Ἔργα… non finita!

Πέμπτη, 1 Ὀκτωβρίου 1959

Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ

Τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1960, ὡς ἀγγέλλεται, θά συνέλθῃ εἰς Ἀθήνας τό «Τέταρτον Διεθνές Συνέδριον Αἰσθητικῆς». Ἡ ἐκτελεστική ἐπιτροπή λέγει: «Τό πρόγραμμα τῶν ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου θά περιλάβῃ ἀνακοινώσεις: α) Ἡ τέχνη καί ἡ σύγχρονος τεχνική. β) Ἡ τέχνη καί ἡ ψυχολογία τοῦ βάθους. γ) Non finitο καί τελείωσις κλπ.». Ὑποθέτομεν, ὅτι οἱ σύνεδροι θά θαυμάσουν τά καλαίσθητα ἔργα τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως τήν Ὁμόνοιαν καί τό Σύνταγμα. Ἄλλως τε, τά περισσότερα εἶναι… non finita!

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ

ΑΜΜΩΔΗΣ ΑΚΤΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ

Ὑπό τοῦ Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ ἀνεκοινώθη ὅτι ἀνετέθη εἰς τήν μηχανικήν ὑπηρεσίαν ἡ ἐκπόνησις μελέτης διά τήν ἀμμώδη ἀκτήν (πλάζ) Θεσσαλονίκης.
Ἡ ἀκτή αὕτη θά ἐκτείνεται ἐπί τῆς παραλίας τοῦ Θερμαϊκοῦ ἀπό τοῦ οἰκισμοῦ Νέων Ἐπιβατῶν μέχρι τῆς Ἁγίας Τριάδος. Θά δύναται νά ἐξυπηρετῇ 5 ἕως 6 χιλιάδας λουομένων. Ἡ ἀμμώδης ἀκτή Θεσσαλονίκης, ὡς ὑπολογίζεται, θά εἶναι ἕτοιμη κατά τό προσεχές θέρος.

Απόψεις

Ἡ ἐνάλια πολιτιστική κληρονομιά εἶναι ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τοῦ θαλάσσιου χώρου

Εφημερίς Εστία
Τό νέο σχέδιο νόμου τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ μέ ἀντικείμενο, μεταξύ ἄλλων , τήν «Ἵδρυση Φορέα Διαχείρισης Ἐπισκέψιμων Χώρων Ἐνάλιας Πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς» ἀποτελεῖ ἀναμφίβολα μιά σημαντική θεσμική πρωτοβουλία.

«Κόβει» τήν Ντόρα ἀπό τά ψηφοδέλτια

Εφημερίς Εστία
Τήν Αμφιθυμία του γιά τόν χρόνο διεξαγωγῆς τῶν ἐκλογῶν ἀπεκάλυψε, μιλῶντας χθές στήν Κοινοβουλευτική Ὁμάδα, ὁ Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ὁ ὁποῖος μπέρδεψε τούς βουλευτές.

Τό «μάνατζμεντ» τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Μανώλης Κοττάκης
Ακουγα χθές τό πρωί τόν φίλο Δημήτρη Μαῦρο τῆς MRB νά μιλᾶ στήν ἐξαιρετική ραδιοφωνική ἐκπομπή τῶν ἀγαπημένων συναδέλφων Σωτήρη Ξενάκη καί Βασίλη Σκουρῆ καί νά ἀναλύει τά εὑρήματα ἔρευνάς του γιά τήν σχέση τῶν Ἑλλήνων μέ τήν θρησκεία.

Δένδιας: «Γιά τίς Ἔνοπλες Δυνάμεις, ἡ Κύπρος κεῖται πλησίον»

Εφημερίς Εστία
Πενῆντα δύο ἔτη συμπληρώνονται ἀπό τήν τουρκική εἰσβολή στήν Κύπρο.

Ὁ προφήτης Γιάννης Τσαρούχης

Δημήτρης Καπράνος
Ἡ ἀφεντιά μου, εἶχα ἀφήσει καί ἕνα ἀρκετά καλοθρεμμένο μούσι, μέ τόν πατέρα μου νά λέει συνεχῶς ὅτι ἀσχολοῦμαι μέ «τρίχες» καί, κάποια μεσημέρια, ἀνεβαίναμε στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἀποφασισμένοι νά ἐνταχθοῦμε στήν «ἰντελιγκένσια», ἀφοῦ θεωρούσαμε ἑαυτούς λογίους καί καλλιτέχνες.