Ἕνα προαναγγελθέν θανατηφόρο τροχαῖο

Προχθές, στήν γειτονιά μας, ἕνα αὐτοκίνητο πού ὁδηγοῦσε μιά κυρία 77 ἐτῶν παρέσυρε καί τραυμάτισε θανάσιμα μίαν καλή μας γειτόνισσα, 65 ἐτῶν.

Σέ πολύ λίγη ὥρα εἶχαν μαζευτεῖ στήν μικρή πλατεῖα τῆς Καστέλας (στήν στάση «Καθρέφτες») συνεργεῖα ἀπό τά κανάλια γιά τό σχετικό ρεπορτάζ.

Βεβαίως, ἄν ἤθελαν νά κάνουν ρεπορτάζ, ἄν τά κανάλια ἐνδιαφέρονταν γιά τήν περιοχή, θά μποροῦσαν νά ἔχουν διαβάσει μία σειρά δημοσιευμάτων πού ἀναφέρονταν στήν ἐπικινδυνότητα τῆς συγκεκριμένης στροφῆς στήν Καστέλα. Στήν πιό ἀκριβῆ περιοχή τοῦ Πειραιῶς καί πιό «γραφική» κατά πολλούς, ὑπάρχει ἕνας μόνο δρόμος πού τήν συνδέει μέ τό κέντρο καί τήν παραλιακή, ἡ ὁδός Παπαναστασίου (πρώην Βασιλέως Παύλου). Ἕνας δρόμος κακοφτιαγμένος, γεμᾶτος λακκοῦβες καί φρεάτια (ὅπως ὅλοι σχεδόν οἱ δρόμοι τοῦ Πειραιῶς, καθώς ἡ πόλη ἀσφυκτιᾶ ἀπό τροχοφόρα), στενός, μέ αὐτοκίνητα, νά σταθμεύουν στήν μιά πλευρά ἀλλά καί κάποια ἄλλα νά σταθμεύουν «ὅπου γουστάρουν», καθώς στόν Πειραιᾶ ἡ Τροχαία εἶναι τόσο «μυστική», πού δέν τήν βλέπει κανείς! Καί ὅμως, ὅπως ἀναφέρει ἀνακοίνωση τῆς μειοψηφίας στό Δημοτικό Συμβούλιο, γιά τό σημεῖο ὅπου συνέβη τό συγκεκριμένο δυστύχημα, ὁ Σύλλογος Ἀπογόνων Μικρασιατῶν Προσφύγων Μικρολίμανου εἶχε ζητήσει ἀπό τό 2015 μέ αἴτησή του νά τοποθετηθοῦν σηματοδότες (φανάρια) κυκλοφορίας λόγῳ τῆς ἐπικινδυνότητας πού ὑπῆρχε γιά τούς πεζούς…

«Γιά τέσσερα ὁλόκληρα χρόνια (!), ἀπό τό 2015 μέχρι τό 2019, ἐξεταζόταν τό αἴτημά τους ἀπό διαφορετικά ὑπουργεῖα καί ὑπηρεσίες, καί στό τέλος τοῦ 2019 ἄρχισαν οἱ ἐργασίες ἐγκατάστασης τῶν φαναριῶν.

Ὡστόσο, ἡ ἔνσταση ἰδιοκτήτη ἑνός ἀκινήτου, πού σημειωτέων εἶναι ἀκατοίκητο ἀπό τό 2007, ὁδήγησε σέ διακοπή τῶν ἐργασιῶν μέ ἀποτέλεσμα στή μιά πλευρά τοῦ δρόμου νά μείνουν μόνο οἱ δοκοί στήριξης τῶν φαναριῶν!

»Ἡ συνέχεια ἔκανε τά πράγματα ἀκόμα δυσκολότερα γιά νά δοθεῖ λύση καί νά γίνει ἀσφαλής ὁ δρόμος. Ὅμως, πρίν θρηνήσουμε τό ἑπόμενο θῦμα τροχαίου πρέπει νά νικήσουμε τήν ἀδράνεια καί τήν γραφειοκρατία καί νά τοποθετηθοῦν σηματοδότες ὅπως εἶχε ἐγκριθεῖ, μέ ὅποια τροποποίηση καί ἐάν χρειαστεῖ…» ἀναφέρει ἡ ἀνακοίνωση.

