Μερικές φορές, ἡ ζωή στέκεται ἄδικη ἀπέναντι σέ ὁρισμένους καλλιτέχνες.
Ἐπιτρέψτε μου νά ἀναφερθῶ σέ ἕναν σπουδαῖο μουσικό πού ἔφυγε ἀπό τήν ζωή προχθές, μέσα στήν γενικῶς θλιμμένη ἀτμόσφαιρα τήν ὁποία δημιούργησε ἡ ἐκδημία τοῦ σπουδαίου Μίμη Πλέσσα.
Ὁ Χάρης Χαλκίτης ὑπῆρξε σπουδαῖος μουσικός, ἐνορχηστρωτής, συνθέτης, ἐκτελεστής, τραγουδιστής. Μπορεῖ στό εὐρύ κοινό νά μήν ἦταν τόσο γνωστός, ἀλλά στόν χῶρο τῶν μουσικῶν ὁ Χαλκίτης κατεῖχε πάντα ἰδιαίτερα ὑψηλή θέση.
Ὁ Χάρης ἔπαιζε πιάνο, σαξόφωνο, κρουστά καί ἀρκετά ἀκόμη ὄργανα. Ἦταν ἕνας ἀπό τήν μεγάλη καί σπουδαία παρέα τῶν Αἰγυπτιωτῶν, πού ἦλθε στήν Ἑλλάδα στίς ἀρχές τοῦ ’60. Μάικ Ροζάκης, Δάκης, Ντέμης Ροῦσσος, Χάρης Χαλκίτης. Μουσικοί σπουδαῖοι ὅλοι τους, ἔδωσαν στήν τότε ἑλληνική «πόπ-ρόκ» σκηνή ἰδιαίτερο χρῶμα, καθώς στήν πολύβουη Ἀλεξάνδρεια ἡ εὐρωπαϊκή μουσική εἶχε προχωρήσει πολύ περισσότερο ἀπό ὅ,τι ἐδῶ.
Μέ τόν καλό φίλο Νῖκο Ἀδάμα, τόν ἀξέχαστο Βασίλη Τζαβάρα καί τήν Κούκα, ἔφτιαξαν τούς «Play Boys», σχῆμα στό ὁποῖο μετεῖχαν ἐπίσης ὁ Δάκης καί ὁ Φίλιππος Νικολάου. Μαζί τους γράφει καί ἐνορχηστρώνει τά τραγούδια Pourquoi καί Nansy τό 1966 τά ὁποῖα θεωροῦνται καί τά καλύτερα στήν πορεία τοῦ γκρούπ, ἐνῷ ἔχουν ἤδη προστεθεῖ o Δάκης καί ὁ Φίλιππος Νικολάου οἱ ὁποῖοι μέ τά πολύ καλά φωνητικά τους δίνουν μιά νέα ὤθηση στό γκρούπ.
Ἀπό τό 1965, ὁ Χαλκίτης «ἀνεβοκατεβαίνει» στήν Σουηδία, ὅπου ἐντάσσεται στό σχῆμα Gino Martini Orchestra καί συμμετέχει καί σέ πλειάδα ἀπό πολωνέζικες, ἰταλικές, τσεχοσλοβάκικες, σουηδικές καί διεθνεῖς ὀρχῆστρες, σέ μία ἐκ τῶν ὁποίων συμμετεῖχε ὁ Benny Anderson (ABBA). Τό 1968 συμμετέχει στό σχῆμα τοῦ Γεράσιμου Λαβράνου, μέ τά φωνητικά νά τά ἀναλαμβάνουν ἡ Τσικίτα Γκόρντον, ὁ Ντέμης Ροῦσσος καί ὁ Φράνκυ Σκίν. Συμμετεῖχε ἐπίσης σέ ἕνα jazz τρίο μαζί μέ τόν Βαγγέλη Παπαθανασίου καί τόν Γιῶργο Λαβρᾶνο.
Μέ πρόσκληση τοῦ Ντέμη Ρούσσου ἐντάσσεται στούς Aphrodite’s Child καί συμμετέχει στό ἄλμπουμ σταθμό «666», ἐνῷ συμμετέχει καί στήν περιοδεία τοῦ σχήματος σέ πολλές εὐρωπαϊκές πόλεις.
Μέ τήν διάλυση τοῦ σχήματος, συνεργάζεται μέ τόν Ντέμη Ροῦσσο, ἀναλαμβάνοντας ἐξ ὁλοκλήρου τήν παραγωγή στό ἐκπληκτικό του πρῶτο ἄλμπουμ «Fire and ice». Τό πρῶτο του ἄλμπουμ, «Marita», ὑπερβαίνει τά σύνορα Γαλλίας σημειώνοντας ἀλλεπάλληλες ἐκδόσεις σέ ὅλη τήν Λατινική Ἀμερική.
Τό 1974 μετέχει στήν ἠχογράφηση τοῦ ἄλμπουμ Earth τοῦ Βαγγέλη Παπαθανασίου, ἐνῷ τήν ἴδια χρονιά μαζί μέ τόν Ἀργύρη Κούλουρη καί τόν Βαγγέλη Παπαθανασίου, θά παίξουν στό Queen Elizabeth Hall ὡς support γκρούπ στούς Focus, ἀναγκάζοντας τόν μάνατζερ τῶν Pink Floyd Steve O’ Rourke νά τούς βγάλει τό καπέλλο. Τό 1976 κερδίζει τό πρῶτο βραβεῖο στό γαλλικό φεστιβάλ «Rose D’ Or» καί τό 1978 μπαίνει ἀρχικά στά charts ὅλης τῆς Εὐρώπης καί ἀμέσως μετά στά USA 100 charts φτάνοντας στό Ν.14 μέ τό τραγούδι «Take a chance» μέσα ἀπό τά ἄλμπουμ project «Queen Samantha» Ι καί ΙΙ. Τό 1982 ἐπιστρέφει στήν Ἑλλάδα καί συνεργάζεται μέ τήν Πωλίνα, τήν Ζανέτ Καπούγια, τόν Δάκη, τήν Κωσταντίνα, τήν Μαντώ καί τήν κόρη του, Βικτωρία Χαλκίτη.
Δέν θά ξεχάσω ποτέ τά βράδυα πού ἐρχόταν ἀργά, στό «On The Rocks», καί οἱ μουσικοί «τζαμάραμε» μαζί του μέ ὅλη μας τήν καρδιά.
Καλό ταξίδι, Χάρη…
Μ.Η.Τ. 232122