Ὁ Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας, Φιλαδελφείας, Ἡρακλείου καί Χαλκηδόνος, κ.κ. Γαβριήλ, ἐξηγεῖ στήν «Ἑστία» ὅτι γιά τήν ἵδρυση τοῦ ἐκεῖ Ἰωνικοῦ Κέντρου «ἡ ἰδέα γεννήθηκε ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο χειρίστηκαν οἱ Ἑβραῖοι τό Ὁλοκαύτωμα, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν μία πάρα πολύ καλή δουλειά παγκοσμίως, μέ ἀποτέλεσμα κανείς νά μήν ἀμφισβητεῖ τήν ὕπαρξη τοῦ γεγονότος αὐτοῦ»
Ἐν δυνάμει ἰσαπόστολος τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού χρονολογεῖται ἀπό τόν 11ο αἰῶνα π.Χ., θεματοφύλαξ καί ποιμενάρχης, βιγλάτωρ τῆς νῦν καί ἀεί ὑφισταμένης ἐντός μας, καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς, ὁ Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας, Φιλαδελφείας, Ἡρακλείου καί Χαλκηδόνος, κ.κ. Γαβριήλ, ὀρθώνει τό Ἰωνικό Κέντρο, ἕνα σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς ἱστορικῆς μνήμης τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, στήν Νέα Ἰωνία.
- ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ στόν ΜΑΚΗ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟ
Ἀναθηματικός χῶρος, κάστρο καί ὀχυρό ἑνός Βυζαντίου πού φέρεται ὡς νά μετῴκησε, τό συγκρότημα-μνημεῖο τοῦ Προσφυγικοῦ Ἑλληνισμοῦ, πολιτιστικό, κοινωνικό καί θρησκευτικό ἔρεισμα ἰδεῶν καί διαβιώσεως, λειτουργεῖ ἀτύπως ἀπό τήν ἀρχή τῆς Ἰνδίκτου, τήν 1η Σεπτεμβρίου, ὡς κέντρο δράσεων θρησκευτικοῦ, πολιτιστικοῦ καί περιβαλλοντικοῦ χαρακτῆρος, παραπλεύρως τοῦ σταθμοῦ τοῦ ἠλεκτρικοῦ στόν Περισσό, στήν συμβολή τῆς λεωφόρου Ἡρακλείου 141 καί τῆς ὁδοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαναστασίου.
Ἕνα ζῶν μνημεῖο, ὅπου κατά τόν βυζαντινό τύπο ἡ κοσμική ἐξουσία ἐφέρετο νά ἕπεται τῆς ἐκκλησιαστικῆς, ἀλλά πρᾶξις ἀξία ἰδιαιτέρας μνείας καί ἐπισημάνσεως στίς ἡμέρες μας εἶναι ὅτι τόν χῶρο ἔχουν ἤδη ἐπισκεφθεῖ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, κ. Κωνσταντῖνος Τασούλας, ὁ πρώην Πρωθυπουργός, κ. Κώστας Καραμανλῆς, ὑπουργοί κ.ἄ.
Ὅπως ἐξήγησε στήν «ΕτΚ» ὁ ἐμπνευστής τοῦ ἔργου, Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας, «ὅλα θά ὁλοκληρωθοῦν μέ τήν ἔναρξη λειτουργίας τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Νεαπολίτου στίς 2 Νοεμβρίου, ὅταν θά γίνει ὁ ἑσπερινός τῶν θυρανοιξίων, καί τήν ἑπομένη θά γίνει ἡ πρώτη Θεία Λειτουργία, πού αὐτό θά σημάνει καί ἐπισήμως τήν ἔναρξη λειτουργίας τοῦ Ἰωνικοῦ Κέντρου.
