Ἐμεῖς, εὐτυχῶς, ἔχουμε κάπου νά ἀκουμπήσουμε…

Κοίταξε, τώρα, πῶς μπλέκουν τά πράγματα

Περιδιάβαινα τίς εἰδήσεις, σέ ἱστοσελίδα μεγάλης ἐπισκεψιμότητος, καί σταματῶ στήν «εἴδηση» μέ τήν ὁποία μᾶς σερβίρονται τά βιογραφικά τῶν εἰκοσιδύο… παικτῶν τοῦ GNTM (Greece’s Next Τοp Model»), ἤτοι «Τό ἑπόμενο κορυφαῖο μοντέλο τῆς Ἑλλάδος»…

Χθές, μιλήσαμε γιά τό ἕνα στά τέσσερα Ἑλληνόπουλα πού θέλει νά γίνει «ἰνφλουένσερ», τώρα, ἐκ τῶν κορυφαίων «εἰδήσεων», οἱ «εἰκοσιδύο παῖκτες» οἱ ὁποῖοι θά διαγωνισθοῦν γιά νά γίνουν «μοντέλα». Νά μιά ἀκόμη ἐργασία πού δέν θέλει «ἀκαδημαϊκούς τίτλους», ἀλλά φυσικά προσόντα καί ὑπόσχεται ἐπαγγελματική ἐπιτυχία καί καλές ἀμοιβές…

«Βρέ, τί γίνεται» σκέφθηκα καί πῆγα στήν ἑπόμενη εἴδηση, ἡ ὁποία πραγματευόταν «τίς τελευταῖες ἐξελίξεις στήν ὑπόθεση Καρβέλα-Βίσση». Ἰδού, λοιπόν, τό «τρίγωνο τῶν Βερμούδων» στόν τομέα τῶν εἰδήσεων: «Ὑπόθεση Μαζωνάκη», «Οἱ εἰκοδι δύο τοῦ GNTM» καί «Ἡ διαμάχη Βίσση-Καρβέλα»… Ἀποκαμωμένος ἀπό τήν τόσο μεγάλη δόση εἰδησεογραφίας, ἀλλά καί κουλτούρας, καταφεύγω στό «You tube», ψάχνοντας κάτι πού θά μέ ἀνακουφίσει, πολιτιστικῶς…

Καί βρίσκω ἕνα εὐλογημένο βίντεο, διαρκείας 47 λεπτῶν, μουσικῆς καί ἑρμηνευτικῆς μαγείας, ἕνα κομμάτι ἀπό συναυλία τοῦ Διονύση Σαββόπουλου στό Ἡρώδειο, μέ τόν ἐξαίσιο τραγουδοποιό καί κορυφαῖο ποιητή νά παρουσιάζει τραγούδια τοῦ Μάνου Χατζιδάκι.

«Ὁ Μάνος ἔγραψε καί τραγούδια μαγικά, μέ τόν Ἀλέκο Σακελλάριο, ἐντάσσοντας σέ αὐτά ὅλα τά στοιχεῖα τῆς ἑλληνικῆς καί τῆς ἀνατολίτικης μουσικῆς, ἀλλά καί τῆς εὐρωπαϊκῆς» λέει ὁ Διονύσης καί ἡ ὀρχήστρα παίζει τό «Ἔχω ἕνα μυστικό», μέ τήν συμμετοχή χορωδίας!

Τί κελλαρυστή μελωδία, τί ὄμορφος, λυρικός, στίχος! Ἀμέσως, στό μυαλό ἡ εἰκόνα μας στόν «Ὀρφέα», τό σινεμά «β΄ προβολῆς» στήν Νίκαια, ὅπου εἴδαμε τήν ταινία οἰκογενειακῶς, μέ Παπαμιχαήλ καί Βουγιουκλάκη καί μέ τό τραγούδι, ἀπό τήν ἑπομένη, νά εἶναι στά χείλη ὅλων μας! Γιά πότε ἀγοράσαμε τό δισκάκι τῆς «Φιντέλιτυ», γιά πότε μάθαμε τούς στίχους, γιά πότε ἦλθε στό σπίτι ἡ παρτιτούρα ἀπό τόν «Γαϊτάνο»! Ἀναμνήσεις μιᾶς ζωῆς, πάει καί τό GNTM, πάει κι ὁ Καρβέλας μέ τήν Ἀννούλα, πάει καί ἡ Καρνεάδου μέ τούς ἰατρούς-ζόμπι…

Κι ὕστερα, ἕνας ὠκεανός μελωδικός, μιά θάλασσα μικρή καί μεγάλη, γεμάτη ποιότητα, ἁπλώθηκε στό γραφεῖο, ἁπάλυναν ὅλα τά χρώματα γύρω καί ἀκούστηκε ἡ εἰσαγωγή ἀπό τήν «Μαύρη Φόρντ», πού τραγούδησε ἡ Μάρω Κοντοῦ στήν «Ὁδό ὀνείρων», πού ἐπίσης εἴδαμε οἰκογενειακῶς, στό κηποθέατρο, ὅπως καί τήν «Ὄμορφη πόλη», τοῦ Μίκη, στό θέατρο τῆς ἀπέναντι ὄχθης τῆς λεωφόρου Ἀλεξάνδρας!

Καί πῶς νά κρατήσεις τόν καταρράκτη τῆς ὀμορφιᾶς, μέ τό «Ἠθοποιός σημαίνει φῶς», πού ἑρμήνευσε τότε μοναδικά ὁ Χόρν, μέ τόν «Χορό τῶν σκύλων» ἀπό τό «Reflections», τόν καθαρά ρόκ δίσκο τοῦ Μάνου, τό μοναδικό, ἐξαίσιο καί μαγικό «Χάρτινο τό φεγγαράκι», τό ἐκπληκτικό, βαρύ ζεϊμπέκικο «Τά παληομισοφόρια», πού τραγούδησε στήν ταινία ὁ Βασίλης Αὐλωνίτης καί στόν δίσκο ὁ Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ἐκεῖνο τό ὑπέροχο «Κάπου ὑπάρχει ἡ ἀγάπη μου», πού παρεποίησε ἐξαισίως στόν «Ταχυδρόμο» ὁ Μπόστ μέ τόν Πειναλέοντα, τό «Βάλς» ἀπό τά «Χαμένα ὄνειρα» καί τό παράξενα τραγικό τραγούδι «Ὁ Γιάννης ὁ φονιᾶς», σέ ποίηση Νίκου Γκάτσου!

Εὐτυχῶς, ἐμεῖς, οἱ κάπως παλαιότεροι, ἔχουμε ἀκόμη κάπου νά ἀκουμπήσουμε…