Πότε μιά παράταξη παύει νά εἶναι λαϊκή

Τά θέματα εἶναι διαφορετικά

Ἀλλά κοινή συνισταμένη τους εἶναι τό ὕφος τῆς ἐξουσίας. Τί ἐκπέμπει ἡ ΝΔ στόν ἕβδομο χρόνο τῆς διακυβερνήσεώς της.

Τό ἕνα εἶναι ἡ μετεγγραφή τοῦ Γιώργου Φλωρίδη στά ψηφοδέλτιά της. Τό ἄλλο εἶναι ἡ θύελλα πού ἔχει ξεσπάσει στό ἐσωτερικό τῆς παρατάξεως ἀπό τήν φαεινή ἰδέα τοῦ κυβερνητικοῦ ἐκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη νά ἀνοίξει θέμα καταργήσεως τῶν ἐπιδομάτων ἀνεργίας μέ τήν σύμπραξη τοῦ πρώην ὑπουργοῦ Μάκη Βορίδη καί τοῦ ὑφυπουργοῦ Βασίλη Σπανάκη. Καί οἱ δύο αὐτές ἱστορίες ὁδηγοῦν σέ ἕνα συμπέρασμα πού θά διατυπώσουμε στό τέλος τοῦ κειμένου.

Ὅσον ἀφορᾶ τό πρῶτο: Ὁ κύριος Φλωρίδης μίλησε χθές στούς Βασίλη Σκουρῆ καί Σωτήρη Ξενάκη καί ἄφησε νά ἐννοηθεῖ ὅτι ἡ ὑποψηφιότητά του μέ τό ψηφοδέλτιο τῆς ΝΔ δέν σημαίνει ἔνταξη καί ἐγγραφή του στά μητρῶα τῆς ΝΔ. Δέν θά γίνει μέλος της. Συμβασιοῦχος νεοδημοκράτης εἶναι, ἄν κρίνουμε ἀπό τό γεγονός πώς αἰτιολόγησε τήν στράτευσή του ἐξ αἰτίας τῆς σημασίας πού θά ἔχουν οἱ ἐκλογές γιά τήν πολιτική σταθερότητα καί τήν πορεία τοῦ τόπου. Αὐτό δέν τό πολυσχολιάζουμε, καθώς στήν δική μας ἀντίληψη τῶν πραγμάτων ἡ πόρτα τῆς ΝΔ δέν εἶναι περιστρεφόμενη.

Μπές, βγές. Ὡστόσο ὁ κύριος Φλωρίδης ἐκδήλωσε τήν ἐνόχλησή του τόσο γιά τό ἀνοίκειο ὕφος τοῦ συνταγματολόγου βουλευτῆ Δουδωνῆ, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀπευθύνθηκε σέ ἑνικό πρόσωπο («κοίτα νά δεῖς πῶς κατάντησες τόν ἑαυτό σου, Φλωρίδη!») ὅσο καί γιά τήν ἀπαίτησή του νά ἀπαγορευθεῖ ἡ παρέμβασή του στήν διαδικασία τῆς ἀναθεωρήσεως, δεδομένου ὅτι στό παρελθόν ἀνάλογη προνομία εἶχε ἀναγνωριστεῖ στόν ἐξωκοινοβουλευτικό ὑπουργό Δικαιοσύνης κύριο Σταθόπουλο.

Πράγματι τό ὕφος τοῦ κ. Δουδωνῆ ἦταν ὀξύτατο καί μακριά ἀπό τόν τόνο πού τόν χαρακτηρίζει. Ὡστόσο ὁ κύριος Φλωρίδης πρέπει νά ἀναγνωρίσει καί ὁ ἴδιος τά λάθη πού ὑπαινίχθηκε στήν ἴδια ἐκπομπή κομψά, χωρίς νά τά ἀναφέρει, ἡ Ἄννα Διαμαντοπούλου, πού ἔκανε λόγο γιά «διάρκεια στίς συμπεριφορές». Ποιά εἶναι αὐτά τά λάθη, κατά τήν ἐκτίμησή μας; Ὁ ἐπιθετικός καί ἐριστικός λόγος τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης.

Ὅταν μιλᾶς μέσα στό Κοινοβούλιο καί λές ὅτι εἶναι «γιά τά μπάζα ὅσοι μιλοῦν γιά μπάζωμα», ὅταν εἶσαι ἀπαξιωτικός γιά ἕναν πρώην Πρωθυπουργό καί πρώην Πρόεδρο τοῦ κόμματος (στούς κόλπους τοῦ ὁποίου εἶσαι μουσαφίρης), τόν Ἀντώνη Σαμαρᾶ, καί ὅταν μιλᾶς μέ εὐκολία γιά «ντού» τῶν Τούρκων, κάποιος μπορεῖ νά παραμείνει ψύχραιμος μέ τό ὕφος σου, κάποιος ὅμως καί ὄχι. Καί αὐτός, βάσκανος μοῖρα, δέν προῆλθε ἀπό τόν χῶρο τῆς κεντροδεξιᾶς παρατάξεως ἀλλά ἀπό τό σπίτι σου. Ἀπό ἐκεῖ πού ἀνδρώθηκες. Ἀπό τό ΠΑΣΟΚ.

