Ἄς καλούσατε τήν Γιάννα στό «Viber»…

Πῆγα σέ γαλλικό σχολεῖο κι ἔμαθα τά γαλλικά. Στά βιβλία πού διδάχθηκα ὑπῆρχαν ὁ Δουμάς, ὁ Οὑγκώ, ὑπῆρχε ἡ ἱστορία τοῦ Πελέα καί τῆς Μελισσάνθης.

Θυμᾶμαι ἀκόμη τό ποίημα τοῦ Οὑγκώ γιά τούς ναυτικούς…

«Oh, combien de marins, combien de capitaines, qui sont partis joyeux pour des courses lointaines, Dans ce morne horizon se sont évanouis! Combien ont disparu, dure et triste fortune!»…

Ἀγάπησα τήν Γαλλία, τήν ἔχω γυρίσει σχεδόν ὅλη κι ἔχω νά ἐκφράσω μόνο μιά βαθιά μελαγχολία γιά τήν «Τελετή ἔναρξης» πού παρουσίασαν οἱ ἀπόγονοι (;) τῶν κολοσσῶν τούς ὁποίους προανέφερα.

Νεωτεριστής ἦταν ὁ Ντεμπυσύ, νεωτεριστής ὁ Σἀρτρ, ἀλλά ὅλα εἶχαν ἕνα ὅριο… Θά μπορούσατε, ἀσφαλῶς, ἀγαπητοί Γάλλοι, νά «παίξετε» μέ τό ἀπαράμιλλο «Bolero» τοῦ Ραβέλ, ἀντί νά ἐπιλέξετε ὄλη ἐκείνη τήν «κιτσαρία» πού μᾶς παρουσιάσατε.

Ἐντάξει, κύριε Μακρόν, χάσατε πανηγυρικότατα τίς ἐκλογές. Ἦταν ἀνάγκη νά μᾶς δείξετε καί τίς αἰτίες γιά τίς ὁποῖες χάσατε; Τί δουλειά εἶχε, ἀλήθεια, ὁ «Ξετσίπωτος δεῖπνος» μέ τό Ὀλυμπιακό Πνεῦμα; Πῶς τολμήσατε νά παρουσιάσετε τόν Θεό Διόνυσο ὡς «στρουμφάκι»; Ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας ποιές μεγάλες γαλλικές πόλεις ὑπῆρξαν ἑλληνικές ἀποικίες καί λάτρεις τοῦ Διονύσου καί τῶν συγκατοίκων του στόν Ὄλυμπο;

Ποιός σᾶς εἶπε ὅτι μπορεῖ τό (κακῶς ἀποδεδομένο, ἀλλά τό ἀνεχόμαστε) «Olympic games» νά μετονομασθεῖ σέ «Olympic gays»; Φυσικά καί ἔχουμε -καί ἐμεῖς- φίλους «gays», ἀλλά ποιός σᾶς εἶπε ὅτι μπορεῖτε νά τούς διασύρετε μέ τήν γελοιωδέστατη « Olympic gay parade» πού ὀργανώσατε; Στούς Ἀγῶνες, ἀγαπητέ, δέν ὑμνεῖται ἡ «διαφορετικότητα» ἀλλά ἡ «εὐγενής ἅμιλλα».

Ἀλήθεια, δέν κοκκίνισαν οἱ χορωδοί ὅταν ἀπέδωσαν τόν Ὀλυμπιακό Ὕμνο; Γνώριζαν, ἄραγε, τί εἶχε γράψει ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς καί τί μελοποίησε ὁ Κερκυραῖος μουσουργός Σπῦρος Σαμάρας; Τί σχέση ἔχει ὁ Ὕμνος αὐτός μέ τά «χορευτικά» πού ὠχριοῦσαν μπροστά στίς ἐμπνεύσεις τοῦ Βαγγέλη Σειληνοῦ σέ σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, πρίν πενῆντα χρόνια;

Κι ἐμεῖς, κύριε Μακρόν, τό 2004, ὑπό τήν ἐμπνευσμένη καθοδήγηση τῆς Γιάννας Ἀγγελοπούλου, σέ σπουδαῖο καλλιτέχνη τοῦ χοροῦ ἀναθέσαμε τήν διοργάνωση τῆς τελετῆς ἐνάρξεως. Ἀλλά πετύχαμε νά κλείσουμε στό Στάδιο ὅλη μας τήν Ἱστορία! Ὁ Δημήτρης Παπαϊωάννου, μέ τρόπο μαγικό, μᾶς ταξίδεψε ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι τό σήμερα, περνῶντας «ψιλοβελονιά» ὅλες τίς πτυχές μιᾶς πολύ δύσκολης πορείας. Κι ἀπό τήν Ἀριάδνη καί τήν Ἑλένη μᾶς ἔφθασε στό ἐκπληκτικό ἐκεῖνο «ζεϊμπέκικο» τοῦ Σταύρου Ξαρχάκου, πού δέν δίστασε νά τό συνταιριάξει μέ τό γεμᾶτο καρπούζια «Nτάτσουν» τῆς ἐποχῆς.

Ποιά Γαλλία, ποιά Εὐρώπη, ποιόν πολιτισμό μᾶς δείξατε; Πασίγνωστες οἱ ὀμορφιές τῆς πρωτευούσης σας, γνωστή ἡ εἰκόνα τους. Ποιός ὁ λόγος νά μεταφέρετε τούς ἀθλητές μέ ποταμόπλοια καί ψαρόβαρκες; Ἦταν ἀρκετή μιά «πρωτοτυπία» γιά νά δείξετε ὅτι «ἀλλάζετε πίστα»; Ναί, ἀλλάξατε, ἀλλά στείλατε τούς ἀγῶνες σέ πίστα «Ντίσκο» τοῦ ΄70 μέ ἄρρυθμες «Ντράγκ Κουήνς» τοῦ σήμερα.

Κι ὕστερα, ὑψώσατε ἀνάποδα τήν σημαία τῶν ἀγώνων (καί ὁ Ὠνάσης μιμήθηκε τό σῆμα μέ τούς κύκλους, ἀλλά δέν τό ἀναποδογύρισε) καί μεταδώσατε λάθος ὕμνο γιά τήν ὁμάδα τοῦ Νοτίου Σουδάν.

Ἡ Γιάννα, ἀγαπητέ, ὁμιλεῖ καλά γαλλικά. Μπορούσατε νά τῆς κάνετε ἕνα τηλεφώνημα. Καί γιά νά μήν ξοδεύεστε, ἄς παίρνατε στό «Viber»…