Τό κέντρο ὅλου αὐτοῦ τοῦ τετραγώνου εἶναι ὁ Ἱ.Ν. τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Νεαπολίτου, τοῦ προστάτου, τοῦ πολιούχου μας, τό λείψανο τοῦ ὁποίου ἔφεραν οἱ πρόσφυγες ἀπό τήν Καππαδοκία, τό 1924, καί φυλασσόταν μέχρι καί σήμερα στόν Ἱ.Ν. τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου. Καί μετά 100 χρόνια, ἔρχεται ὁ Ἅγιος στό δικό του σπίτι, στόν δικό του ναό, καί γιά τόν λόγο αὐτόν πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ κτίσθηκε τό Ἰωνικό Κέντρο.
Ενας χῶρος πού θά ὑποβοηθᾶ τήν ποιμαντική δράση καί λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας, μέ τόν χῶρο πολιτισμοῦ καί νεολαίας πού ἔχουμε, μέ τόν παιδικό σταθμό γιά 60 παιδιά, μέ τήν ἑστία φιλοξενίας, μέ τό ἑστιατόριο, τίς καφετέριες, μέ τόν χῶρο πρασίνου, ὁ ὁποῖος θά εἶναι πάνω ἀπό ὀκτώ στρέμματα, καί τόν ὑπόγειο σταθμό στάθμευσης αὐτοκινήτων, ὅπου θά μποροῦν 300 ὀχήματα νά παρκάρουν, καί αὐτό θά διευκολύνει πάρα πολύ τίς δράσεις τοῦ Κέντρου καί γενικώτερα τήν λατρευτική ζωή τῆς περιοχῆς».
Μετεφέρθη τό Μικρασιατικό Μοντέλο, ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας πού ἔχουν οἱ Καππαδόκες πατέρες
Ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας, Φιλαδελφείας, Ἡρακλείου καί Χαλκηδόνος, κ.κ. Γαβριήλ, ὁ παιδικός σταθμός ἤδη λειτουργεῖ καί εἶναι ὁ τέταρτος στήν περιοχή τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Τό πρόγραμμα πού ἀκολουθεῖται ἔχει ὀνομασθεῖ Ἰωνική Ἀγωγή, ἀκριβῶς γιατί ἐπιδιώκεται ἡ ὕπαρξις τοῦ Μικρασιατικοῦ Μοντέλου, πού εἶναι ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας πού ἔχουν οἱ Καππαδόκες πατέρες, ὁ ἑλληνοχριστιανικός πολιτισμός, ἡ σύζευξις Ἑλληνισμοῦ καί Χριστιανισμοῦ. Εἶναι τό μοντέλο μέ τό ὁποῖο λειτουργοῦν οἱ παιδικοί σταθμοί πού ἔχει ἡ Μητρόπολις, ἐντός τοῦ χώρου τοῦ Ἰωνικοῦ Κέντρου, ἀκριβῶς γιά νά γίνεται ἡ σύνδεσις τῶν μικρῶν παιδιῶν καί τῶν γονέων τους μέ τήν Ἐκκλησία.
Γιά τό πῶς ἐτολμήθη ἕνα τόσο μεγάλο ἔργο, ὁ Ἱεράρχης ἐξηγεῖ ὅτι «ἐγεννήθη ἡ ἰδέα ὅταν ἦρθα στήν Νέα Ἰωνία, τό 2014, ὡς Μητροπολίτης καί Ἐπίσκοπος αὐτῆς τῆς περιοχῆς, ἀφοῦ ἡ ταυτότητα αὐτῆς τῆς περιοχῆς εἶναι ὁ Μικρασιατικός Ἑλληνισμός, τό Μικρασιατικό Πνεῦμα, ἡ Μικρασιατική Παράδοση· ὁ “πλοῦτος” πού ἔχει ἡ τοπική μας Ἐκκλησία εἶναι τά λείψανα τῶν Ἁγίων καί οἱ εἰκόνες πού ἔφεραν μαζί τους οἱ πρόσφυγες μετά τήν Συνθήκη τῆς Λωζάννης καί τήν ἀναγκαστική μετακίνηση τῶν πληθυσμῶν, τό 1923.
