«Θά πᾶς νά καλύψεις τήν δίκη τῶν βασανιστῶν» μοῦ εἶπε ὁ Σαράντος Σαραντάκος, ἀρχισυντάκτης μου στήν «Βραδυνή»
Παραξενεύτηκα, ἀφοῦ μέχρι τότε κάλυπτα τό πειραϊκο-ναυτιλιακό ρεπορτάζ.
«Καί ποιός θά κάνει τό ρεπορτάζ;» ρώτησα. «Ἐσύ, φυσικά! Θά συνεννοηθεῖς μέ τούς συναδέλφους σου νά σοῦ δίνουν τίς εἰδήσεις κι ἄν εἶναι μεγάλο θέμα, θά στέλνω κάποιον τοῦ “ἐλεύθερου » μοῦ ἀπαντᾶ. «Καί πῶς σᾶς ἦλθε νά μέ στείλετε ἐκεῖ;» ρώτησα. «Δέν μοῦ ἦλθε ἐμένα, ὁ κύριος Τζώρτζης σέ ἐπέλεξε» μοῦ λέει.
Μέ ἐπιλογή, λοιπόν, Τζώρτζη Ἀθανασιάδη, βρέθηκα, γιά ὅλη τήν διάρκεια τῆς πολύκροτης δίκης, κάθε πρωί, στό Στρατοδικεῖο τοῦ Ρούφ, μέ Ἐπίτροπο τόν ἀείμνηστο Μιχάλη Ζούβελο. Κάθε πρωί, μέχρι νωρίς τό ἀπόγευμα, ἐκεῖ καί μετά στήν ἐφημερίδα, νά γράψω τά «πρακτικά» καί τά «παραλειπόμενα». Ἐκεῖ ἦταν τό ἀληθινό «βάπτισμα τοῦ πυρός». Δίπλα σέ μεγάλους, φτασμένους δημοσιογράφους, κάθε μέρα δίπλα σέ ἐπιφανεῖς πολιτικούς-μάρτυρες, κάλυπτα τήν δίκη. Σέ κάποια διακοπή τῆς διαδικασίας, συζητοῦσα μέ τόν ἀντιστασιακό κτηνίατρο Ἱπποκράτη Σαββούρα, ὁ ὁποῖος εἶχε μόλις καταθέσει καί εἶχε «στολίσει» μέ βαρύτατες ἐκφράσεις τούς βασανιστές.
Κι ἐκεῖ πού κουβεντιάζουμε, ὁρμᾶ ἕνας ἀπό τούς «τύπους» πού συνόδευαν τόν Θεόδωρο Θεοφιλογιαννάκο (μᾶλλον παλαιοί στρατιῶτες του) καί δίνει μιά δυνατή γροθιά στό πρόσωπο τοῦ Σαββούρα! Δέν θυμᾶμαι καλά γιά πότε τόν ἅρπαξα κι ἄρχισα νά τόν φιλοδωρῶ μέ γροθιές. Τόν χτυποῦσα, ὅπως μοῦ εἶπε ἀργότερα ὁ Νῖκος Κακαουνάκης, πού τόν πῆρε ἀπό τά χέρια μου, τόσο δυνατά, πού ὁ Νῖκος φοβήθηκε μήν τόν σκοτώσω! Δέν κατάλαβα τό γιατί τόν χτύπησα τόσο. Ἀργότερα, ὅταν ἠρέμησα, συμπέρανα ὅτι βγῆκε ἀπό μέσα μου ὅ,τι «μάζευα» τόσον καιρό, ἀκούγοντας ὅλα ἐκεῖνα τά φοβερά πού συνέβαιναν στό ΕΑΤ/ΕΣΑ, στίς φυλακές Μπογιατίου, στήν ΕΣΑ τοῦ Πειραιῶς.
Κάποιες μέρες ἀργότερα, μοῦ τηλεφώνησε ἀπό τήν Αὐστραλία ὁ φίλος μου ὁ Βίκτωρ. «Γειά σου, λεβέντη μου! Εἴμαστε ἐδῶ, στό Σίδνεϊ, στήν κομματική ὀργάνωση, καί διαβάσαμε τόν “Ριζοσπάστη , πού μᾶς ἦρθε ἀπό τήν πατρίδα .Καί διαβάσαμε γιά ἐσένα καί τούς εἶπα ὅτι εἶσαι φίλος μου ἀπό τήν Κοκκινιά!» μοῦ λέει, δυνατά, προφανῶς γιά νά τόν ἀκοῦν οἱ σύντροφοι (πιστός στό Κόμμα ὁ Βίκτωρ) καί νά τούς λέει μετά «μέ αὐτόν παίζαμε μαζί μπάλα καί μουσική».
Ἦταν ἀπό τίς στιγμές πού «μοῦ ἔμειναν» ἀπό ἐκείνη τήν περίοδο τῶν «μεγάλων δικῶν». Κάποιες «ἐπισκέψεις» εἶχα πραγματοποιήσει τόσο στήν δίκη τῶν Πρωταιτίων τοῦ πραξικοπήματος ὅσο καί τῶν γεγονότων τοῦ Πολυτεχνείου. Ἦταν συγκλονιστικές ὑποθέσεις καί ἐκεῖ, ἔβλεπες τό πόσο διαφορετικοί γίνονταν κάποιοι ἄνθρωποι, τούς ὁποίους ἡ –διά τῶν ὅπλων– ἐξουσία εἶχε μετατρέψει σέ «θηρία», ἀλλά τώρα, στά ἑδώλια, ἦταν σάν ὅλους τούς κατά καιρούς κατηγορουμένους.
Μέ τόν Ἱπποκράτη Σαββούρα, τοῦ ὁποίου τήν ἀπελευθέρωση εἶχε ζητήσει ἀπό τούς Ἀπριλιανούς ἡ στενή του φίλη Γκιζέλα Ντάλι, πού κι ἐκείνη ἔχει πρό πολλοῦ ἐκδημήσει πρός αἰωνίους μονάς, χωρίς, ὅμως, νά καταφέρει πολλά πράγματα.
Τελευταία φορά πού τόν εἶδα ἦταν ὅταν πῆγα στό ἰατρεῖο του, στό Παλαιό Φάληρο, τήν σκυλίτσα μας, τήν Τζίλντα, γιά εὐθανασία. «Σ’ τήν ἔφερα γιά νά μήν βασανίζεται ἄλλο», τοῦ εἶπα, καθώς εἶχε ζήσει ἤδη εἴκοσι χρόνια καί τήν εἶχε κατακυριεύσει ὁ καρκίνος. Στόν τοῖχο τοῦ ἰατρείου του εἶχε τήν φωτογραφία τῆς συμπλοκῆς μου μέ τόν «μπράβο» τοῦ Θεοφιλογιαννάκου!

