὐσία, πάντως, εἶναι ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία παραμένει δυνατή, ζωντανή, σκοτεινή καί μυστικοπαθής, αὐστηρή καί δημοφιλής. Οἱ Ἰταλοί καί οἱ Ἱσπανοί καθολικοί πέτυχαν νά διαδώσουν τήν θρησκεία τους στά πέρατα τῆς γῆς, φροντίζοντας νά «πείσουν» τούς ἀπίστους παντί τρόπῳ.

Παράλληλα, τό Βατικανό, τό «κράτος ἐν κράτει», δημιούργησε γύρω του τήν αἴγλη, τήν ἀχλύ καί τήν λαμπρή ταπεινότητα πού ἀπαιτεῖ μιά τόσο ἰσχυρή δύναμη ὅπως ἡ Ρωμαιοκαθολική κεντρική ἐξουσία. Ἄς μή ξεχνᾶμε τήν δύναμη τοῦ Πολωνοῦ Πάπα Παύλου Βοϊτύλα, ὁ ὁποῖος διαδραμάτισε ἐνεργό ρόλο στήν ἀνατροπή τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων. Ἄς μή ξεχνᾶμε ἐπίσης ὅτι ἡ Κούβα τοῦ Κάστρο, μοναδικός κομμουνιστικός παράδεισος στό μαλακό ὑπογάστριο τῶν ΗΠΑ, ἄνοιξε πρόθυμα τίς πύλες της στόν Ποντίφικα. Τό γεγονός, πάντως, εἶναι ὅτι πέρασαν ἕξι αἰῶνες γιά νά ἔχουμε παραίτηση Πάπα. Ἦταν ἡ πρώτη παραίτηση ἀπό τό 1415, ὅταν, δηλαδή, ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν ἀκόμη «Βασιλεύουσα». Εὐτυχῶς, ἡ δική μας, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, δέν ἔχει οὔτε «ἀλάθητο» ἐνῷ μᾶς παρέχει διεξόδους μέ τό «Κατ’ οἰκονομίαν».

Μόνο πού δέν φροντίσαμε νά κερδίσουμε ἔδαφος στόν ὀρθόδοξο πληθυσμό τῆς Εὐρώπης καί ἀφήσαμε πολλά περιθώρια γιά γκρίνιες. Τί νά γίνει, ὅμως; Ὁ δικός μας προκαθήμενος ἑδρεύει ἀκόμη στήν «Νέα Ρώμη», ἡ ὁποία βρίσκεται σέ …μουσουλμανική χώρα. Ὁ δικός μας προκαθήμενος δέν ἦταν ποτέ «ἀλάθητος», τό Φανάρι δέν διέθετε Τράπεζες καί πολυτελῆ διαβίωση. Ὑπάρχουν διαφορές στόν τρόπο λατρείας, ἀλλά δέν εἶναι τόσο οὐσιαστικές, μπροστά στόν κοινό Θεό. Ὁ ρόλος τοῦ Πάπα δέν εἶναι –δέν ἦταν ποτέ– μόνο θρησκευτικός, γιά νά ἐξηγούμεθα. Ὁ Πάπας εἶναι καί πολιτικός ἀλλά …καί Τραπεζίτης! Οἱ δικοί μας ἄς περιορισθοῦν στήν Ἁγία Τράπεζα! Μέρες πού εἶναι, Θεέ μου, συγχώρα με!