Ὅταν εἶδα πώς αὐτή εἶναι ἡ ταυτότητα τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, προσπάθησα καί ἐγώ μέ τήν σειρά μου νά τό ἀναδείξω, συμβάλλοντας στό ἔργο τῶν Μικρασιατικῶν Συλλόγων πού ἔχουμε στήν περιοχή μας, συνομιλῶντας μέ τά ποντιακά σωματεῖα, ἐρχόμενος σέ ἐπικοινωνία μέ τήν ΑΕΚ, ἡ ὁποία εἶναι ἡ λαϊκή ἔκφραση τοῦ Προσφυγικοῦ Ἑλληνισμοῦ, καί σκέφτηκα ὅτι πρέπει νά γίνει καί ἕνας Ἱερός Ναός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ὅπου θά μεταφερθεῖ τό λείψανό του, ἀφοῦ τό ἔχουμε ὁλόσωμο.
Καί ταυτόχρονα νά γίνει ἕνα μνημεῖο πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, τό ὁποῖο θά εἶναι βασικά ἕνας ζωντανός χῶρος, ἕνας χῶρος ὁ ὁποῖος δέν θά εἶναι ἁπλᾶ καί μόνον ἕνα μνημεῖο σκαλιστό, ἕνα μάρμαρο στό ὁποῖο θά πηγαίνουμε στίς 14 Σεπτεμβρίου καί θά κάνουμε μία δέηση γιά τά θύματα τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς, τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων πού ἔγινε στήν Μικρά Ἀσία, ἀλλά ἕνας χῶρος ὁ ὁποῖος θά μπορεῖ νά λειτουργήσει ὡς ἕνα ζωντανό μνημεῖο, ἰδίως γιά τά νέα παιδιά, νά ἔρχονται τά σχολεῖα, νά γίνονται ἐπιμορφωτικά σεμινάρια καί γιά ἐκπαιδευτικούς καί γιά τά παιδιά. Νά μαθαίνουν ποιά εἶναι ἡ Μικρασιατική Ἱστορία. Καί ἡ βιβλιοθήκη ἡ ὁποία ὑπάρχει στόν χώρο τοῦ Ἰωνικοῦ Κέντρου νά ἔχει μία εἰδίκευση ἀπέναντι στίς Γενοκτονίες πού ζήσανε οἱ Ἕλληνες».
Ὅταν ἡ ἐν Χριστῷ διοίκησις τῆς Μητροπόλεως καθίσταται ὅδευσις ἀναγεννήσεως τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ Ἰδεώδους
Ὅσο μεθοδικός καί πρακτικός, ἄλλο τόσο ὁρμητικός καί χειμαρρώδης καί, ὡς ἀπαιτεῖ ὁ χαρακτήρ τοῦ κυρίως ἐξ Ἀνατολῆς ποιμνίου του, καταγγελτικός, ἱστάμενος πέραν τῶν μικρῶν καί εὐκαιριακῶν τῆς ἐποχῆς, ὁ κ.κ. Γαβριήλ ὁρίζει μέ τρόπο βυζαντινό καί ψυχισμό φωστῆρος καί πνευματικοῦ τῶν Μικρασιατῶν αὐτό δι’ ὅ καί ὁμοῦ ἄνωθεν καί παρ’ ἀνθρώποις ἐτάχθη. Καί ὁμιλεῖ ὄχι μόνον ἀπεριφράστως ἀλλά καί μέ σπουδή ἐν συνόλῳ ἡγήτορος γιά τίς «Γενοκτονίες πού ζήσανε οἱ κάτοικοι τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, μέ πρώτη τῶν Ἀρμενίων τό 1915, δεύτερη τῶν Ποντίων, πού ξεκίνησε τό 1919, καί τελική τό 1922, πού ἦταν ἐν γένει κατά τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν, ὅπου περίπου 800.000 σφαγιάστηκαν ἤ ἀπεστάλησαν στά περιβόητα ἀμελέ ταμπουροῦ, τάγματα ἐργασίας πού συγκρότησαν οἱ Τοῦρκοι τότε.
