Τά Επίθετα δημιουργοῦν μεγάλες παρεξηγήσεις στήν πατρίδα μας.
Καί θῦμα μιᾶς τέτοιας παρεξήγησης «ἔπεσε», κατά τήν γνώμη μας, ἡ γνωστή ἱστορικός Μαρία Εὐθυμίου, ἡ ὁποία, σέ μιά ἀποστροφή τοῦ λόγου της σέ συνέντευξη, εἶπε ὅτι «στήν Ἑλλάδα ὅσο πιό μίζερος καί γκρινιάρης εἶσαι, τόσο πιό προοδευτικός θεωρεῖσαι.
Τέτοιες ταμπέλες βάζουμε. Ἀντίθετα, ὅσο πιό αἰσιόδοξος εἶσαι, τόσο πιό συντηρητικός καταγράφεσαι». Στό διαδίκτυο ξέσπασε θύελλα, γιατί μιά μερίδα χρηστῶν θεώρησε ὅτι μέ τίς λέξεις «γκρινιάρης» καί «μίζερος» «ποινικοποιεῖται» ἡ κριτική καί «δολοφονοῦνται» χαρακτῆρες.
Θά χρησιμοποιήσω μιά φράση τῆς κυρίας Εὐθυμίου γιά νά περιγράψω τί συνέβη στά Μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως πρίν διευρύνω τόν ὁρισμό της: «Τρικυμία ἐν κρανίῳ». Ὁ λόγος, ἁπλός! Στήν μάχη τῶν ἰδεῶν, ἡ Ἀριστερά πάντοτε ταυτιζόταν μέ τήν ἀμφισβήτηση τοῦ ὑπάρχοντος πολιτικοῦ, οἰκονομικοῦ καί κοινωνικοῦ μοντέλου ἐξουσίας καί ἡ συντήρηση πάντοτε μέ τήν ὑπεράσπισή του. Δέν εἶπε κάτι φοβερό ἡ κυρία Εὐθυμίου. Οἱ δυνάμεις τῆς συντηρήσεως καί τῆς ἀμφισβητήσεως εἶναι στήν πατρίδα μας ἀλληλοσυμπληρούμενες.
Κάθε φορά πού ἡ Ἑλλάς εὑρισκόταν σέ μεγάλα ἱστορικά σταυροδρόμια (ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας, ἔνταξη στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, διάσωση τοῦ εὐρώ), πάντοτε ἐπέλεγε τήν «συντήρηση». Γιά ἀσφάλεια. Καί κάθε φορά πού αἰσθανόταν ἀσφαλής ὅτι μποροῦσε νά κάνει τήν ἀλλαγή γιά τό «κάτι παραπάνω» ἤ ἔνιωθε ὅτι εἶχε «ξεμείνει» ἀπό λύσεις, κοιτοῦσε πρός τήν «Κεντροαριστερά». Μέ κορυφαῖο τό παράδειγμα τοῦ 1981. Ἔτσι πᾶνε μπροστά οἱ κοινωνίες. Μέ τήν ἐναλλαγή καί μέ τήν προσαρμογή. Θυμίζουμε ὅτι ὁ Τσώρτσιλ κέρδισε τόν πόλεμο, ἀλλά ἔχασε τίς ἐκλογές. Ὁ Κληρίδης ἔβαλε τήν Κύπρο στήν ΕΕ, ἀλλά ἑπόμενος Πρόεδρος ἐξελέγη ὁ Τάσσος Παπαδόπουλος.
