Σέ πολύ ἐνδιαφέροντα συμπεράσματα μπορεῖ νά καταλήξει κανείς ἐάν συγκρίνει τήν πολιτική τῆς Κυβέρνησης γιά τά ἑλληνοτουρκικά μέσα στήν ἑπταετία καί τίς δηλώσεις τῶν ἀρχηγῶν τῆς ἀντιπολιτεύσεως μετά τήν συνάντησή τους μέ τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Γιῶργο Γεραπετρίτη, τό Σάββατο, μέ τίς κυοφορούμενες ἐξελίξεις σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο
Πού δείχνουν ποῦ πάει ὁ κόσμος.
Ἔχει σημασία νά τό δοῦμε αὐτό, γιατί μέσα ἀπ’ τά ἑλληνοτουρκικά καθρεφτίζεται ὁ τρόπος πού ἀντιλαμβάνονται τόν νέο κόσμο οἱ πολιτικές μας, τρόπος τοῦ λέγειν, ἡγεσίες. Ἤ δέν τόν ἀντιλαμβάνονται. Στό μέτρο πού, παρά τίς ἀναμφισβήτητες ἰδεολογικές τους διαφορές (σοσιαλιστές, ἀριστεροί, ἀκροδεξιοί), στήν οὐσία ταυτίζονται μέ τήν Κυβέρνηση σέ μία ἐξωτερική πολιτική πού θά κλείσει τήν Ἑλλάδα στά ἕξι μίλια στό Αἰγαῖο καί σέ τμῆμα τῆς Μεσογείου, θά ἱκανοποιήσει πάγιες ἐπιδιώξεις συμμάχων πέραν τῆς γείτονος καί θά ἐπιμείνει νά ἀγνοεῖ πλήρως τούς ἐπερχόμενους παγκόσμιους συσχετισμούς.
Ἔτσι θά καταλάβουμε καί ποιοί διεκδικοῦν τήν ἐξουσία γιά τό μέλλον ἤ ποιοί διεκδικοῦν ρόλο σέ αὐτήν ὡς συμπληρωματική δύναμη, ἀπό τά ἕδρανα τῆς ἀντιπολιτεύσεως! Θά διακρίνουμε τούς ὑποψήφιους Πρωθυπουργούς τῆς Οὐάσιγκτων, τούς ὑποψήφιους Πρωθυπουργούς τοῦ Βερολίνου καί τούς πολιτικούς, ἄν ὑπάρχουν τέτοιοι, πού ἐπενδύουν στήν πολυκεντρικότητα καί στόν πολυπολισμό τοῦ νέου κόσμου. Τάσσονται μέ τήν Δύση μέν, ἀλλά χωρίς νά γυρίζουν τήν πλάτη τους στίς ἀναδυόμενες δυνάμεις. Ἄς γίνουμε σαφεῖς:
Πρῶτο δεδομένο: Ἡ Κυβέρνηση Μητσοτάκη προωθεῖ μέ συνέπεια μέσα στήν ἑπταετία τήν συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς ἐθνικῆς του κυριαρχίας στό Ἀρχιπέλαγος. Τήν ἀποκοπή τῆς ἠπειρωτικῆς ἀπό τήν νησιωτική Ἑλλάδα. Ἀγνοῶντας ὅτι τά νησιά εἶναι ἡ νοητή συνέχεια τῆς πρώτης μέσα στήν θάλασσα. Ἐργάζεται συστηματικά γιά τήν ὁριοθέτηση τῶν θαλάσσιων ζωνῶν μέ τήν γείτονα στήν βάση τῶν οἰκονομικῶν deals. Δίδεται ἡ ἐντύπωση, ἐδῶ καί πολλά χρόνια, ὅτι δέν ὁριοθετοῦνται θαλάσσιες ζῶνες, ἀλλά προμήθειες, οἰκονομικά συμφέροντα. Δίδεται ἡ ἐντύπωση ὅτι δέν διαπραγματεύονται κράτη, ἀλλά ἑταιρεῖες.
