Ἕνα ἀπόγευμα, σάν σήμερα, τό 1970

Ἦταν σάν σήμερα, 24 Ὀκτωβρίου τοῦ 1970

Μέ τήν σημερινή μου σύζυγο, τότε μνηστή, παρακολουθούσαμε ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τοῦ Στίβου. Λόγω τοῦ ὅτι ἤμουν φοιτητής καί ἐργαζόμενος, εἶχα ἀφήσει τόν ἀθλητισμό, ἀλλά ὁ Στίβος ἦταν πάντα ἡ μεγάλη μας ἀγάπη.

Στό «Βοηθητικό» τοῦ Σταδίου Καραϊσκάκη, ὅπου περάσαμε τά περισσότερα ἀπογεύματα τῆς ἐφηβείας μας, κάναμε φιλίες δυνατές. Τότε οἱ πρωταθλητές δέν ἦταν «βεντέτες’ οὔτε εἶχαν «χορηγούς». Τά «ὁδοιπορικά» ἦταν τό μόνιμό τους θέμα καί γιά κάποιους ἦταν σημαντικό τό «νά τρῶνε μέσα», δηλαδή νά ἐξασφαλίζουν τό φαγητό τους στήν κουζίνα τοῦ Σταδίου.

Βλέπετε, τότε, τό Στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», πρίν παραδοθεῖ ἀπό τήν Βουλή σέ ἰδιωτική ἀνώνυμη ποδοσφαιρική ἑταιρεία, ἦταν μία τεράστια ἀθλητική Κυψέλη, πού φιλοξενοῦσε τόσο τό ποδόσφαιρο (τίς ὁμάδες τοῦ Ὀλυμπιακοῦ καί τοῦ Ἐθνικοῦ) ἀλλά καί ἑκατοντάδες νέους, ἀθλητές τῶν πολλῶν σωματείων τοῦ Πειραιῶς καί τῶν Ἀθηνῶν. Ἐκεῖ ἦταν καθημερινά, μαζί μας, ὁ Τζιωρτζῆς, ὁ Παρρῆς, ὁ Κουρέλλος, ὁ Σεβαστῆς, ὁ Λεμονῆς, ὁ Τσακανίκας, ὁ Τσιάρας, ὁ Φακιολᾶς, ὁ Μπαμπανιώτης, ὁ Μουταφτσίδης, ὁ Μαγγανᾶς, ὁ Παπαδημητρίου, ὁ Κοντοσῶρος, ὁ Φιλίππου, ὁ Μερμίγκης, ὁ Καλογιάννης, ὁ Καθηνιώτης, ἡ Λάμπρου, ὁ Τόγκας, ὁ Σακελλαριάδης, ὁ Κούσης, ὁ Ψαθᾶς, οἱ Καραγιώργηδες, ὁ Κυττέας, ὁ Συμεωνίδης, ὁ Μπαλάσης, ὁ Στράτος καί ὁ Θανάσης Βασιλείου, ὁ ἀείμνηστος Παντελῆς Νικολαΐδης, ἀθλητές πού μέ τήν δική τους ἐπιμονή καί αὐταπάρνηση, χωρίς προνόμια καί χορηγούς, πετύχαιναν διεθνεῖς διακρίσεις καί κρατοῦσαν ζωντανό τόν Στίβο στήν Ἑλλάδα.

Ἐκεῖ, λοιπόν, γυμναζόταν καί ὁ Χρῆστος Παπανικολάου. Ὁ πρωταθλητής μας τοῦ ἅλματος ἐπί κοντῷ, ἀθλητής τοῦ Παναθηναϊκοῦ, πού εἶχε καταρρίψει περισσότερες ἀπό εἴκοσι φορές τό ρεκόρ τοῦ ὀλυμπιονίκη τῆς Μελβούρνης Γιώργου Ρουμπάνη (4.60) καί εἶχε φθάσει νά συγκαταλέγεται μεταξύ τῶν κορυφαίων ἐπικοντιστῶν τοῦ κόσμου! Ἦταν τέταρτος, τό 1968, στούς Ὀλυμπιακούς τοῦ Μεξικοῦ μέ 5.35μ. Τό 1970 ἦταν ἡ καλύτερη χρονιά του, καθώς εἶχε ἤδη περάσει 12 φορές πάνω ἀπό τά 5.20μ. ἐκ τῶν ὁποίων 7 πάνω ἀπό τά 5.30 καί 5 πάνω ἀπό τά 5.40 μ. Καί ὅλοι μας περιμέναμε ὅτι δέν θά ἀργοῦσε νά καταρρίψει καί τό Παγκόσμιο ρεκόρ, τοῦ ἀγέλαστου Ἀνατολικογερμανοῦ Βόλφγκανγκ Νόρτβιγκ. Πού εἶχε προφάτως ὑπερβεῖ τά 5.45μ.

Ἐκεῖνο τό ἀπόγευμα εἴχαμε γεμίσει ὅλη τήν ἐξέδρα πού ἔβλεπε στήν φαληρική ἀκτή. Δηλαδή δέκα χιλιάδες καί πλέον κόσμος, γιά μιά ἁπλή «Ἡμερίδα Στίβου». Μᾶς τραβοῦσε ὁ Παπανικολάου, περιμέναμε ὅλοι τό ρεκόρ ἀπό μέρα σέ μέρα! «Τό εἶχε» τό ὕψος καί τόν ἀκολουθούσαμε σάν τά ποντίκια, πού ἔτρεχαν πίσω ἀπό τόν Μαγικό Αὐλό!

Ὅταν ὁ πῆχυς τοποθετήθηκε στά 5.46, στό Στάδιο ἐπεκράτησε νεκρική σιγή. Ὁ ἀθλητής εἶχε ὑπερβεῖ μέ εὐκολία τά 5μ. Καί τά 5.20 καί ζήτησε νά τοποθετηθεῖ ὁ πῆχυς γιά παγκόσμιο ρεκόρ!

Γιά πρώτη φορά, Ἕλληνας ἀθλητής Στίβου ἐπιχειροῦσε νά καταρρίψει παγκόσμια ἐπίδοση.

Ὁ Παπανικολάου ἔφυγε, κάρφωσε τό κοντάρι στό σκάμμα (τότε πηδοῦσε μέ κοντάρι «φάιμπερ-γκλάς»), πέρασε τόν πῆχυ, τόν ἄγγιξε ἐλαφρά, ἀλλά ἔπεσε στό στρῶμα χωρίς ἡ μαγική βέργα νά τοῦ παίξει ἄσχημο παιγνίδι!

Δέν ἔχω δεῖ τόσους ἀνθρώπους νά κλαῖνε ἀπό χαρά (κι ἐμεῖς τό ἴδιο κάναμε.) Ἦταν ἕνα ξέσπασμα, πού μόνο ὁ Στίβος, αὐτή ἡ ἀποθέωση τῆς ἀτομικότητας, τό μοναχικό ἄθλημα, ἡ ἀπόλυτη προσήλωση στόν σκοπό, μπορεῖ νά χαρίσει! Τό ὕψος μετρήθηκε ἐκ νέου (συνηθίζεται) καί ἦταν 5.49μ! Μέθυσε ὅλη ἡ Ἑλλάδα!

Σέ εὐχαριστοῦμε, Χρῆστο Παπανικολάου. Ὁ ἑλληνικός ἀθλητισμός σοῦ ὀφείλει πολλά!