Περίπου 1.200.000 Ἕλληνες κατάφεραν νά φθάσουν στήν Μητροπολιτική Ἑλλάδα· ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι αὐτή ἡ ἱστορία τοῦ 20οῦ αἰώνα σημάδεψε τήν σύγχρονη Ἑλλάδα, τήν ἄλλαξε, βελτίωσε τόν πολιτισμό καί τόν βίο της δίνοντας ὅλα αὐτά τά στοιχεῖα τά ὁποῖα μπόλιασαν τόν Σύγχρονο Ἑλληνισμό. Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν εἶναι νά ἔχουμε αὐτό τό ὁποῖο ἔχουμε, τό ὁποῖο θεωρῶν κάθε Ἕλληνας μπορεῖ κάλλιστα νά βρεῖ ἕνα σύγχρονο Ἑλληνοχριστιανικό Μοντέλο, νά βρεῖ τήν ταυτότητά του, νά βρεῖ τήν πίστη του, νά βρεῖ ὅλα αὐτά τά ὁποῖα τόν ἐνδιαφέρουν».
Θά εἶναι καί κέντρο ἀνανεώσεως, ἀναγεννήσεως, ἀναδιφήσεως τῆς Ἐθνικῆς Ἱστορικῆς Μνήμης
«[…] καί συλλογῆς ἀντικειμενικῆς πληροφορίας, ὥστε κανένας στό μέλλον νά μήν μπορεῖ νά ἀμφισβητήσει τά γεγονότα αὐτά τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων, εἴτε εἶναι ἄνθρωπος καλοπροαίρετος εἴτε κακοπροαίρετος. Ἡ ἰδέα μοῦ γεννήθηκε ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο χειρίστηκαν οἱ Ἑβραῖοι τό Ὁλοκαύτωμα, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν μία πάρα πολύ καλή δουλειά παγκοσμίως, μέ ἀποτέλεσμα κανείς νά μήν ἀμφισβητεῖ τήν ὕπαρξη τοῦ γεγονότος αὐτοῦ. Γιά ποιόν λόγο καί ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, πού ἔχουμε γευτεῖ στήν Ἱστορία μας Γενοκτονίες, νά μήν ἔχουμε τήν ἐπιστημονική κατοχύρωση πού κάποιος, ἀσχέτως ἐάν πιστεύει ἤ ὄχι, δέν θά μπορεῖ νά τό ἀμφισβητήσει […]».
Ἡ στόχευσις τῆς Ἱ. Μητροπόλεως ὄχημα γιά τό «πῶς πρέπει νά εἶναι καί τό ἐκπαιδευτικό σύστημα στήν χώρα μας…»
Μέ τόσο μεγάλο ἔργο στήν προσφυγική ἐν τῇ γενέσει της περιοχή, τί στόχευση θά ἠδύνατο νά ἔχει ὡς πνευματικός ἄρχων της; «Ἡ στόχευση εἶναι νά μπορέσει νά διατηρηθεῖ ἡ Μικρασιατική Μνήμη, μέσα ἀπό ὅλες τίς δραστηριότητες τίς ὁποῖες μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἔχουμε πραγματοποιήσει στήν τοπική μας Ἐκκλησία, καί νά ὑπάρχει περισσότερη εὐαισθητοποίηση ἰδίως τῆς νέας γενιᾶς. Μέ ἐνδιαφέρει νά κρατηθεῖ ζωντανή ἡ ταυτότητα τῆς Μικρασιατικῆς αὐτῆς Μητροπόλεως.