Πρόχειρη ἀναδρομή μᾶς δείχνει τήν ἐθνική μας διολίσθηση μέσα στόν χρόνο:
Τό 2019 ἐπιβλήθηκε γιά πρώτη φορά ἐπί αὐτῆς τῆς Κυβερνήσεως τό τουρκολιβυκό μνημόνιο καί ἀργότερα ἡ «Γαλάζια Πατρίδα», πού ἀμφισβητεῖ τό σύνολο τῆς ἑλληνικῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης καί ὑφαλοκρηπῖδος στό Αἰγαῖο καί στήν Μεσόγειο.
Τό 2020, στήν κρίση τοῦ «Ὀρούς Ρέιτς», τό τουρκικό ἐρευνητικό ἔφτασε ἀνεμπόδιστα μόλις ἑξήμισι μίλια ἔξω ἀπό τό Καστελλόριζο καί δύο ὑπουργοί αὐτῆς τῆς Κυβερνήσεως διακήρυξαν ὅτι «τά 12 μίλια εἶναι ἐθνικισμός».
Τό 2020 ἡ Τουρκία κατέθεσε μέ συντεταγμένες τά ἐξωτερικά ὅρια τῆς ὑφαλοκρηπῖδος της στόν ΟΗΕ! Ἡ Ἑλλάδα δέν τά κατέθεσε οὔτε τά ἔχει καταθέσει ἀκόμα!
Τό 2023 ὑπογράψαμε τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν, πού εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Μαδρίτης καί τοῦ Ἐλσίνκι, καθώς ὑποχρεώνει τήν Ἑλλάδα νά συνεννοεῖται μέ τήν Τουρκία πρίν κάνει τό ὁτιδήποτε στό Αἰγαῖο γιά νά μήν ἐκληφθεῖ αὐτό ὡς «μονομερής ἐνέργεια».
Τό 2024 ἡ Τουρκία θεώρησε μονομερῆ ἐνέργεια τήν ἔρευνα τοῦ ἰταλικοῦ ἐρευνητικοῦ ἔξω ἀπ’ τήν Κάσο γιατί δέν τήν ἐνημερώσαμε (!) καί μέ στρατιωτική κλιμάκωση, μέ τήν πλήρη ἀποχή τῆς Ἑλλάδος ἀπό τήν ὑπεράσπιση ἐθνικοῦ χώρου στό πεδίο, τό ἔδιωξε ἀπό ὁριοθετημένη περιοχή τήν στιγμή πού πραγματοποιοῦσε ἔρευνα σέ διεθνῆ ὕδατα. Τό μήνυμα ἦταν σαφές: ἔξω ἀπό τά ἕξι μίλια, θά μᾶς ρωτᾶτε γιά νά δώσουμε τό ok! Ἀπαντήσαμε «ναί».
Τό 2025 ἡ Ἑλλάδα ἀνακοίνωσε δύο θαλάσσια πάρκα, μέ τά ὁποῖα κλείστηκε στά ἕξι μίλια, ἐνῷ ἡ Τουρκία ἀνακοίνωσε δύο δικά της θαλάσσια πάρκα, στά ὁποῖα ἐφάρμοσε τήν πολιτική τῆς «Γαλάζιας Πατρίδας» καί ἐπεκτάθηκε ἀνεμπόδιστα στά διεθνῆ ὕδατα.
