Ἡ γενιά τῆς ἀπαιτήσεως μέ ὁρμητήριο «τάς Σέρρας»

Οἱ νέοι θέλουν νά ταξιδέψουν πρώτη θέσηΤΙ ΚΟΙΝΟ ἔχουν ὁ Ἀκύλας Μυτιληναῖος πού θά μᾶς ἐκπροσωπήσει στήν ἐφετινή Eurovision, ὁ «Λέξ» Λανάρας πού σαρώνει στήν νεολαία καί γεμίζει τά στάδια καί ἡ Κλαυδία τῆς «Ἀστερομάτας» ἀπό τόν Πόντο; Κατ’ ἀρχάς εἶναι ὅλοι τους παιδιά πού μεγάλωσαν στήν Ἑλλάδα τῶν μνημονίων καί τῶν δακρύων. Τῶν ἀπολύσεων, τῶν περικοπῶν, τῶν αὐτοκτονιῶν καί τῆς ψυχοθεραπείας. Τῆς διαλύσεως τῶν οἰκογενειῶν καί τῆς περικοπῆς τῶν ὀνείρων. Ἡ κρίση τούς βρῆκε στήν ἐφηβεία τήν ὥρα πού ἄρχιζαν ἀκριβῶς νά κάνουν σχέδια.

Εἶδαν αἴφνης τό εἰσόδημα τῆς οἰκογένειάς τους νά πλήττεται, τίς δαπάνες ἀνατροφῆς καί σπουδῶν τους νά κόβονται, τούς γονεῖς τους ἀγχωμένους μέ σκυμμένα κεφάλια, τόν κόσμο γύρω τους νά σκοτεινιάζει. Αὐτή ἦταν ἡ Ἑλλάδα; Αἷμα, δάκρυα καί ἱδρώτας; Σέ αὐτή τήν πατρίδα θά μεγάλωναν; Ἰδού τό πρῶτο πού τούς ἑνώνει λοιπόν: Ἡ (ὑ)στέρηση. Ἡ πικρή γεύση τῆς μνημονιακῆς Ἑλλάδας πού τούς ἔκοψε τά φτερά κατά τήν ἀπογείωση καί τούς στέρησε χαρές πεζές, καθημερινές, ἀνεκτίμητες. Ἕνα κεραμίδι πάνω ἀπό τό κεφάλι τους, ἕνα ροῦχο, ἕνα ταξίδι, μιά ἐκδρομή, ἕνα ὡραῖο ἑστιατόριο, ἕνα θέατρο, λίγη ψυχαγωγία. Ἀπλησίαστα τότε.

Τό δεύτερο κοινό τους εἶναι ὅτι μεγάλωσαν σέ οἰκογένειες πού ἀνεξαρτήτως τῆς κρίσεως εἶχαν ὠξυμμένα προβλήματα. Τόν Λέξ τόν μεγάλωσε ἡ μητέρα του, δέν γνώρισε τόν πατέρα του ἄν καταλάβαμε καλά ἀπό τούς στίχους τῶν τραγουδιῶν του. Ὑπάρχουν χιλιάδες παιδιά τῆς ἐποχῆς τῶν μνημονίων πού μεγάλωσαν ἔτσι. Χάρη στίς ἡρωίδες μάνες τους. Τόν Ἀκύλα τόν μεγάλωσε ἡ μητέρα του μέ καταγωγή προσφυγική καθώς ὁ πατέρας του ἀντιμετώπιζε σοβαρότατα προβλήματα ὑγείας. Τήν Κλαυδία τήν μεγάλωσε ἡ οἰκογένειά της καί ἡ γιαγιά της μέσα σέ συνθῆκες κοινωνικῆς ἀμφισβητήσεως γιά τούς πρόσφυγες ἀπό τήν πρώην ΕΣΣΔ τούς ὁποίους ἡ καθεστηκυῖα τάξη ὀνόμασε ὑποτιμητικά «Ρωσσοπόντιους». Ὅπως κάποιοι ἀνόητοι ἀποκαλοῦσαν τούς πρόσφυγες ἀπό τήν Μικρά Ἀσία «τουρκόσπορους».