Ὡς κάτοικος τῆς περιοχῆς, φοβᾶμαι ὅτι τὁ ἑπόμενο σοβαρό τροχαῖο θά συμβεῖ στήν ὁδό Σχιστῆς. Εἶναι –ἔτσι δείχνει τό σχετικό σῆμα– πεζόδρομος, πού δέν ἔχει πεζοδρόμια καί γιά τήν Τροχαία εἶναι «δρόμος διπλῆς κατεύθυνσης», ἀπό τόν ὁποῖο διέρχονται αὐτοκίνητα μέ 60 καί 70 χλμ. γιά νά «κόψουν δρόμο». Τά δέ Σαββατοκύριακα παρκάρουν οἱ ξενύχτηδες τοῦ ἐκκωφαντικά θορυβώδους Τουρκολίμανου καί κλείνουν μέχρι καί τίς πόρτες τῶν σπιτιῶν μας! Τηλεφωνοῦμε στό «100» καί μᾶς λένε ὅτι «δέν ἀπαγορεύεται ἡ στάθμευση».

Εἶχα καλέσει τήν Τροχαία, ἕνα Σαββατόβραδο, ἀποκλεισμένος στό ἴδιο μου τό σπίτι ἀπό ἕνα «βάν», πού μοῦ εἶχε κλείσει τήν πόρτα καί ὁ ἀστυνομικός τοῦ περιπολικοῦ μοῦ εἶπε: «Τί νά σᾶς κάνω, κύριε; Γιά ἐμᾶς δέν εἶναι πεζόδρομος, ἀλλά ὁδός διπλῆς κατεύθυνσης. Τά παράπονά σας στό ὑπουργεῖο». Δέν γνωρίζω ἄν εἶναι θέμα ὑπουργείου ἤ ἄλλου κρατικοῦ φορέως. Γνωρίζω ὅμως ὅτι πάλι θά ἔλθουν τά κανάλια καί πάλι δέν θά γίνει τίποτε! Λεπτομέρεια: Στήν Σχιστῆς ὑπάρχει καί λειτουργεῖ Παιδικός Σταθμός!

Απόψεις

ΗΠΑ: Ἡ νίκη στίς ἐνδιαμέσους ἐκλογές δέν ἀρκεῖ γιά τούς Δημοκρατικούς

Εφημερίς Εστία
Ἡ δυσαρέσκεια γιά τό κόστος ζωῆς τούς ἐνισχύει, ἀλλά ἡ πιθανή ἀνάκτησις τοῦ ἐλέγχου τοῦ Κογκρέσσου δέν φθάνει ὥστε νά ὑπάρξει ἄμεσος ἀνακούφισις γιά τά ἀμερικανικά νοικοκυριά

Οἱ μέρες τοῦ ’31 πού ἔστρωσαν τόν δρόμο γιά τήν Κατοχή καί τό Ὁλοκαύτωμα στήν Θεσσαλονίκη

Εφημερίς Εστία
«Ἑκούσιο πάθος καί πυρετός καθ’ ἕξιν» εἶναι γιά τόν πεζογράφο καί δημοσιογράφο τῆς Θεσσαλονίκης τό μυστήριο τῆς ἔμπνευσης καί τοῦ γραψίματος.

Οἱ «Ἵπποι τοῦ Ἁγίου Μάρκου»: Ἕνα ταξίδι ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη στήν Βενετία

Εφημερίς Εστία
Τέσσερα χάλκινα ἄλογα, αἰῶνες Ἱστορίας καί ἕνα ταξίδι πού συνδέει τήν Ἀρχαιότητα, τό Βυζάντιο, τήν Βενετία καί τόν Ναπολέοντα

Συμβαίνουν καί ἀλλοῦ, ἀλλά χωρίς κραυγές

Δημήτρης Καπράνος
Ἡ σιδηροδρομική τραγωδία (ἡ δεύτερη μέσα σέ λίγους μῆνες) στήν Ἱσπανία καλό θά εἶναι νά μᾶς διδάξει μερικά πράγματα

Ἐργαστήριο παραγωγῆς… Ἑλληνισμοῦ τό Κέντρο Πολιτισμοῦ Τασκένδης

Εφημερίς Εστία
«Δάκρυσα ἀπό τήν συγκίνηση, ὅταν στήν γιορτή τῆς 25ης Μαρτίου τραγούδησαν τό “Ἡ Ἑλλάδα ποτέ δέν πεθαίνει”. Τότε, στήν πρόβα, τρελλάθηκα. Δάκρυσα»