Τό 2026 ἐπικυρώθηκε καί γραπτῶς μέ τήν ρηματική διακοίνωση πλέον ὅτι ἡ Ἑλλάδα γιά ὁποιαδήποτε ἔρευνα κάνει στά διεθνῆ ὕδατα ἔξω ἀπό τά ἕξι μίλια πρέπει νά ρωτᾶ τήν Τουρκία. Συνέβη μάλιστα τό πρωτοφανές στήν διπλωματική Ἱστορία, νά ἀναγνωρίσει αὐτό τό δικαίωμα στήν Τουρκία τρίτο κράτος. Ἡ Γαλλία, στό δικό μας ὄνομα. Ἡ συνέχεια θά εἶναι ἡ δημιουργία ἑνός μόνιμου μηχανισμοῦ συνδιαχειρίσεως στό Αἰγαῖο, ὅπως τόν ὑπαινίχθηκε ὁ ἴδιος ὁ Πρωθυπουργός μέ τήν φράση «εὐρύτερη φόρμουλα», ἡ ἔναρξη τῶν διαπραγματεύσεων γιά τήν ὁριοθέτηση Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης, ἡ ὑποκατάσταση τῶν Ἀμερικανῶν ἀπό τούς Γάλλους στίς διαπραγματεύσεις καί ἡ δημιουργία ἑνός ἑνιαίου οἰκονομικοῦ χώρου Ἑλλάδας – Γαλλίας – Τουρκίας, ἐντός τοῦ ὁποίου τό κρίσιμο θά εἶναι ἡ μοιρασιά τῶν deals μεταξύ ἑλληνικῶν, γερμανικῶν, γαλλικῶν καί τουρκικῶν ἑταιρειῶν καί δευτερευόντως ἡ κυριαρχία μας, ἡ ὁποία βαίνει πρός συρρίκνωση.
Τό αἴτημα τῆς ἐποχῆς εἶναι μιά μικρότερη Ἑλλάδα στήν Μεσόγειο καί αὐτό ὑπηρετεῖται μέ ὑπομονή τά τελευταῖα ἑπτά χρόνια ἀπό τήν Κυβέρνηση μέ τήν ἀνοχή τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ἐγκαταλείπουμε ἀνεπαισθήτως κυριαρχία, σταγόνα-σταγόνα, χωρίς νά τό καταλαβαίνει κανείς. Ἔχουν μάλιστα τό θράσος οἱ ὑφυπουργοί Ἐξωτερικῶν μας, ὅπως ὁ Χατζηβασιλείου, νά ὀνομάζουν τήν πολιτική τῶν ὑποχωρήσεων «ἁβροφροσύνη».
Κάποια στιγμή θά τούς πιάσουν τά ὀπίσθια οἱ Τοῦρκοι, γιά λόγους ἐνημερώσεως καί ἁβροφροσύνης, κι αὐτοί θά ζητήσουν ὡς ἀντάλλαγμα γιά τήν θωπεία… νά μήν τούς κατεβάσουν τό παντελόνι! Μιά ἁπλή ἐνημέρωση θά εἶναι καί αὐτή!
Δεύτερο δεδομένο: Σχεδόν ὅλη ἡ ἀντιπολίτευση, μέ ἐξαίρεση τόν Κουτσούμπα, τήν Δούρου καί τόν Νατσιό, εἶναι ἐνσωματωμένη σέ αὐτή την ἀμερικανο-γαλλική πολιτική τῶν ἕξι μιλίων. Ἄν κάνετε τόν κόπο νά διαβάσετε τίς δηλώσεις τῶν ἀρχηγῶν μετά ἀπό τήν ἐνημέρωση πού τούς ἔκανε ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν, θά διαπιστώσετε ὅτι αὐτοί πού χαλᾶνε τόν κόσμο γιά τήν τελευταία λεπτομέρεια κάθισαν «κυρίες», «πρόσκοποι» ἀπέναντι στόν ὑπουργό. Μέ τό «σεῖς» καί μέ τό «σᾶς». Ἄλλος γιατί δίνει λόγο στόν γερμανικό παράγοντα, μέ τόν ὁποῖο ἔχουν ἄριστες σχέσεις οἱ γείτονες, ἄλλη γιατί σπούδασε σέ ἀμερικανικό πανεπιστήμιο καί ἡ ἐξωτερική πολιτική δέν εἶναι τό δυνατό της σημεῖο, ἄλλος γιατί τά βρίσκει μέ τήν Κυβέρνηση κάτω τό τραπέζι, σπανίως προφέρει τό ὄνομα «Γεραπετρίτης» καί γι’ αὐτό ἀρνήθηκε νά ἐνημερωθεῖ ἀπό τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν (τήν κοπάνησε), γενικῶς οἱ δηλώσεις πού ἀκολούθησαν εἶναι ἀναντίστοιχες μέ τήν συγκλονιστικότητα τῶν ἡμερῶν. Ἄν ζοῦσε ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου, κάποιον θά τόν εἶχε πάρει μέ τίς πέτρες.