Τό πρόβλημα πού ἀνέκυψε ἀπό τήν ἀνάλυση τῆς κυρίας Εὐθυμίου, στήν ὁποία, παρά τίς ἐπί μέρους διαφωνίες μας γιά προσεγγίσεις της, ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἀναζωπύρωσε τό ἐνδιαφέρον τῶν Ἑλλήνων γιά τήν Ἱστορία ὥστε νά συρρέουν στίς διαλέξεις της, ἐντοπίζεται σέ τρία σημεῖα:
Τό πρῶτο: 37 χρόνια μετά τήν πτώση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ καί 77 χρόνια μετά τήν λήξη τοῦ ἐμφυλίου πολέμου, στόν κόσμο ὅλο καί στήν Ἑλλάδα εἰδικώτερα «γκρινιάρηδες» εἶναι καί οἱ συντηρητικοί. «Αἰσιόδοξοι» εἶναι καί κάποιοι προοδευτικοί. Οἱ συντηρητικοί ἀμφισβητοῦν τόν καπιταλισμό καί τίς δομές του καί μέ ταυτοτικά –ἱστορικά– ἀξιακά κριτήρια, ἀλλά καί μέ οἰκονομικά. Στήν Γερμανία προελαύνουν στίς ἐκλογές τῶν κρατιδίων οἱ ναζί. Αὐτούς ψηφίζουν οἱ συντηρητικοί ψηφοφόροι καταγγέλλοντας τήν συστημική Δεξιά. Στήν Γαλλία οἱ συντηρητικοί ψηφίζουν τήν Λέ Πέν καί δευτερευόντως τόν Μελανσόν.
Στήν Ἑλλάδα τό μισό ἀπό τό 62% τοῦ δημοψηφίσματος τοῦ 2015 πού ἔλεγε «Ὄχι» στήν πρόταση τῆς Εὐρώπης ἦταν συντηρητικό. Ἐνῷ σέ ἀλλεπάλληλες ἀναμετρήσεις μετά τό 2019 (2023, 2024) τό μισό σχεδόν ποσοστό ἀπό τήν ἑνιαία συντήρηση τοῦ 2004 (20% ἀπό τό 45%) πηγαίνει σέ ἀντισυστημικά συντηρητικά κόμματα, τά ὁποῖα, μήν τρελλαθοῦμε, δέν ἔχουν καμμία σχέση μέ τίς ἀκρότητες τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς!
Τό μέγα ἐρώτημα λοιπόν πρέπει νά ἀναδιατυπωθεῖ: Γιατί οἱ μισοί συντηρητικοί σήμερα δέν εἶναι αἰσιόδοξοι ὥστε νά ἀναγνωρίζουν τά ὅποια καλά κάνει αὐτή ἡ Κυβέρνηση; Γιατί οἱ μισοί προοδευτικοί, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τόν συστημισμό τῶν ἡγεσιῶν τους, ἐνσωματώνονται καί βολεύονται στό σύστημα;
Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Ὁ Ἐμφύλιος, πού, κατά τήν κυρία Εὐθυμίου, συνεχίζεται (μολονότι τό 2023 θεωροῦσε ὅτι ἡ συντριβή τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στίς ἐκλογές καί ἡ ἐπικράτηση τοῦ μοναδικοῦ κόμματος σήμανε τό τέλος του – τήν ἔχω ἀκούσει μέ τά αὐτιά μου νά τό λέει σέ γεῦμα στήν ναυτιλία), ἔληξε ἕνα βράδυ τοῦ Αὐγούστου τοῦ 2015. Τό βράδυ πού ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ὑπέγραψε τό τρίτο μνημόνιο. Καί ἔληξε γιατί ἡ Ἀριστερά ὑπέγραψε ἐκεῖνο τό βράδυ πράγματα πού κάνουν χαρούμενο ἕνα τμῆμα τῆς συντήρησης.
Τό ὑπερφιλελεύθερο τμῆμα της. Ὑπέγραψε καί κυρίως ἔκανε ἰδιωτικοποιήσεις. Ὑπέγραψε καί ἐφάρμοσε εὐέλικτα ὡράρια ἐργασίας. Ὑπέγραψε καί ἐφάρμοσε ὑποθήκευση δημόσιας περιουσίας στό Ὑπερταμεῖο γιά 99 χρόνια. Ὑπέγραψε καί ἐκχώρησε ἀπαιτήσεις δανείων σέ funds. Ἔκανε πράγματα πού ἄρεσαν τόσο στήν κατεστημένη Δεξιά (σέ ἀντίθεση μέ τήν λαϊκή Δεξιά) ὥστε τά συνέχισε καί ἐκείνη κατά τήν διακυβέρνησή της. Οἱ αἰσιόδοξοι τῆς κατεστημένης συντήρησης βάδιζαν κυριολεκτικά πάνω στά ἴχνη τῶν γκρινιάρηδων τῆς «οὔλτρα προόδου».
