Μέ τάραξε ἡ τραγωδία

Ποτέ μου δέν συμπάθησα αὐτές τίς «ἐπιδείξεις» μέ τά ἀεροσκάφη

Ἀπό μικρός, ὅταν ὁ ἀδελφός μου, πού ὑπηρέτησε στήν ΕΒΑ, μέ εἶχε πάει σέ κάποια ἐκδήλωση στό Τατόι, ἐκεῖ ὑπηρετοῦσε, μοῦ φάνηκε κάπως ἀπειλητική ἡ ὅλη κατάσταση.

Δέν ξέρω, ἀλλά, παρά τό γεγονός ὅτι ἔχω διανύσει χιλιάδες χιλιάδων μίλια μέ ἀεροπλάνα, πάντα, ὅταν βρεθῶ στόν ἀέρα, ἀνησυχῶ. Δέν ἔχω κοιμηθεῖ ποτέ μου σέ ἀεροπλάνο! Ἀκόμη καί στά μακρινά, ὑπερπόντια ταξίδια, ὅπου μένεις στόν ἀέρα ἐπί ὧρες πολλές, περιδιαβαίνω τούς σκοτεινούς διαδρόμους καί χαζεύω τούς ἐπιβάτες πού ἀπολαμβάνουν τόν ὕπνο τους μέσα σέ ἕνα ἀπέραντο χάος…

Δέν μπόρεσα, ἐπίσης, ποτέ νά πάω νά παρακολουθήσω αὐτά τά «σώου» μέ τά ἀεροπλάνα, πού μαζεύουν τόσο πολύ κόσμο. Ὅπως μέ ἐπηρέασε πολύ ἡ ταινία «Βαριετέ» πού εἶδα μικρός, μέ τόν Μπάρτ Λάνκαστερ, τόν Τόνι Κέρτις καί τήν Τζίνα Λολομπρίντζιτα, ὥστε νά μήν σκεφτῶ ποτέ πιά νά παρακολουθήσω ἐπίδειξη ἀκροβατικῶν σέ τσίρκο, ἀκόμη καί σέ μεγάλους τέτοιους χώρους τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὅπου ἄφηνα ὅλη τήν παρέα νά πάει, ἀλλά ἐγώ περίμενα σέ κάποιο καφέ…

Γιά ὅλους αὐτούς τούς λόγους μέ τάραξε πολύ ἡ τραγωδία μέ τούς δυό νέους ἀνθρώπους, ἄξιους ζηλωτές τοῦ Δαιδάλου καί τοῦ Ἰκάρου, πού ἔχασαν τόσο ἄδοξα τήν ζωή τους σέ μιά ἀπό τίς –κατά τήν ἄποψή μου, ἄσκοπες– ἐπιδείξεις μέ πολεμικά ἀεροσκάφη.

Μίλησα μέ πολύ καλό μου φίλο, μέ ὧρες ἀτελείωτες ὑπηρεσίας, ὡς ἱπτάμενος σέ πολεμικά ἀεροπλάνα, καί μοῦ εἶπε ὅτι «ἀρκεῖ ἕνα δευτερόλεπτο, ἕνα λάθος κούνημα ἑνός δακτύλου», γιά νά βρεθεῖς ἐκεῖ πού βρέθηκε τό μοιραῖα Φάντομ. Μοῦ ἀπέρριψε αὐθωρεί ὅλα τά περί παλαιότητος καί ὅσων ἄλλων εἶχα προηγουμένως διαβάσει δῶθε-κεῖθε καί τά ὁποῖα τοῦ ἐξέθεσα καί μοῦ ξεκαθάρισε ὅτι «δέν σηκώνεται ἀεροπλάνο ἄν δέν εἶναι ἀπολύτως ἀσφαλές καί δέν ἔχει ἐλεγχθεῖ στό 100%». Καί μοῦ τόνισε ὅτι πρόκειται γιά ἐκεῖνο τό «ἕνα στό ἕνα δισεκατομμύριο», πού ἀρκεῖ γιά νά σέ στείλει στό ἀτελείωτο ταξίδι…

Γιά σκέψου! Νά εἶσαι τόσο νέος, νά εἶσαι τόσο δυνατός, νά ἔχεις ἀντεπεξέλθει σέ τόσο δύσκολες ἀποστολές καί νά ἔχεις ἀνδρωθεῖ μέσα ἀπό ἐπίπονες δοκιμασίες τοῦ σώματος καί κυρίως τοῦ μυαλοῦ καί νά χάνεις τήν ζωή σου ἄσκοπα, ἐσύ, πού ἔχεις πετάξει σάν τόν Ἴκαρο, χωρίς νά ἔχεις κερί στά φτερά σου, ἀλλά ἀτσάλι καθαρό καί σκέψη πού θά ζήλευαν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἥρωες πού ἔχουμε θαυμάσει στίς παλιές ἀμερικάνικες ταινίες, μέ ἐκεῖνον τόν Τόμ Κρούζ, πιά, νά ἔχει γίνει στά μάτια μας ὁ ἱπτάμενος ὑπερ-πιλότος.

Τί νά σᾶς πῶ, ἀγαπητοί, αἰσθάνθηκα ἕνα σφίξιμο στό στομάχι, ὅταν εἶδα τήν σκηνή ἐκείνη τῆς συντριβῆς τοῦ ἀεροσκάφους. Τόσο ἄδοξα, τόσο τρομακτικά καί μπροστά στά μάτια ὅλων ἐκείνων, πού θαυμάζουν αὐτές τίς –κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, ἄσκοπες– «ἀεροπλανικές» ἐποδείξεις, ὅπως τίς ἔλεγα μικρός, ὅταν τά ἄλλα μου ἀδέλφια ἀκολουθοῦσαν τόν μεγάλο μας ἀδελφό στό Τατόι. Ἐγώ ἐκεῖ πήγαινα μόνο στά «σιρκουί».