Καί ἡ ὁλλανδική ἑταιρεία ἐνημέρωσε τήν Ἄγκυρα γιά τό καλώδιο EMC!

Καί ἡ ὁλλανδική ἑταιρεία ἐνημέρωσε τήν Ἄγκυρα γιά τό καλώδιο EMC!

Ἔτσι ἐδημιουργήθη τό ἔδαφος γιά τό δόγμα τῆς ἐνημερώσεως καί «συγκαταθέσεως»

Αὐτό πού παρακολουθοῦμε τίς τελευταῖες ἑβδομάδες στήν νοτιοανατολική Μεσόγειο δέν εἶναι ἁπλῶς ἄλλος ἕνας γῦρος ἐντάσεως, ἀλλά μιά οὐσιαστική ἀλλαγή δόγματος.

Ἡ Ἄγκυρα, ἀντιλαμβανόμενη ὅτι ἡ ὠμή στρατιωτική παρεμπόδισις δημιουργεῖ τριβές πού δέν τήν συμφέρουν στήν παροῦσα συγκυρία, ἐφαρμόζει μιά πολύ πιό ὕπουλη, ἀλλά ἐξ ἴσου ἐπικίνδυνη μεθοδολογία: ἀντικαθιστᾶ τό «ἀπαγορεύω» μέ τό «δίνω τήν συγκατάθεσή μου» μετά ἀπό σχετική ἐνημέρωση. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι πρίν ἀπό τό διπλωματικό θρίλλερ μέ τό γαλλικό πλοῖο «Abeille Marengo» γιά τήν ἠλεκτρική διασύνδεση Ἑλλάδ0ς-Κύπρου (GSI), εἶχε προηγηθεῖ μιά ἀθόρυβη «πρόβα τζενεράλε» νοτιοανατολικῶς τῆς Κρήτης, τῆς Κάσου, τῆς Καρπάθου καί τῆς Ρόδου.

Πρωταγωνιστής ἦταν τό ἐρευνητικό σκάφος «Kobi Ruegg» (ὑπό σημαία Μπαχαμῶν), τό ὁποῖο διαχειρίζεται ὁ ὁλλανδικός κολοσσός γεωφυσικῶν ἐρευνῶν Fugro, στό πλαίσιο τῶν γεωφυσικῶν ἐρευνῶν γιά τό στρατηγικῆς σημασίας ὑποβρύχιο καλώδιο ὀπτικῶν ἰνῶν East to Med Data Corridor (EMC), ἕνα ἔργο πού χρηματοδοτεῖται ἀπό τήν σαουδαραβική stc (MENA Hub) καί τήν ἑλληνική TTSA, μέ τήν συμμετοχή τῆς ΔΕΗ καί τῆς CyTA.

Συμφώνως πρός ἀποκλειστικές πληροφορίες τῆς «ΕτΚ», ἡ ὁλλανδική ἑταιρεία, ἡ ὁποία διατηρεῖ θυγατρικές καί στήν Γερμανία, φέρεται νά εἶχε ἐνημερώσει τήν Ἄγκυρα μῆνες πρίν ἀπό τήν ἔναρξη τοῦ ἔργου, ἐνῷ τό ἴδιο φέρεται νά ἔπραξε καί ἡ σαουδαραβική ἑταιρεία. Ἐξ οὗ καί οἱ Τοῦρκοι ἐπιμένουν ὅτι ἔδωσαν τήν συγκατάθεσή τους χωρίς νά δημιουργήσουν κάποιο ἐπεισόδιο ἐπί τοῦ πεδίου. Ὅλα ξεκίνησαν στίς 2 Ὀκτωβρίου 2026, ὅταν οἱ ἁρμόδιες ἑλληνικές Ἀρχές (τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν σέ συντονισμό μέ τήν Ὑδρογραφική Ὑπηρεσία τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ – ΥΥΠΝ) ἐξέδωσαν τήν ἐπίσημη ἄδεια ἔρευνας ὑπ’ ἀριθμόν 2461, ἀσκῶντας τά κυριαρχικά δικαιώματα τῆς Ἑλλάδος ἐπί τῆς ὑφαλοκρηπῖδος καί τῆς ΑΟΖ της, ὅπως αὐτά κατοχυρώνονται ἀπό τήν Σύμβαση τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν γιά τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας καί ὁριοθετοῦνται μέσῳ τοῦ Νόμου 4001/2011 (Νόμος Μανιάτη).

