Νιώθουν πιό βολικά στό παρελθόν παρά στό μέλλον

Ο τρόπος πού ἐξελίσσεται ἡ δημόσια ἀντιπαράθεση μεταξύ τῶν κομμάτων, παλαιῶν ἤ νέων, τίς τελευταῖες ἑβδομάδες στήν πατρίδα μας θέτει αὐτοδικαίως ἕνα εὔλογο ἐρώτημα: Πῶς θά πᾶμε στίς ἐκλογές; Θά τίς προσεγγίσουμε σάν μιά ἄσκηση παρελθόντος ἤ σάν μιά ἄσκηση μέλλοντος;

Τά πρῶτα σημάδια εἶναι ἀπογοητευτικά. Μητσοτάκης καί Τσίπρας μᾶς λένε, μέ τόν τρόπο τους ὁ καθένας, ὅτι νιώθουν πιό βολικά στό παρελθόν παρά στό μέλλον. Ὁ κύριος Τσίπρας βολεύεται στό 1945 τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ καί στά κόκκινα γράμματα πού μοιάζουν μέ τό ἀστέρι τῆς 17 Νοέμβρη χωρίς ἀπαραιτήτως νά εἶναι. Τό ὄνομα τοῦ κόμματός του εἶναι προέκταση τοῦ συνθήματος «Ἤ ἐμεῖς ἤ αὐτοί» τοῦ 2015 καί πάει πιό μακριά καί ἀπό αὐτόν τόν ΣΥΡΙΖΑ. Σέ σημεῖο πού νά σκεφτόμαστε μήπως εἶναι ἰδέα τῆς συζύγου του Μπέττυς. Ἀποκλείουμε κάθε πιθανότητα νά ἀκούσουμε τό ἀκροατήριο τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ νά φωνάζει σέ προεκλογική συγκέντρωση τό σύνθημα «Ε(Λ)ΛΑΣ, Ε(Λ)ΛΑΣ», γιατί ἡ Ἀριστερά τά θεωρεῖ ἐθνικιστικά κάτι τέτοια. «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ», μπορεῖ.

Εἶναι φανερό ὅτι ὁ πρώην Πρωθυπουργός ἐπιλέγει τήν περιχαράκωση, αἰσθάνεται ἀσφαλής ἐντός της, οἱ ἀνοιχτοί ὠκεανοί τόν φοβίζουν. Ζεῖ μέσα σέ «χρονοκάψουλα», δέν δείχνει νά ἔχει ἐπαφή κἄν μέ τήν νέα γενιά τῆς πατρίδας μας πού θεωρεῖ τά Τέμπη τό δικό της Πολυτεχνεῖο καί μετά πάσης βεβαιότητας δέν ἔχει ἴχνος ἐπαφῆς μέ τήν μεσαία τάξη. Τό περίφημο rebranding του περιορίστηκε στόν ἀριστερό ὑπαρκτό. Θά ἀρκούσε γιά νά σηματοδοτησει τό «νέο» μία λέξη ἀπό τό μέλλον.

Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ὁ Πρωθυπουργός, τά στελέχη τοῦ ὁποίου δέν κρύβουν τήν δημόσια ἀλαζονεία τους γιά τήν ἀποτυχημένη ἐκκίνηση Τσίπρα στόν χῶρο τοῦ Κέντρου, νιώθει ἄνετα μέσα στό 2015. Στά γεγονότα τοῦ 2015. Ζεῖ στό δικό του παρελθόν καί αὐτός. Τό 2015 εἶναι τό ὅπλο του διά πᾶσα νόσον καί διά πᾶσαν κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ. Πάει νά κρύψει τήν ἀποτυχία του μέσα σέ μιά ἄλλη, μεγαλύτερη ἀποτυχία. Ὁ φόβος εἶναι μέθοδος διακυβερνήσεως γιά τόν κύριο Μητσοτάκη, ἀλλά καί στρατηγική γιά τίς ἐκλογές. Πιστεύει ὅτι τό σκιάχτρο τοῦ κυρίου Τσίπρα, ἡ φιγούρα τοῦ κυρίου Κατρούγκαλου (τόν ὁποῖο αὐτός «διόρισε» στήν Ἐπιτροπή Δικαιωμάτων τοῦ ΟΗΕ ἀμέσως μετά τίς ἐκλογές τοῦ 2023, τήν συναίνεσή του ἔδωσε γιά τήν ἀκρίβεια) καί ἡ ἐπιστράτευση τοῦ ἱερατείου τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος κατά Τσίπρα θά αὐξήσουν τήν συσπείρωση τῶν πτοημένων καί ἀπογοητευμένων ψηφοφόρων τῆς ΝΔ.

Χωρίς νά σκέφτεται τό ἐνδεχόμενο ὅτι μπορεῖ οἱ δεύτερες ἐκλογές νά μετατραποῦν σέ δημοψήφισμα μέ τό ἐρώτημα «νά μείνει ἤ νά φύγει ὁ κ. Μητσοτάκης», δίλημμα στό ὁποῖο ἐλάχιστα θά παίξουν ρόλο τά ὀνόματα τῶν πρωταγωνιστῶν. Χωρίς ἐπίσης νά σκέφτεται ὅτι εἶναι λάθος νά σημαδεύεις τήν τράπουλα καί νά διαλέγεις ἀντίπαλο. Παρεμπιπτόντως ἔχει μιά ἀξία νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι ὡς σημαία τῆς ΝΔ κατά τοῦ Τσίπρα ἀξιοποιεῖται (χωρίς νά εἶναι στίς προθέσεις του, ὑποθέτουμε) ὁ Νῖκος Καρανίκας, τόν ὁποῖο «ἀγράμματο» ἀνέβαζε, «ἀγράμματο» κατέβαζε, τό 2015, τό ἐπιτελεῖο Μητστάκη.

