H αὐγή τῆς νέας χρονιᾶς βρίσκει τήν πατρίδα μας μπροστά σέ ἕνα στρατηγικό δίλημμα ἀδιανόητο γιά τό παρελθόν: Μέ ποιόν νά πᾶμε καί ποιόν νά ἀφήσουμε.
Ὁ Τράμπ κοιτῶντας ἀποκλειστικά τό δικό του ἐθνικό συμφέρον ἄνοιξε τήν πόρτα τοῦ τρελλοκομείου καί ἄλλαξε τά στρατόπεδα. Βαρέθηκε νά πληρώνει τό ΝΑΤΟ ἀπό τόν προϋπολογισμό του, βαρέθηκε νά πληρώνει τόν ΟΗΕ, θεωρεῖ ἀδύναμη τήν Εὐρώπη (ὅπως καί ὁ Πούτιν) καί μέ τόν τρόπο πού κινεῖται ὁδηγεῖ σέ διάσπαση ὅλο τό μεταπολεμικό σύστημα διεθνοῦς ἀσφαλείας. Ἐδάφη πού δέν ἔχουν πετρέλαιο, φυσικό ἀέριο καί σπάνιες γαῖες, στά ὁποῖα ἐπένδυσαν ἐγκαίρως ἡ Κίνα καί ἡ Ρωσσία ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 2000 (στήν Ἀφρική ἡ πρώτη καί στήν Κασπία Θάλασσα ἡ δεύτερη), τοῦ εἶναι ἐντελῶς ἀδιάφορα καί ἐγκαταλείπονται.
Οἱ ἀλλαγές εἶναι κοσμογονικές. Πρώτη φορά Ἀμερικανός Πρόεδρος εἰρωνεύτηκε καί χλεύασε δημοσίως Γάλλο Πρόεδρο: Ὁ Τράμπ τόν Μακρόν. Πρώτη φορά Γερμανός Καγκελλάριος ἐπιτέθηκε δημοσίως σέ Ἀμερικανό Πρόεδρο: Ὁ Μέρτς στόν Τράμπ. Ὁ Πούτιν ἔχει χαθεῖ ἀπό τό κάδρο γιά τήν ὥρα. Γιά δεκαετίες ὁλόκληρες ἡ Ἑλλάς εἶχε τήν πολυτέλεια νά κοιτᾶ ταυτόχρονα μέ ἄνεση πρός δύο κατευθύνσεις στόν Βορρᾶ. Στίς Βρυξέλλες καί στήν Εὐρώπη. Στήν Οὐάσιγκτων καί στήν Ἀμερική. Τώρα ὅμως, ὅπως διαμορφώνονται τά πράγματα, πρέπει νά διαλέξει: Ἤ ἀπό ἐκεῖ ἤ ἀπό ἐδῶ. Ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν, ἀλλά ποιά εἶναι ἡ Δύσις πλέον; Κανείς δέν ξέρει νά μᾶς πεῖ. Σίγουρα δέν εἶναι αὐτή πού γνωρίζαμε. Οἱ δύο βάρκες εἶναι πιά δύσκολη ἐπιλογή.
Δύο εἶναι τά μείζονα θέματα πού ἀντιμετωπίζει ἡ πατρίδα μας: Ἡ ἐθνική ἀσφάλεια καί ἡ θωράκιση τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας, τό πρῶτο. Εἴμαστε ἡ μοναδική χώρα τῆς Εὐρώπης, μέ ἐξαίρεση τίς Βαλτικές, πού ἀντιμετωπίζει διακηρυγμένη στρατιωτική ἀπειλή κατά μῆκος τῶν συνόρων της σέ τέτοια ἔκταση. Ἡ οἰκονομική καί νομισματική ἀσφάλεια, τό δεύτερο.
