Ἄς φροντίσουμε ὅσο ὑπάρχει χρόνος

Ἀποροῦμε μέ τούς «προοδευτικούς», τούς «δικαιωματιστές» καί, γενικῶς, μέ ἐκείνους πού ἐπικροτοῦν τήν «ἐπανάσταση» στήν Γαλλία

Κάποιοι, μάλιστα, δέν διστάζουν νά ἐπικρίνουν τούς Ἕλληνες (δηλαδή τούς συμπατριῶτες τους) ἐπειδή «κάθονται στόν καναπέ καί δέν ξεσηκώνονται».

Δηλαδή νά ξεσηκωθοῦμε, νά πᾶμε στήν Βουκουρεστίου παρέα μέ καμμιά χιλιάδα λαθραίους, νά βάλουμε «φούλ φέις» καί νά πάρουμε στό σπίτι μας «Λουί Βιτόν», «Πράντα» καί ὅ,τι ἄλλο ἁρπάξουμε ἀπό τίς σπασμένες βιτρίνες στά ἀκριβά μαγαζιά τῆς περιοχῆς.

Μετά νά πᾶμε νά κάψουμε τό δημαρχεῖο κι ὕστερα νά ἐπιτεθοῦμε στήν Βουλή καί νά ἀπαιτήσουμε νά δοθεῖ «ψῆφος στούς μετανάστες» καί νά γίνουμε Γαλλία, Ἀγγλία καί ὅ,τι ἄλλο χειρότερο μπορεῖ κανείς νά φαντασθεῖ.

Ἀντί νά δοξάζουμε τόν Θεό πού ἔχουμε ἀκόμη κρατηθεῖ καί πού ἀκόμη μποροῦμε νά ἀντιμετωπίσουμε τήν «ἀναίμακτη εἰσβολή», πού δέν ἔχει ἄλλο στόχο παρά τήν μετάλλαξη τῆς χώρας καί τήν ἀπάλειψη κάθε Δυτικοῦ καί χριστιανικοῦ χαρακτηριστικοῦ, προτρέπουμε τόν κόσμο νά ἐπικροτήσει τήν ἀγριότητα, τήν Σαρία, τήν ἐπέλαση τοῦ Ἰσλάμ διά τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν «φοιτητικῶν ταραχῶν», μέ τήν λεοντῆ τῶν «δημοκρατικῶν διεκδικήσεων» καί ἄλλες μπαροῦφες.

«Καιρός εἶναι νά ἐπιτρέψουμε στήν Μασσαλία νά γίνει ἀνεξάρτητο ἰσλαμικό κράτος, νά πᾶνε ἐκεῖ ὅλοι οἱ ὀπαδοί τοῦ ἐξισλαμισμοῦ καί νά ἡσυχάσει ἡ ὑπόλοιπη Γαλλία», μοῦ ἔλεγε φίλος, πού ζεῖ ἐδῶ καί πενῆντα χρόνια στήν χώρα τοῦ Οὐγκώ. Καί, ἀσφαλῶς, οὐδεμία σχέση ἔχουν ὅσα ἀκραῖα καί ὕποπτα συμβαίνουν σήμερα στήν Γαλλία μέ ὅσα πρέσβευε ἡ Γαλλική Ἐπανάσταση, ἀσχέτως τῶν κτηνωδιῶν πού ἀκολούθησαν τήν ἐπικράτηση τῆς δημοκρατίας, μέ τήν γαλλική διανόηση, μέ τούς ὑπέροχους Γάλλους μύστες τῆς φιλοσοφίας καί τῆς λογοτεχνίας, γιά νά ξέρουμε τί λέμε.

Μέ λύπη βλέπω ἀναρτήσεις φίλων, ἀριστερῶν «διανοουμένων», πού βεβαίως ἔχουν «βρεῖ τήν ἄκρη» στήν ζωή τους καί ἔχουν καταλάβει θέσεις καί εἰσοδήματα ἱκανά, νά μιλοῦν γιά «τό ξύπνημα τῶν λαῶν» καί ἄλλες κουταμάρες καί νά «παντρεύουν» τά ὅσα συμβαίνουν στήν Γαλλία μέ τίς ταραχές στήν διεφθαρμένη Ἀλβανία τοῦ Ράμα. Οὐδεμία σχέση, οὐδεμία σύγκριση!

Τό θέμα, ὅμως, εἶναι ὅτι τό ἰσλαμικό στοιχεῖο, πού στήν ὀργάνωση ταραχῶν εἶναι «μανούλα», εἶναι ἀρκετά μεγάλο, ὀγκῶδες καί ἱκανό, ὄχι μόνο στήν Γαλλία, ἀλλά καί σέ ἄλλες χῶρες (δέν ἐξαιρῶ τήν δική μας) καί ἄν δέν ἐμφανισθεῖ ἐγκαίρως σχέδιο ἀντιδράσεως, θά ἔχουμε τά ἴδια καί σέ ἄλλες εὐρωπαϊκές πόλεις.

Ἀσφαλῶς, δικαιώνονται (ὅσο καί ἄν δέν μᾶς ἀρέσει) οἱ «ἀκραῖες πολιτικές» τῆς Οὑγγαρίας, τῆς Σλοβακίας, τῆς Πολωνίας, στό λεγόμενο «¨Μεταναστευτικό». Καί, ἄς μήν γελιόμαστε, ἄν δέν εἴχαμε κι ἐμεῖς τά δικά μας «ψυχοπονιάρικα» (καί καλῶς, ἴσως, τά εἴχαμε), εἶναι πολύ πιθανό, ἄν ἡ στάση μας ἦταν διαφορετική, ἀποφασιστική καί ἀδιαπραγμάτευτη, νά εἴχαμε σήμερα λιγώτερους κινδύνους νά ἀντιμετωπίσουμε!

Ἀφήσαμε, ὅμως, τά σύνορά μας ἀφύλαχτα (κάποιος, μάλιστα, εἶχε διερωτηθεῖ ἄν ἔχει σύνορα ἡ θάλασσα) καί σήμερα βλέπουμε τά ἀποτελέσματα στά «ἄβατα» τῆς Ἀθήνας καί στίς «δομές» τῆς Κρήτης! Δέν μποροῦμε νά εἴμαστε αἰσιόδοξοι, ἀλλά δέν μποροῦμε καί νά μήν ἐπισημάνουμε ὀτι «ὁ κίνδυνος εἶναι πολύ κοντά». Καί τά –πάσης φύσεως– ἄκρα, ἕτοιμα νά δράσουν!