Δέν χρειάζεται νά προσωποποιήσω, ἀρκεῖ ἡ ἐπισήμανση καί ὑπογράμμιση ὅτι, μέ ἐξαίρεση δύο-τρία πρόσωπα, ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι εἶναι ἐνσωματωμένοι. Τούς ἐξέθεσε μέ τό χθεσινό ἄρθρο του στήν «Καθημερινή» ἕως καί ὁ καθηγητής Ροζάκης. Ἡ στάση τους αὐτή βεβαίως ἔχει καί ἐσωτερικές πολιτικές συνέπειες, καθώς ἔδωσαν τήν εὐκαιρία στόν Ἀντώνη Σαμαρᾶ, πού προηγήθηκε αὐτῶν, μέ δήλωσή του νά δείξει ὅτι εἶναι ὁ μόνος πού μπορεῖ νά θέτει σοβαρά ἐρωτήματα σέ αὐτήν τήν περίοδο καί νά διεκδικεῖ τήν ἀντισυστημική πατριωτική ψῆφο, ἀλλά τό θέμα ξεπερνᾶ τήν τρέχουσα συγκυρία.
Καί τούς τρέχοντες ἐσωτερικούς συσχετισμούς. Τό γεγονός εἶναι ὅτι καί ἡ ἀντιπολίτευση εἶναι πλήρως ἐνσωματωμένη στόν ξένο παράγοντα. Τό ζήτημα αὐτό δέν μετρᾶται σέ ψήφους καί τετραετίες, ἀλλά μέ βάση τήν εὐθύνη ἔναντι τοῦ Ἔθνους σέ βάθος ἱστορικοῦ χρόνου. Τό πολιτικό σύστημα δέν ἔχει μόνο τήν εὐθύνη νά παραδώσει τήν Ἑλλάδα χωρίς χρέη στήν ἑπόμενη γενιά. Ἔχει τήν εὐθύνη νά τήν παραδώσει τοὐλάχιστον καί στά ἴδια ὅρια ἐπικρατείας ὅπως αὐτά διαμορφώθηκαν μετά ἀπό ὀκτώ ἀλλαγές συνόρων, μέ τελευταία τό 1947. «Πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω», αὐτή εἶναι ἡ εὐθύνη του.
Τρίτο δεδομένο: Σέ μιά ἐποχή πού ὁ κόσμος μετατοπίζεται ἀνατολικά, ὅπου ἐκεῖ συγκεντρώνεται ἡ οἰκονομική ἰσχύς καί ἡ τεχνολογική πρόοδος, τό πολιτικό μας σύστημα, ἐξαρτημένο ἀπό τίς σπουδές του, τίς ἀγάπες του καί τίς προτιμήσεις του, ἐπιμένει νά ἀγκαλιάζει μόνο τό ἕνα ἡμισφαίριο τοῦ κόσμου. Καί νά τό ὑπηρετεῖ. Καί νά γυρίζει τήν πλάτη του στό ἄλλο μισό. Σέ σημεῖο πού οἱ παγκόσμιες ἐξελίξεις σέ λίγο θά τό ξεπεράσουν.