Λίγες ἡμέρες ἀργότερα, στίς 15 Ὀκτωβρίου, οἱ ἁρμόδιες κυπριακές Ἀρχές (μέσῳ τοῦ σταθμοῦ τῆς Λάρνακας) ἐξέδωσαν τήν ἐπίσημη NAVTEX γιά τίς ἔρευνες ἐντός τῆς κυπριακῆς ΑΟΖ, προκαλῶντας τήν ἑπομένη (16 Ὀκτωβρίου) τήν ἀμφισβήτηση τῆς Ἄγκυρας μέσῳ παράνομης ἀντι-NAVTEX. Ἡ διπλωματική καί ἐπιχειρησιακή κορύφωσις, ὡστόσο, ἦλθε στίς 20 Ὀκτωβρίου 2026. Μία μόλις ἡμέρα πρίν ἀπό τόν προγραμματισμένο ἀπόπλου τοῦ ἐρευνητικοῦ σκάφους «Kobi Ruegg», ὁ σταθμός τῆς Ἀττάλειας ἐξέδωσε τήν NAVTEX FA41-1032/26, κατά τήν ὁποία ἡ Ἄγκυρα ὑπεστήριξε αὐθαιρέτως ὅτι οἱ ἔρευνες διεξάγονται ἐντός τῆς «τουρκικῆς ὑφαλοκρηπῖδος» (ἐπικαλουμένη στήν πράξη τίς παράνομες συντεταγμένες πού κατέθεσε στόν ΟΗΕ τό 2020 βάσει τοῦ τουρκολιβυκοῦ μνημονίου), προσθέτοντας τόν προκλητικό ἰσχυρισμό ὅτι οἱ ἐργασίες πραγματοποιοῦνται «ὑπό τουρκικό συντονισμό» καί μέ τήν «ἔγκρισή» της.

Ἡ ἀντίδρασις τῆς Ἀθήνας ὑπῆρξε ἄμεσος σέ ἐπίπεδο ναυτιλιακῆς δικαιοδοσίας. Τήν ἑπομένη, 21 Ὀκτωβρίου, ὁ σταθμός τοῦ Ἡρακλείου ἀπάντησε μέ τίς NAVTEX 1337/26 καί 1343/26, κηρύσσοντας τήν τουρκική ὁδηγία ἄκυρη καί ἀνίσχυρη ὡς ἐκδοθεῖσα ἀπό ἀναρμόδιο σταθμό (unauthorized station), καί καθόρισε τίς δύο φάσεις τῶν ἐρευνῶν νοτίως τῆς Κάσου, τῆς Καρπάθου καί τῆς Ρόδου. Ἡ Ἄγκυρα ἐπανῆλθε στίς 23 Ὀκτωβρίου μέ μιά χαρακτηριστική κίνηση τακτικῆς: ἀντικατέστησε τόν ὅρο «ἔγκριση» μέ τήν νομικά πιό εὐέλικτη ἔννοια τῆς «συγκαταθέσεως» (consent), ἐπιμένοντας παραλλήλως ὅτι ἡ ἀρχική της ὁδηγία (1032/26) παραμένει ἐν ἰσχύι.

Τό ἴδιο μοτίβο ἐπανελήφθη καί στίς 6 Νοεμβρίου 2026, ὅταν ὁ σταθμός τῆς Λάρνακας ἐξέδωσε τήν NAVTEX MA86-337/26 γιά τήν συνέχιση τῶν ἐργασιῶν στήν κυπριακή ΑΟΖ ἕως τίς 15 τοῦ μηνός, γιά νά λάβει αὐθημερόν τήν τουρκική ἀντι-NAVTEX 1100/26 ἀπό τήν Ἀττάλεια. Παρά τόν πόλεμο τῶν NAVTEX, τό «Kobi Ruegg» συνεχίζει κανονικά τό ἐρευνητικό του πρόγραμμα, καθώς ἡ κυπριακή NAVTEX εἶναι ἐνεργός ἕως σήμερα, 15 Νοεμβρίου, χωρίς νά ἔχει προκληθεῖ κάποια ἔντασις ἐπί τοῦ πεδίου μέχρι τήν ὥρα πού γράφονταν αὐτές οἱ γραμμές. Ὡστόσο, ἡ παρουσία τουρκικοῦ πολεμικοῦ πλοίου σέ διακριτική ἀπόσταση κατά διαστήματα τοῦ πλοῦ του ὑπενθύμισε ὅτι ἡ Ἄγκυρα συνδυάζει τίς παράνομες διεκδικήσεις της μέ τήν προβολή ναυτικῆς ἰσχύος ἐπί τοῦ πεδίου.