Χρησιμοποιεῖται καί ὁ Παναγιώτης Λαφαζάνης, τόν ὁποῖο «δραχμιστή» ἀνέβαζε, «δραχμιστή» κατέβαζε ἡ ΝΔ, τό 2015. Τώρα ἀμφότεροι εἶναι ἀξιόπιστοι, καί ὁ «ἀγράμματος» καί ὁ «δραχμιστής». Νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι κλαυθμηρίζουν γιά τά (διαπιστωμένα) δεινά πού ἐπέφερε ὁ Τσίπρας στήν οἰκονομία τό 2015 οἱ μανδαρίνοι τῆς Ἑνώσεως πού ἔβαλαν πλάτη γιά νά φύγει ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἀπό τήν μέση ἐπειδή δέν τούς ἔκανε τά χατήρια (ὑποθήκευση δημόσιας περιουσίας γιά 99 χρόνια στό Ὑπερταμεῖο). Καλή λοιπόν εἶναι ἡ Ἱστορία, διδακτική καί γιά τό 1945 καί γιά τό 2015, ἀλλά ὄχι ὡς φυλακή. Οἱ κύριοι Μητσοτάκης καί Τσίπρας πρέπει νά βροῦν λέξεις ἀπό τό μέλλον γιά νά πείσουν ὅτι ἔχουμε κανονικές ἐκλογές.

Καί τό μέλλον εἶναι τέσσερα πράγματα:

• Ἡ ἀπειλή πού γνωρίζει ἡ Ἑλλάδα, ἡ μόνη χώρα τῆς ΕΕ πού τό ὑφίσταται, στά ἀνατολικά της σύνορα. Ἀπειλή ἡ ὁποία χρηματοδοτεῖται ἀπό τούς ἑταίρους της: Γερμανούς, Ἱσπανούς, Ἰταλούς, Ἄγγλους κ.ἄ. Ἡ λογική τοῦ προβλέψιμου συμμάχου καί τῶν ἤρεμων νερῶν τελείωσε. Καμμία ἀπάντηση γιά τό πῶς τοποθετεῖται στό μέλλον, στόν νέο, ἀβέβαιο, ρευστό καί ἀμφίβολο κόσμο, μεταξύ ΕΕ καί ΗΠΑ, μεταξύ Δύσεως καί Ἀνατολῆς, ἔχει ἡ Ἑλλάς καί οἱ ἡγεσίες της;

• Ἡ ὑστέρηση στήν οἰκονομία. Τό 2019 τά εἰσοδήματα ἀπό κέρδη ἦταν 20 δισ. εὐρώ περισσότερα ἀπό τά εἰσοδήματα ἀπό ἐργασία. Τό 2025 τά εἰσοδήματα ἀπό κέρδη εἶναι 36 δισ. εὐρώ περισσότερα ἀπό τά εἰσοδήματα τῆς ἐργασίας. 4 δισ. ἀπό τά 6,2 δισ. εὐρώ ἀφορολόγητα μερίσματα πού διανέμονται αὐτόν τόν καιρό «πετᾶνε» στό ἐξωτερικό. Προκαλῶντας μεγάλα προβλήματα στό λεγόμενο cash flow τῆς χώρας. Μέ τήν γλίσχρα ἀνάπτυξη τοῦ 2% πού ἔχουμε, θά φθάσουμε τόν μέσο εὐρωπαϊκό ὅρο σέ 20 χρόνια. Ὁ πληθωρισμός μας εἶναι 53% μεγαλύτερος ἀπό τόν μέσο εὐρωπαϊκό (5,2% ἔναντι 3,8%).

• Τό κοινωνικό συμβόλαιο ἔχει διαρραγεῖ. Καμιά ἀπάντηση μέλλοντος γιά τό πῶς θά πάψει νά ψωμολυσσᾶ τό 70% τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἔχει τό πολιτικό σύστημα;

• Ἡ κρίση τῆς δημοκρατίας στήν Ἑλλάδα καί ἡ ἔξαρση τῆς διαφθορᾶς. Νά τίς περιγράφουν ὅλοι γνωρίζουν καλά, νά ποῦν κάτι συγκεκριμένο ἔχουν; «Ὡραία» λοιπόν ἡ κλωτσοπατινάδα τοῦ παρελθόντος, βοηθᾶ τούς ἀνίκανους νά συσπειρώνουν τούς τελοῦντες ἐν συγχύσει, ἀλλά ἄς τό πάρουμε εἴδηση, ἀγαπητοί. Ἡ Ἑλλάς χρειάζεται μεγάλες ὑπερβάσεις. Καί τό μόνο πού βλέπουμε αὐτή τήν στιγμή εἶναι καταβάσεις. Κατηφοριές.