Καί οἱ τρεῖς ἱστορίες δείχνουν πόσο σημαντική ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἡ πυρηνική οἰκογένεια, παρά τά προβλήματά της. Πόσο σημαντικές εἶναι οἱ μάνες σέ μιά ἐποχή πού τό κυρίαρχο ἀφήγημα ἦταν ὅτι σημαντικοί γονεῖς εἶναι οἱ ΛΟΑΤΚΙ οἰκογένειες. Τό τρίτο κοινό πού τούς ἑνώνει εἶναι ὁ Βορρᾶς. Ὁ Βορρᾶς εἶναι ἡ ρίζα τῆς ἀμφισβητήσεως. Σέ ὅλα. Καί οἱ τρεῖς τους γεννήθηκαν ἤ εἶχαν καταγωγή ἀπό τόν Βορρᾶ. Ὁ Λέξ στά δυτικά τῆς Θεσσαλονίκης, ἀκόμη καί σήμερα, κάνει παρέα μέ φίλους του σέ κάτι ἀθέατα καφέ. Ὁ Ἀκύλας στίς Σέρρες. Ἡ Κλαυδία στόν Ἀσπρόπυργο μέν, ἀλλά μέ καταγωγή ἀπό τά ἱερά χώματα τοῦ Πόντου. Ὁ Βορρᾶς εἶναι ἡ ρίζα τῆς ἀμφισβητήσεως γενικῶς γιατί εἶναι γνήσιος. Ἡ Καρυστιανοῦ, ὁ Φάμμελος, ὁ Νατσιός, ὁ Βελόπουλος, ἡ Λατινοπούλου μέ τά πάνω τους καί τά κάτω τους ἔχουν βγεῖ μπροστά. Ὁ Κανάκης, οἱ Ράδιο Ἀρβύλα, ὁ Ἀρναούτογλου, ἡ Ράνια Τζήμα, ὁ Ἰορδάνης Χασαπόπουλος, ἡ Μαρία Ἀντωνιάδου (ξεχνῶ πολλούς) ἀπό ἐκεῖ. Ὁ Ρασούλης, ὁ Παπάζογλου, ὁ Σαββόπουλος, ὁ τελευταῖος ποιητής πού προκάλεσε θόρυβο, ὁ Χριστιανόπουλος ἐπίσης. Γιά νά μήν φθάσουμε στόν Καζαντζίδη, τήν Μαρινέλα, τόν Διονυσίου, τόν Νικολόπουλο καί τόν Ἄκη Πάνου, καί βεβαίως τήν Νατάσα, τόν Πασχάλη, τήν Μελίνα καί τόν Βασίλη τῶν ἡμερῶν μας. Ἐργοστάσιο κατασκευῆς ἡγεσίας ὁ Βορρᾶς.

Τό τέταρτο κοινό τους εἶναι ὅτι δέν μετανάστευσαν. Ἔμειναν στήν Ἑλλάδα γιά νά δώσουν τήν μάχη. Τό πέμπτο κοινό τους εἶναι ἡ ἀπαίτηση καί ἡ ἀναθεώρηση. Ἡ ἀπαίτηση κατά τρόπο ἐπιθετικό ἤ ἤπιο ἀναλόγως τοῦ χαρακτῆρα. Σήμερα μέ μιά προστακτική: «Φέρ’ το!». Ἡ ἀπαίτηση νά διακοπεῖ ἡ στέρηση εἶναι διάχυτη στήν νεολαία σέ ὅλη τήν Ἐπικράτεια σταδιακά ἀπό τό 2004 καί μετά καί κορυφώνεται μέ ἐμπροσθοφυλακή τούς Βόρειους στίς μέρες μας. «Μοιάζουν τά ὄνειρά μας μέ ταινία φαντασίας, σινεμά εἶναι ὁ κόσμος Πειραιῶς καί Κηφισίας/καί ὅταν φθάνει ἡ σειρά μας ἄλλοι μπαίνουν πάντα πρῶτοι καί γιά ἐμᾶς μένει μιά θέση πίσω πίσω στόν ἐξώστη!» τραγουδοῦσαν τήν δεκαετία τοῦ 2000, στήν ἀρχή τοῦ προβλήματος οἱ «Φίλοι γιά Πάντα». Τό μουσικό συγκρότημα πού φτιάχτηκε σέ ἕνα τηλεπαιχνίδι τοῦ Mega ἀπό τόν Λορέντσο Καριέρε, τόν Γιῶργο καί τόν Νῖκο Ἐλευθέρας.

