Τοῦ ἑξῆντα οἱ ἐκδρομεῖς καί ἡ κατάσταση…

Βγαίνω, νωρίς τό πρωί, γιά περπάτημα

Μοῦ ἔμεινε ἀπό τήν «πανδημία». Κάθε μέρα προσπαθῶ νά κάνω κάποια χιλιόμετρα. Ἀπό παιδί ἔτρεμα τήν ἀκινησία!

Ὅταν μέ ἔβαζε ὁ πατέρας μου τό μεσημέρι νά κοιμηθῶ μέ τό ζόρι δίπλα του, περίμενα νά ἀρχίσει νά τόν παίρνει ὁ ὕπνος καί τό ἔσκαγα, γιά νά βγῶ ἔξω! Οἱ γονεῖς μας τότε πίστευαν ὅτι καί τά παιδιά πρέπει νά κοιμοῦνται τό μεσημέρι.

Ἔκλειναν τότε τά μεσημέρια καί τά μαγαζιά. Δέν εἴχαμε «συνεχές ὡράριο». Ὅλα πήγαιναν πιό ἀργά. Μόνο ἡ χώρα πήγαινε πιό γρήγορα, καθώς ξεπερνοῦσε κι ἄφηνε πίσω τίς πληγές τοῦ πολέμου.

Κι ὅταν κάποιες φορές, στό μεσημεριάτικο τραπέζι, τολμούσαμε νά ξεστομίσουμε τό βέβηλο «δέν μοῦ ἀρέσει τό φαγητό» (ἐγώ δέν μποροῦσα νά φάω τίς μπάμιες), ἐρχόταν ἡ μόνιμη ἐπωδός: «Ἄμ’ δέν ζήσατε πόλεμο ἐσεῖς. Δέν ζήσατε Κατοχή!». Καί νά μήν ζήσουμε, οὔτε τά παιδιά καί τά ἐγγόνια μας, οὔτε ὁ κόσμος ὁλόκληρος, Παναγία μου!

Ναί, μπαμπᾶ, πού δέν ξέρω ἄν τώρα μπορεῖς νά μέ ἀκούσεις. Δέν ζήσαμε πόλεμο καί Κατοχή, ἀλλά τώρα, πού εἶμαι στήν ἡλικία ἐκείνη πού εἶχες ὅταν σοῦ ἔλεγα «παράτα μας» (στά κρυφά, δηλαδή, μέ τούς φίλους μου), μπορῶ νά πῶ ὅτι κάτι ἀρχίζω νά καταλαβαίνω. Ἄν καί πεῖνα δέν ἔχουμε ἀκόμη –ὁ Θεός νά βάλει τό χέρι του– γνωρίσει.

Κι ἐσεῖς, ὅμως, δέν πιστεύω νά εἴχατε ζήσει τήν περιπέτεια πού περάσαμε ἐμεῖς μέ τό «μένουμε σπίτι»… Θά μοῦ πεῖς, καί ἡ ἱσπανική γρίπη, πού τήν πρόλαβες, εἶχε θύματα πολλά, ἀλλά τότε –νομίζω– δέν ἦταν τόσο μολυσμένος ὁ πλανήτης οὔτε οἱ πόλεις τόσο πυκνοκατοικημένες. Συνεπῶς, δέν μπορεῖς νά λές –ἄν λές, ἐκεῖ πού εἶσαι– ὅτι εἴμαστε ἡ τυχερή καί καλομαθημένη γενιά, «πού τά βρῆκε ὅλα ἕτοιμα καί στό πιάτο», ἔ;

Νά σοῦ πῶ, ὅμως, κάτι; Ἴσως ἐκείνη ἡ ἱστορία πού περάσαμε νά μᾶς ἔκανε νά θυμηθοῦμε κάποιες ἀξίες πού ἐσεῖς τίς εἴχατε ἀνεπτυγμένες, ἀλλά ἐμεῖς –κυρίως λόγῳ τοῦ τρόπου ζωῆς– σιμώσαμε νά τίς ξεχάσουμε.

Ξέρεις, μπαμπᾶ, τρώγαμε κάθε μεσημέρι μαζί! Σέ ἀπόσταση, βεβαίως, μεταξύ μας, ἀλλά μαζί! Ὅπως τότε, πού στίς δύο καί μισή ἦταν τό τραπέζι στρωμένο τίς Κυριακές καί μαζευόταν ὅλη ἡ οἰκογένεια. Στήν καραντίνα, ξέρεις, τό κάναμε σχεδόν κάθε μέρα!

Ἀλλά καί τά βράδια ἔμοιαζαν μέ ἐκεῖνα πού στριμωγνόμασταν ὅλοι γύρω ἀπό τό ραδιόφωνο γιά νά ἀκούσουμε τίς «Περιπέτειες τοῦ Τζών Γκρήκ μέ τόν Λιάκο Χριστογιαννόπουλο» ἤ τίς «Ἀστυνομικές Ἱστορίες τοῦ Νίκου Φώσκολου».

Βέβαια, σήμερα δέν ἔχει τέτοιας ποιότητας ἐκπομπές ἡ τηλεόραση, ἀλλά ἔχουμε πολλές ἐπιλογές. «Κατεβάζαμε», πού λές, ταινίες ἤ βλέπαμε κάποια ντοκυμανταίρ πού δέν εἴχαμε δεῖ μέχρι τότε. Καί σέ βλέπαμε κι ἐσένα πιό συχνά. Στό κάδρο, στόν τοῖχο, νά μᾶς κοιτάζεις μᾶλλον μέ χαμόγελο… Ναί, δέν λέω, εἴμαστε –ἐμεῖς, τοῦ ἑξῆντα οἱ ἐκδρομεῖς– ἡ πλέον τυχερή γενιά, πού ἔζησε σέ μιά Ἑλλάδα συνεχῶς ἀνερχόμενη. Ἀλλά τότε εἴχαμε δυνατότητα νά διαμορφώνουμε δική μας ἄποψη κι ὄχι νά μᾶς τήν ἐπιβάλλουν ἄλλοι, μέσα ἀπό μιά μικρή ἤ μεγαλύτερη ὀθόνη!