Ἐπειδή ξέρω ἀρκετά χρόνια τόν συγκεκριμένο ὑπουργό, μέ τίς ἀρετές του καί τά ἐλαττώματα πού ἀδικοῦν τήν προσωπικότητά του, ἰσχυρίζομαι ὅτι τό πρόβλημα δέν εἶναι οἱ θέσεις πού διατυπώνει στήν οὐσία τους, μπορεῖ κανείς νά διαφωνεῖ, μπορεῖ νά συμφωνεῖ. Τό πρόβλημα εἶναι ὁ ἀκραῖος ἐμπρηστικός λόγος πού χρησιμοποιεῖ. Κανένας ἄνθρωπος δέν εἶναι «μπάζο». Κανένας δέν μιλᾶ μέ ὁρολογία μπράβων καί φανατικῶν φιλάθλων: «ντού».

Καί νά μέ συγχωρέσει νά τοῦ πῶ ὅτι αὐτός δέν εἶναι νεοδημοκρατικός κώδικας. Δέν εἶναι συμπτωματικό: Ὅλοι σχεδόν οἱ βουλευτές πού προέρχονται ἀπό τήν παράταξη διακρίνονται γιά τήν εὐπρέπεια καί τήν σοβαρότητά τους. Μόνο οἱ μετεγγραφές εἴτε ἀπό τήν Ἀκροδεξιά εἴτε ἀπό τό Ἀκροκέντρο ὑπερβάλλουν μέ τόν φανατισμό τοῦ νεοφώτιστου καί ὡς ἡρακλειδεῖς τοῦ στέμματος. Ἐάν ὁ κύριος ὑπουργός προσαρμοσθεῖ στό ὕφος τῆς παρατάξεως πού τόν φιλοξενεῖ, οἱ διαφωνίες θά περιορισθοῦν στά ἀμιγῶς πολιτικά. Λιγώτερη πρεμούρα, λοιπόν, ἡ σωστή συνταγή. Εἰς ὅ,τι δέ ἀφορᾶ τήν δυνατότητά του νά παρέμβει στήν συζήτηση (δέν θά ἦταν τό τέλος τοῦ κόσμου), αὐτή ἦταν ἁρμοδιότητα τοῦ Προεδρείου νά τήν ἐπιτρέψει ἤ μή.

Καί ἄν ὁ «ἐνθουσιώδης» Γιῶργος Φλωρίδης «δικαιολογεῖται» νά μήν ξέρει τούς κώδικες τῆς παρατάξεως, ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος Παῦλος Μαρινάκης, πού εἶναι στήν παράταξη ἀπό τά μικράτα του, ὅπως διαρκῶς καμαρώνει, δέν δικαιολογεῖται. Ἐδῶ ἔχουν παραβιασθεῖ πολύ περισσότεροι κώδικες τῆς παρατάξεως. Ὁ κύριος Μαρινάκης, κυβερνητικός ἐκπρόσωπος ὤν, ἄνοιξε πρό μηνῶν ζήτημα οὐσιαστικῆς καταργήσεως τοῦ μηνιαίου ἐπιδόματος ἀνεργίας καί ταυτόχρονης ἀποδόσεώς του σέ ἐπιχειρηματίες ὡς ἐπιδότησης γιά τίς εἰσφορές νέων ἐργαζομένων. Χαρακτήρισε τήν ἄποψή του «προσωπική». Ὅταν τό πρωτοεῖπε, σέ ἄλλη πολιτική συγκυρία, τό θέμα δέν ἔλαβε ἔκταση, τώρα ὅμως λαμβάνει. Τό ἀξιοποιεῖ ἡ ἀντιπολίτευση γιά νά κτυπήσει τήν ΝΔ, ἐνῷ προκαλεῖται καί ἕνας ἐμφύλιος στό κόμμα, καθώς Ντόρα, Κεραμέως, Χατζηδάκης καί ἄλλοι κορυφαῖοι βάλλουν κατά τοῦ Μαρινάκη.