Στήν ἴδια κατηγορία ἐκείνη τήν ἐποχή καί οἱ «Evnous», o ἀδελφός μου Δημήτρης καί ὁ Νῖκος Γκόλφης, οἱ ὁποῖοι γνώριζαν τόν ἀκομμάτιστο ἀντισυστημικό Παῦλο Φύσσα. Καί τό 2022 ἔφθασαν νά ποῦν «Πιάσ’ το τό νῆμα ἀπό τήν ἀρχή». Ἔπειτα μόλις μπήκαμε στό πρόβλημα, στόν σκληρό πυρῆνα του, τό πρόδρομο φαινόμενο ἦταν ὁ σκληρός τράπερ MadKlip, ὁ oποίος εἶπε μέ πιό ἀκραῖο τρόπο αὐτά πού εἶπε μᾶλλον εὐγενικά ὁ Ἀκύλας. Μίλησε ὠμά γιά «πενηντάρικα, ἔσκασε τό πορτοφόλι μου ἀπό τά πενηντάρικα» καί ὅτι «θέλω κότερα, ἑλικόπτερα, οἰκόπεδα.» Ὅτι «πρέπει νά πιστέψεις τόν ἑαυτό σου στά δύσκολα γιά νά λυγίσεις καί τά σίδερα.» Τό ἐπιθετικό «θέλω ἑλικόπτερα» ἔγινε στίς μέρες μας ἀπό τόν Ἀκύλα «θέλω ἕνα θρόνο καί ἕνα στέμμα γιά νά κάτσω, φέρτε τα μου ὅλα, πάλι δέν θά χορτάσω, θέλω δόξα αἰωνιότητα καί λεφτά, ροῦχα ἐπιλεγμένα πού εἶναι τόσο ἀκριβά, νά φωνάζουν τό ὄνομά μου τόσο δυνατά …ὅσα στερηθήκαμε παλιά.»

Ὅταν εἴδαμε δεκάδες νέους νά φοροῦν μαῦρα γιά νά πᾶνε στήν κηδεία τοῦ Madklip, ὁ ὁποῖος ἔχασε τήν ζωή του σέ αὐτοκινητιστικό δυστύχημα στήν Γλυφάδα καί ἦσαν περισσότεροι καί ἀπό ὅσους πῆγαν τήν ἴδια μέρα στήν κηδεία τοῦ Μίκη Θεοδωράκη, δέν καταλάβαμε τί συνέβη. Μᾶς ἐνοχλοῦσε πού στούς στίχους αὐτῆς τῆς ἀνοίκειας στά αὐτιά μας μουσικῆς ὑπῆρχαν ἀναφορές σέ βίζιτες καί σέ ναρκωτικά. Νομίζαμε ὅτι παραπέμπουν σέ χυδαία κατανάλωση ἐνῷ περιέγραφαν διά τῆς ὑπερβολῆς τήν στέρηση καί τήν μάχη γιά ἐπιβίωση. Δέν μπορούσαμε νά καταλάβουμε ἐπίσης τόν ρυθμό καί τήν ἑρμηνεία. Ὁ θυμός θέλει πάντα μπίτ καί τέμπο, ἡ ἐποχή τρέχει γρήγορα καί ὁρμητικά, καμμία σχέση μέ τήν εἰρηνική νιρβάνα τῆς περιόδου τῆς δικῆς μας ἐφηβείας. Αὐτός πού ἔδωσε ὅμως σχῆμα στόν ρυθμό, πάλι χωρίς νά τόν πολυκαταλαβαίνουμε, ἦταν ὁ Λέξ.