Ἐδῶ τά θέματα δέν προσεγγίζονται μέ ὅρους συμπάθειας καί ἀντιπάθειας, ἀλλά μέ ὅρους πραγματισμοῦ. Χθές, στόν διεθνῆ Τύπο ὑπῆρχαν δημοσιεύματα γιά τήν νέα Γιάλτα μεταξύ τῆς Ἀμερικῆς, τῆς Ρωσσίας, καί τῆς Κίνας, καθώς καί γιά τόν ρόλο πού παίζουν στόν νέο κόσμο ἡ Ἰνδία καί ἡ Ἰνδονησία. Μ’ αὐτούς τό πολιτικό μας σύστημα, πλήν ἐξαιρέσεων, ὄχι μόνο δέν ἀσχολεῖται, ἀλλά τούς κηρύσσει καί ἐχθρούς. Ἡ μυωπία λοιπόν στά θέματα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς δέν ἀκουμπᾶ μόνο στά ἑλληνοτουρκικά. Ἐπεκτείνεται στήν θέαση τοῦ νέου κόσμου. Καί λυποῦμαι νά πῶ ὅτι μαζί μέ τόν κύριο Μητσοτάκη, τοῦ ὁποίου ἡ ἀντίληψη γιά τόν κόσμο ξεπερνιέται σταδιακά καί σέ λίγο θά εἶναι ξεπερασμένος, ἄρα καί ἐπικίνδυνος γιά τήν χώρα, ἀκόμα κι ἄν ἐκλεγεῖ, ξεπερνιοῦνται μαζί του σταδιακά καί ὁ Ἀνδρουλάκης, καί ὁ Τσίπρας, καί ἡ Ζωή, κι ἄλλοι.
Ἡ ἐξίσωση τῶν ἑλληνοτουρκικῶν εἶναι μιά πρώτης τάξεως εὐκαιρία μόνο γιά νά δοῦμε τήν ἱστορικότητα τῆς ἡγεσίας μας. Πόσο καταλαβαίνει δηλαδή τήν ἱστορικότητα τῶν καιρῶν καί ἀναλόγως τοποθετεῖται. Εἶναι μιά εὐκαιρία νά δοῦμε τήν ἀνάλυσή της. Ἐπιλέγει κλασσικά εἰκονογραφημένα, τίς προσλαμβάνουσές της, τόν δρόμο πού ἔμαθε. Ἀλλά ὁ δρόμος αὐτός σέ λίγο θά εἶναι ὁ παράδρομος. Ἀνοίγουν ἄλλες λεωφόροι, τίς ὁποῖες ὄχι ἁπλῶς ὑποτιμοῦμε, ἀλλά ἔχουμε καί τόν μεγαλοϊδεατισμό νά θέλουμε νά τίς πολεμήσουμε.
Ἕνα θέμα εἶναι νά μπορεῖ νά καταλάβει ἡ ἡγεσία μας ὅτι τό Αἰγαῖο εἶναι ἡ φυσική ἄμυνα τῆς ἠπειρωτικῆς Ἑλλάδας καί ἡ συνδιαχείριση τοῦ Ἀρχιπελάγους μέ τήν Ἄγκυρα δημιουργεῖ τεράστιο ζήτημα ἐθνικῆς ἀσφαλείας γιά τήν πατρίδα μας στό μέλλον. Ἕνα ἄλλο θέμα ὅμως εἶναι νά ἀντιλαμβάνεται καί κυρίως νά θέλει νά καταλάβει ποῦ πάει ὁ νέος κόσμος γιά νά τοποθετήσει τήν Ἑλλάδα σέ αὐτόν! Τήν ὥρα πού ὅλοι μιλᾶνε μέ ὅλους, ἐμεῖς θέλουμε νά μιλᾶμε μόνο μέ τήν ἀπερχόμενη παρακμή. Ὑπό αὐτήν τήν ἔννοια, τό καλώδιο εἶναι καί μία εὐλογία. Μπορεῖ νά προκαλέσει, ὑπό προϋποθέσεις, ἠλεκτροσόκ στό ἐκλογικό σῶμα καί νά τό ξυπνήσει ἀπό τόν λήθαργο.