Ποιοί κώδικες παραβιάζονται; Κατ’ ἀρχάς ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος δέν δικαιοῦται νά ἔχει προσωπική ἄποψη, ὅταν φέρει τόν τίτλο τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Πρωθυπουργοῦ καί τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι ἀφέλεια καί νά λέγεται. Διότι ἄν ὁ Πρωθυπουργός «ἀδειάσει» τήν προσωπική ἄποψη τοῦ ἐκπροσώπου, ἐκεῖνος φεύγει στό ἑπόμενο δευτερόλεπτο ἀπό τό σχῆμα, καθώς ἡ γνώμη του δέν ἀπηχεῖ τήν Κυβέρνηση πού ὑποτίθεται ὅτι ἐκπροσωπεῖ. Ἡ προσωπική γνώμη ἑνός ἐκπροσώπου σέ ζήτημα τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς ἀπαγορεύεται. Εἶναι δρόμος πρός τήν αὐτοακύρωση. Ἕνα τό κρατούμενο λοιπόν: Κυβερνητικός ἐκπρόσωπος σημαίνει συρρίκνωση τῆς ἐλευθερίας ἐκφράσεως στό ὄνομα τῆς Πολιτείας.

Κρατούμενο δεύτερο: Οἱ ἴδιες πολιτικές θέσεις σέ διαφορετική πολιτική ἀτμόσφαιρα παράγουν διαφορετικό πολιτικό ἀποτέλεσμα. Τόν καιρό πού τό ἔθιξε γιά πρώτη φορά ὁ κύριος Μαρινάκης, ἡ κοινωνία εἶχε ὑπομονές καί ἄλλες προτεραιότητες. Τώρα, οἱ ὑπομονές ἔχουν σωθεῖ καί τό κλῖμα εἶναι ἄλλο. Στοιχειῶδες, γιά ὅποιον ξέρει ἀπό πολιτική. Ἡ ἀντίληψη ὅτι ἐπικρατεῖ κατάσταση θερμοκηπίου στήν πολιτική καί ὅτι οἱ θερμοκρασίες δέν ἀλλάζουν δείχνει ἀσχετοσύνη μέ τό σπόρ. Κρατούμενο τρίτο: Ἡ οὐσία. Εἶναι λαϊκό ἕνα κόμμα νά λέει στούς ἐργαζομένους τοῦ τουρισμοῦ πού «πέφτουν στό ταμεῖο ἀνεργίας» γιά τέσσερεις-πέντε μῆνες πώς θά σᾶς καταργήσω σχεδόν τό ἐπίδομα ἀνεργίας;

Καί μάλιστα λίγο πρίν τό τέλος τῆς σαιζόν; Σοβαρά; Ὅταν μάλιστα προηγουμένως ἔχει βγεῖ ὁ Πρωθυπουργός καί ἔχει ἀνακοινώσει ὅτι θά τούς φορολογεῖ τά «πουρμπουάρ» (ἔστω μέ ἕνα ἀφορολόγητο), πόσο σοφό εἶναι νά βγαίνει μέλος τῆς Κυβερνήσεως καί νά ζητᾶ τήν κατάργηση τῶν ἐπιδομάτων ἀνεργίας ἀπό πάνω; Ποῦ ζεῖτε; Τίποτε τεμπέληδες πού ζοῦν εἰς βάρος τῆς κοινωνίας εἶναι ὅσοι πέφτουν λίγους μῆνες στήν ἀνεργία; Κρατούμενο τελευταῖο: Εἶναι λαϊκό ἕνα κόμμα πού παίρνει τό ἐπίδομα ἀπό τήν τσέπη τοῦ ἐργαζομένου, τό κάνει εἰσφορά κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως καί τό βάζει στήν τσέπη ἑνός ἐπιχειρηματία; Ἀπό ὅσο θυμᾶμαι μάλιστα, τά ἐπιδόματα χρηματοδοτοῦνταν ἀπό τούς ΛΑΕΚ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, πού καταβάλλουν κρατήσεις οἱ ἐργαζόμενοι ἀπό τούς μισθούς τους. Δηλαδή, ἄν ἰσχύει ἀκόμη, οἱ κρατήσεις τῶν ἐργαζομένων δῶρο στούς ἐπιχειρηματίες;

Μόνο γιά τίς ἀκριτικές περιοχές θά μποροῦσα νά δῶ μιά ἐξαίρεση. Ἀλλά γιά τά λοιπά, φάουλ. Μπορεῖ τέτοιες ἀπόψεις νά εἶναι δημοφιλεῖς στά σαλόνια τοῦ βορείου τομέα πού θά πολιτευθεῖ ὁ κύριος ὑφυπουργός, ἀλλά εἶναι σφόδρα ἀντιδημοφιλεῖς σέ ὅλη τήν ὑπόλοιπη ἐπικράτεια. Καί τά δύο θέματα πού πραγματευόμαστε σήμερα, τό ἐριστικό μέχρι νεωτέρας ὕφος Φλωρίδη καί ἡ ἀναλγησία μέ τά ἐπίδομα ἀνεργίας κατατείνουν στό συμπέρασμα ὅτι ἡ λαϊκότητα καί ἡ εὐπρέπεια αὐτῆς τῆς παράταξης φθίνει. Ξεθωριάζει. Δέν εἶναι καλό.