Ξυπνήσαμε μιά νύχτα καί τόν εἴδαμε νά τραγουδᾶ σέ γεμᾶτα γήπεδα, στήν Νέα Σμύρνη, στό ΟΑΚΑ, στό Καυταντζόγλειο καί ἀναρωτηθήκαμε: «Ἀπό ποῦ ξεφύτρωσε αὐτός;». Στήν τελευταία του συναυλία ἤμουν στήν Θεσσαλονίκη. 10.30 τό πρωί ἦταν καθισμένα «ὀκλαδόν» ἔξω ἀπό τό Καυταντζόγλειο δεκάδες νεαρά ἀγόρια καί κορίτσια γιά νά προλάβουν νά μποῦν πρῶτοι ὅταν θά ἄνοιγαν οἱ θύρες στίς 8 τό βράδυ. Γιά νά ἀκούσουν τόν ἥρωά τους (πού καί αὐτός κοιτᾶ νά μήν λείπουν ἀπό τήν οἰκογένειά του ὅσα στερήθηκε) νά κρατᾶ τό μικρόφωνο σφιχτά καί νά λέει «ψαχτεῖτε λίγο, γεμᾶτοι σκᾶμε, ταπεινοί καί πεινασμένοι ἦρθε ἡ ὥρα μας νά φᾶμε.» Αὐτό τό «ταπεινοί καί πεινασμένοι» ἔγινε πρωτοσέλιδο στήν ἐφημερίδα μας, μπῆκε καί σέ στίχους τραγουδιοῦ τοῦ «Λέξ», ἀλλά τί τά θέλετε, πάλι συντηρητικοί εἴμαστε στά μάτια τους. Ὅποιοι δέν ἔζησαν τήν ἀφραγκία, νά μετρᾶς εὐρώ τό εὐρώ, νά ψάχνεις τίς τσέπες σου γιά νά κανένα σέντ πού ξέπεσε, ἀδύνατον νά κατανοήσουν αὐτό τό σύμπαν. Δέν πιστεύουν κἄν ὅτι ὑπάρχει, θεωροῦν ὑπερβολές ὅλα αὐτά. Κούνια πού μᾶς κούναγε…

Ὑπάρχει πολύς θυμός ἀξιοπρέπειας ἐκεῖ ἔξω. Δέν σπάει τζαμαρίες αὐτός ὁ θυμός, σπάει ντεσιμπέλ καί προσεχῶς μπορεῖ νά σπάσει καί τίς κάλπες. Ἔχουν νά δοῦν οἱ ἐκλογικοί ἀντιπρόσωποι τατουάζ καί σκουλαρίκι στά αὐτιά πίσω ἀπό τό παραβάν, ἄπειρο. Πλησιάζει ἡ ὥρα πού τά viral θά γίνουν ψῆφος. Τό σύνθημα αὐτή τήν φορά θά δοθεῖ ἀπό τήν Σαλονίκη καί τάς Σέρρας. Εἶναι ἡ νέα σταθερότητα: Ἐντέλλεσαι ἐξουσία νά μέ περιλαμβάνεις στά σχέδιά σου, νά μέ ἔχεις στό ὀπτικό σου πεδίο, νά μέ προσέχεις. Ἀρκετά μέ τήν θέα τῶν ὑπογείων. Οἱ νέοι θέλουν νά ταξιδέψουν πρώτη θέση.