Γιατί ἡ «συγκατάθεσις» εἶναι πιό ἐπικίνδυνη

Σέ κάθε περίπτωση, γιά τήν Ἄγκυρα, τό διακύβευμα στήν νοτιοανατολική Μεσόγειο δέν εἶναι ἡ διέλευσις τῶν ὑποβρυχίων καλωδίων, ἀλλά ἡ ἐπιβολή μιᾶς νέας γεωγραφικῆς καί νομικῆς πραγματικότητος. Ἡ Τουρκία ἀξιοποιεῖ τίς ἐργασίες βυθοσκοπήσεως καί ποντίσεως ὡς ὄχημα γιά νά ἀκυρώσει στήν πράξη τήν θαλάσσια ἐπήρεια τῆς Κρήτης, τῆς Κάσου, τῆς Καρπάθου καί τῆς Ρόδου, παραβιάζοντας εὐθέως τό Ἄρθρο 121 (παράγραφος 2) τῆς Σύμβασης τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν γιά τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας (UNCLOS, 1982), τό ὁποῖο ὁρίζει ρητῶς ὅτι τά νησιά διαθέτουν αἰγιαλίτιδα ζώνη, ὑφαλοκρηπῖδα καί ΑΟΖ κατά τόν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο μέ τά ἠπειρωτικά ἐδάφη. Στόχος της εἶναι νά ἑδραιώσει ἐπί τοῦ πεδίου τό παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, ἀμφισβητῶντας παραλλήλως τήν μέση γραμμή πού κατοχυρώνει ἡ ἑλληνική νομοθεσία μέσῳ τοῦ Νόμου 4001/2011 (Νόμος Μανιάτη).

Ἀκόμη πιό ἀποκαλυπτική εἶναι ἡ νομική αὐθαιρεσία ἐπί τῆς ὁποίας στηρίζεται ἡ τουρκική ἀξίωσις περί ἐνημερώσεως καί «συγκαταθέσεως». Συμφώνως πρός τό Ἄρθρο 79 τῆς UNCLOS (τό ὁποῖο ἀποτελεῖ πλέον ἐθιμικό Διεθνές Δίκαιο καί δεσμεύει ἀκόμη καί κράτη πού δέν ἔχουν ὑπογράψει τήν Σύμβαση, ὅπως ἡ Τουρκία, βάσει τῆς νομολογίας τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου τῆς Χάγης), ὅλα τά κράτη δικαιοῦνται νά τοποθετοῦν ὑποβρύχια καλώδια καί ἀγωγούς στήν ὑφαλοκρηπῖδα καί τήν ΑΟΖ τους. Τό παράκτιο κράτος δέν μπορεῖ νά ἐμποδίσει τήν τοποθέτηση, ἐνῷ ἡ μόνη περίπτωσις στήν ὁποία ἀπαιτεῖται ἡ συγκατάθεσίς του ἀφορᾶ ἀποκλειστικῶς σέ ἔρευνες πού ἀλλάζουν τόν βυθό, ὅπως μιά γεώτρησις.