Αὐτό εἶναι τό πρῶτο πρόβλημα τοῦ ὁρισμοῦ πού ἔδωσε ἡ κυρία Εὐθυμίου: Οἱ μισοί συντηρητικοί σέ ὅλο τόν κόσμο γκρινιάζουν γιά τίς ἀνισότητες πού γέννησε τό φιλελεύθερο σύστημα γιά τό ὁποῖο ἔδωσαν μάχη γιά νά ἐπικρατήσει τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ. Καί οἱ μισοί ἀριστεροί εἶναι αἰσιόδοξοι γιατί ἐνσωματώθηκαν στό σύστημα καί πλουτίζουν ὡς σύμβουλοι ἤ ὑπηρέτες τῶν ὀλιγαρχῶν. Τέως στελέχη τῆς ΚΝΕ εἶναι σήμερα ὑπουργοί ἤ λογογράφοι τῆς Κυβερνήσεως.
Τέως στελέχη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, μετακλητοί ὑπάλληλοι τῆς Κυβερνήσεώς του, εἶναι σήμερα ὑπουργοί τοῦ κυρίου Μητσοτάκη ἤ ὑποψήφιοί του σέ πλούσιες ἀστικές περιοχές τῶν Ἀθηνῶν! Τέως ὑπουργοί τοῦ ΠΑΣΟΚ εἶναι σύμβουλοι ἐξεχόντων ἐφοπλιστῶν, μέ τό μικροσκόπιο θά βρεῖς κανέναν νεοδημοκράτη στό ρόστερ τους.
Τό δεύτερο πρόβλημα πού ἔχει αὐτός ὁ σωστός ὁρισμός στήν βάση του, ἀλλά χρειάζεται ἐπικαιροποίηση, εἶναι πώς τά ἐπίθετα (μίζερος, αἰσιόδοξος, γκρινιάρης κ.λπ.) συντηροῦν τόν ἐμφύλιο διχασμό ἀπό τόν ὁποῖο πρέπει κάποτε νά ἀποδράσουμε. Αὐτή τήν πρακτική (πού, σφόδρα πιθανολογῶ. δέν θέλει νά συνεχιστεῖ ἡ κυρία Εὐθυμίου. ἐπειδή δέν εἶναι πολιτικός) δυστυχῶς τήν μεταχειρίζονται οἱ εἰσαγόμενοι στήν ΝΔ ὑπουργοί (ἀπό τό Ποτάμι, τό ΠΑΣΟΚ καί τόν ΛΑΟΣ) γιά νά κόβουν εἰσιτήρια στίς κάλπες καί νά ἀκυρώνουν τήν κριτική. Ἡ ὁποία ὅμως πολύ τούς ἄρεσε ὅταν οἱ προοδευτικοί ἦταν στήν Κυβέρνηση, καί σέ αὐτούς ὅλα λάθος τά ἔβρισκαν.