Ἡ ὁποία, μέχρι πρό τινος, ἦταν ζωντανή μέσα ἀπό τούς συλλόγους. Οἱ σύλλογοι, ὅσο περνάει ὁ καιρός, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, ἔχουν λιγώτερα νέα πρόσωπα, ὁπότε ἡ Ἐκκλησία σέ συνεργασία μέ τούς συλλόγους ἔχει χρέος νά ἀγωνισθεῖ γιά νά κρατηθεῖ ζωντανή αὐτή ἡ μνήμη, νά συνεχίσει ἕνα ἔργο, κατ’ οὐσίαν, Ὁμολογίας τοῦ ποιοί εἴμαστε καί τί μποροῦμε νά κάνουμε στίς ἡμέρες πού ἔρχονται. Γιατί ἕνα ἀπό τά σημαντικώτερα ἐρωτήματα πού ἔχει αὐτήν τήν στιγμή ὁ σύγχρονος Εὐρωπαῖος πολίτης εἶναι τά θέματα ταυτότητος.
Ποῦ εἶμαι, ποιός εἶμαι, ποῦ ἀνήκω, ποιά εἶναι ἡ σχέση μου μέ τό εὐρωπαϊκό γίγνεσθαι, μέ τό εὐρωπαϊκό ἰδεῶδες. Ἐκεῖ πιστεύω ὅτι ἡ Ἑλλάδα καί γενικώτερα ὁ Μικρασιατικός Ἑλληνισμός μπορεῖ νά προσφέρει πάρα πολλά, γιά νά μπορέσει ὅλο αὐτό τό πλαίσιο ἀναφορᾶς νά διατηρηθεῖ καί νά γίνει, ἄν θέλετε, καί ἕνα μοντέλο πλοήγησης γιά τό πῶς πρέπει νά εἶναι καί τό ἐκπαιδευτικό σύστημα στήν χώρα μας…».
H Aριστερά λογοκρισία Eλέγχει τίς δηλώσεις καλλιτεχνῶν
Ἡ… ἀφωνία τῶν καλλιτεχνῶν –ἠθοποιῶν, ἑρμηνευτῶν καί σκηνοθετῶν– ἔναντι τῶν μεγάλων κοινωνικῶν ζητημάτων, ἰδίως τῶν διεθνῶν, ἔχει καταστεῖ «ἐμβληματική», ὅπως λέγουν οἱ σύγχρονοι κακοποιητές τῆς γλώσσης μας, ἀπό πολιτικούς ἕως ἀνθρώπους τοῦ θεάτρου, ὑπευθύνους δημοσίων σχέσεων καί δημοσιογράφους, ἀφοῦ ἡ σύγχρονος ἐκφραστική πενία τέχνας κατεργάζεται! Παλαιότερον, ἔπρεπε νά εἶσαι λαϊκό εἴδωλο, π.χ. Μπιθικώτσης (ἀφιέρωμα στήν εὐγενῆ παρουσία του φιλοξενεῖται, τίς ἡμέρες αὐτές, στό Ὀλυμπιακό Κέντρο Γαλατσίου), γιά νά διαφύγεις ἀπό τήν ἀναγκαιότητα δηλώσεων καί πολιτικῶν ταυτίσεων.
Οἱ δηλώσεις πού δέν θά ἔπρεπε νά χαρακτηρίζονται θαρραλέες ἀλλά αὐτονόητο δικαίωμα ἑνός ἑκάστου δημιουργοῦ διυλίζονται ἀπό τούς ἐπιτελεῖς τῶν κομματικῶν ἱεροεξεταστῶν καί οἱ ἐκτός συνόλου προπηλακίζονται διαδικτυακῶς. Ἀκόμη καί ἡ περιβόητος Τεχνητή Νοημοσύνη σημειώνει ὅτι τέτοιες ἀναφορές συχνά ὁδηγοῦν σέ σκληρή ἰδεολογική σύγκρουση, ψηφιακό μποϋκοττάζ καί ἐντόνους ἀντιπαραθέσεις στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως. Τό χειρότερο εἶναι ὅτι ἀκόμη καί οἱ… προστατευόμενοι ἐδῶ σεξουαλικῶς διαφορετικοί τάσσονται ὑπέρ λ.χ. τοῦ Ἰράν, ὅπου ὁμοφυλοφιλία σημαίνει ἀγχόνη!
Μ.Η.Τ. 232122