Ἀκριβῶς ἐπειδή στερεῖται διεθνοῦς νομικοῦ ἐρείσματος, ἡ Ἄγκυρα ἐπιδιώκει νά δημιουργήσει διεθνές ἔθιμο διά τῆς πρακτικῆς τῶν κρατῶν (State Practice). Πρόκειται γιά τήν ἐπαναλαμβανομένη καί ὁμοιόμορφη συμπεριφορά τῶν κρατῶν στήν πράξη. Περιλαμβάνει ἐθνικούς νόμους, διπλωματικές δηλώσεις, συμφωνίες ὁριοθετήσεως καί φυσικές ἐνέργειες στήν θάλασσα. Ὅταν μιά ξένη ἑταιρεία –ὑπό τήν πίεση τῶν τουρκικῶν πολεμικῶν πλοίων καί τῶν ἀντι-NAVTEX– ἀπευθύνεται στήν Ἄγκυρα, προσφέρει στήν τουρκική διπλωματία τό πολυπόθητο τετελεσμένο. Ἡ «συγκατάθεσις» λειτουργεῖ πολλαπλασιαστικῶς: σέ νομικό καί διπλωματικό ἐπίπεδο, ἡ Ἄγκυρα ἐπιχειρεῖ νά καταγράψει στό διεθνές ἀρχεῖο (καί ἰδίως στόν Διεθνῆ Ναυτιλιακό Ὀργανισμό – IMO, στόν ὁποῖο ὑπάγεται τό σύστημα NAVTEX τῆς Περιοχῆς III τῆς Μεσογείου) ὅτι τρίτα κράτη καί ἰδιωτικοί κολοσσοί ἀναγνωρίζουν ἐμπράκτως τήν τουρκική δικαιοδοσία στήν περιοχή.

Παραλλήλως, ἡ μεθοδολογία αὐτή ἐξυπηρετεῖ ἕναν διπλό ἐπικοινωνιακό καί γεωστρατηγικό στόχο. Σέ διεθνές ἐπίπεδο, ἡ Τουρκία ἀποφεύγει τό κόστος τῆς ὠμῆς παρεμποδίσεως –ἡ ὁποία θά τήν ἔφερνε σέ εὐθεῖα σύγκρουση μέ τά εὐρωπαϊκά Ἔργα Κοινοῦ Ἐνδιαφέροντος (PCI) τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς, ὅπως εἶναι τό GSI, καί τά ἐπενδυτικά συμφέροντα τρίτων χωρῶν, ὅπως ἡ Σαουδική Ἀραβία– καί προβάλλεται ὡς ὁ ἀδιαμφισβήτητος ρυθμιστής τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου: μιά δύναμις, ὑποτίθεται, «ὑπεύθυνη», πού δέν μπλοκάρει τίς διεθνεῖς ὑποδομές ἐνεργείας καί δεδομένων, ἀρκεῖ νά δοθεῖ ἡ συγκατάθεσίς της.

Ταυτοχρόνως, στό ἐσωτερικό τῆς χώρας, ἡ τουρκική κυβέρνησις ἐνσωματώνει αὐτή τήν τακτική στό ἀναθεωρητικό δόγμα τῆς «Γαλάζιας Πατρίδας», τροφοδοτῶντας τήν κοινή γνώμη μέ τό ἀφήγημα τῆς ἰσχυρῆς περιφερειακῆς δυνάμεως καί πείθοντάς την ὅτι οἱ εὐρωπαϊκές ἑταιρεῖες καί κυβερνήσεις ἀναγνωρίζουν τίς ἀνυπόστατες καί παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις. Σέ αὐτό τό πολύπλοκο γεωπολιτικό περιβάλλον, ἡ νέα τουρκική μέθοδος τῆς «συγκαταθέσεως» ἀποτελεῖ μιά ἰδιαιτέρως σύνθετη πρόκληση γιά τήν ἑλληνική διπλωματία. Ὅσο τά ἔργα ὑποδομῆς ὁλοκληρώνονται μέν, ἀλλά ὑπό τήν σκιά τουρκικῶν ἀντι-NAVTEX καί σιωπηρῶν συνεννοήσεων τρίτων ἑταιρειῶν μέ τήν Ἄγκυρα, ἡ ἀνάγκη γιά μιά σαφῆ θεσμική θωράκιση, νομική κατοχύρωση, ἀλλά καί παρουσία ἐπί τοῦ πεδίου γίνεται ἐπιτακτική, πρίν ἡ «συγκατάθεσις» παγιωθεῖ ὡς τό νέο, σιωπηρό καθεστώς στήν Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Advertisement 1