Ἀπό τήν μιά πλευρά, σύμφωνα μέ αὐτή τήν διαχωριστική γραμμή, εἶναι οἱ «προκομμένοι» καί οἱ «αἰσιόδοξοι» καί ἀπό τήν ἄλλη εἶναι οἱ «κακομοίρηδες», οἱ γιά τά «μπάζα», οἱ «γκρινιάρηδες» καί οἱ «μίζεροι». Πρόκειται γιά κοινωνικό ρατσισμό, πού ἐκδηλώνεται συνήθως ὅταν σκάνδαλα πλησιάζουν στίς αὐλές κάποιων. Τότε ὁ λαός γίνεται ἀχάριστος. Πόσῳ μᾶλλον ἄν οἱ ἔρευνες τῆς ΕΛ.ΑΣ. καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Εἰσαγγελίας ἀποδεικνύουν ὅτι μέσα στό μέτωπο τῶν προκομμένων πού ἔχουν ἱδρώσει στήν ζωή τους γιά νά γίνουν ὅ,τι ἔγιναν ἔχουν παρεισφρήσει καί δεκάδες «χαμογελαστοί ἀπατεῶνες». Μαϊμοῦ προκομμένοι.
Αὐτοί καί ἄν βλέπουν τήν ζωή μέ… ἄλλο μάτι! Αὐτοί καί ἄν ἀτενίζουν τόν ὁρίζοντα χωρίς… μιζέρια. Ὑπάρχει καί ἕνα τρίτο πρόβλημα, πού εἴμαστε σίγουροι ὅτι διέλαθε τῆς προσοχῆς τῆς κυρίας Εὐθυμίου, δέν τό ὑπολόγισε ὅταν ἔδιδε τόν ἐνδιαφέροντα ὁρισμό, ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου της. Ἡ ταύτιση τῆς διαφορετικῆς γνώμης μέ τήν μειονεξία ἑνός γκρινιάρη ὁδηγεῖ στήν ποινικοποίηση τῆς διαφωνίας. Νά γιατί δέν χρειάζονται τά ἐπίθετα στόν δημόσιο λόγο, ἰδού γιατί δημιουργοῦν τεράστιες παρεξηγήσεις.
Γνωρίζω ἄριστα ὅτι ἡ κυρία Εὐθυμίου ἀπολαμβάνει τήν διαφορετική γνώμη ὅταν δέν συμφωνεῖ μέ τήν δική της, εἶναι τίμιος καί φιλελεύθερος ἄνθρωπος. Δέν ἔχει ὅμως τήν ἴδια προσέγγιση καί ἡ Κυβέρνηση, μέλη τῆς ὁποίας ἔσπευσαν ἀμέσως καί ἀσυστόλως πρός πολιτική ἐκμετάλλευση τῶν κοσμητικῶν ἐπιθέτων της. Ἡ Κυβέρνηση αὐτή ὑποκρίνεται ὅτι ἐπιδιώκει τήν διαφωνία, ἀλλά κάνει τό πᾶν γιά νά τήν ἀκυρώσει. Καί ἕνας νά διαφωνεῖ, ὑποφέρει.
Δέν τήν ἀντέχει οὔτε στήν συσκευασία τοῦ χιοῦμορ, στήν σάτιρα. Διώκει καί τούς σατιρικούς. Προτείνω νά κάνουμε μιά κοινωνική συμφωνία χωρίς μεσολάβηση οἱασδήποτε ἐξουσίας! Μέ γνήσια φιλελεύθερη αὐτορρύθμιση: Ὅσοι ἀμφισβητοῦν δομικά τό ὑπόδειγμα αὐτῆς τῆς ἐξουσίας, νά τῆς ἀναγνωρίζουν καί κάτι θετικό στίς παρεμβάσεις τους, ἄν αὐτό εἶναι ἄξιο λόγου. Ἀλλά καί ὅσοι εἶναι χαρούμενοι καί αἰσιόδοξοι μέ αὐτή τήν ἐξουσία, νά στηλιτεύουν τό ὅποιο μεγάλο λάθος της. Νά μήν συγχωροῦν στό κόμμα τους αὐτά γιά τά ὁποῖα ἀναθεμάτιζαν τούς ἀντιπάλους τους. Σύντομα θά ἔχετε ἀπό ἐμᾶς δείγματα γραφῆς. Τό αὐτό περιμένουμε ἀπό τήν διακεκριμένη ἱστορικό μας. Θά εἶναι ἕνα πείραμα ἐξόχως ἐνδιαφέρον.