Ἄν ἡ Εὐρώπη ἐν συνόλῳ, καί τά 26 κράτη μαζί, δεσμευόταν ὅτι τά σύνορά μας στό Αἰγαῖο μέ τήν Τουρκία εἶναι καί σύνορα τῆς Εὐρώπης, ἄρα θά ἴσχυε μιά γενική ρήτρα στρατιωτικῆς συνδρομῆς σέ περίπτωση ἔνοπλης συρράξεως μέ τούς γείτονες, δίλημμα δέν θά ὑπῆρχε. Τό πρόβλημα θά ἐλύετο αὐτομάτως. Ἡ Ἑλλάς θά ἐπέλεγε Εὐρώπη καί μόνον. Ὅσο καί ἄν ἀκούγεται πρωτοφανές, θά ἐγκατέλειπε αὐτή τήν Ἀμερική πού ἔχει ρίξει στόν κάλαθο τῶν ἀχρήστων τό Διεθνές Δίκαιο καί φτιάχνει χάρτες ἀλλαγῆς συνόρων μέ τήν συνδρομή τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης. Ἀλλά, ὡς γνωστόν, ὅλη ἡ μείζων Εὐρώπη, τῆς Μεγάλης Βρεταννίας περιλαμβανομένης (πλήν Γαλλίας ), ἀλληθωρίζει πρός Τουρκία. Ἡ Ἱσπανία ἐξοπλίζει τήν Τουρκία. Ἡ Ἰταλία ἐξοπλίζει τήν Τουρκία. Ἡ Γερμανία κάνει διαρκῶς πλάτες στό Αἰγαῖο (θαλάσσια πάρκα) στήν Τουρκία. Ἡ Ἀγγλία ἐξοπλίζει μέ Eurofighter τήν Τουρκία. Αὐτή ἡ Εὐρώπη κοιτᾶ μόνον τόν ἑαυτό της. Εἶναι δέ σέ τέτοια κατάσταση πού δέν μπορεῖ νά ἐγγυηθεῖ τήν ἐθνική μας κυριαρχία ἀπέναντι σέ μιά Τουρκία πού θέτει διαρκῶς θέμα Λωζάννης μακριά ἀπό τά φῶτα τῆς δημοσιότητας στήν ἑλληνική Κυβέρνηση στόν κατά μόνας διάλογο (ὅλα τά μαθαίνουμε, ἀγαπητοί).
Ἐάν ἡ Εὐρώπη δέν ἐξασφαλίζει τήν ἐθνική μας ἀσφάλεια, δέν σημαίνει ὅμως ὅτι πρέπει νά τῆς κουνήσουμε τό μαντήλι. Εἶναι ἡ οἰκονομική ἐνδοχώρα μας. Ἐκεῖ ἐξάγουμε κατά κύριο λόγο τά προϊόντα καί τίς ὑπηρεσίες μας. Μέ τό νόμισμά της ἤμαστε, καλῶς ἤ κακῶς, συνδεδεμένοι. Τό συνάλλαγμα ἀπό τούς τουρίστες ὑπηκόους της ἀπολαμβάνουμε. Ἡ τακτική μας πρέπει νά εἶναι σάν τό τζάκι: Οὔτε πολύ κοντά γιατί καίγεσαι, οὔτε πολύ μακριά γιατί κρυώνεις. Ἀπό τήν ἄλλη, δέν ξέρουμε τί νά περιμένουμε ἀπό αὐτή τήν Ἀμερική, κατά βάση εἴμαστε ἐπί ξύλου κρεμάμενοι. Μπορεῖ ἐνδεχομένως νά ἐγγυηθεῖ τήν ἀποτροπή ἑνός θερμοῦ ἐπεισοδίου ἐπειδή αὐτό, μέ τήν Μέση Ἀνατολή «ἀνοικτή», ἴσως καί νά μήν ἐξυπηρετοῦσε τά συμφέροντά της, ἀλλά μήν περιμένουμε νά ἐγγυηθεῖ τήν ἐθνική μας ἀσφάλεια.
Καί ἡ χρησιμότατη συμμαχία μέ τό Ἰσραήλ (πού κρύβει ἐκτός ἀπό εὐκαιρίες καί κινδύνους) ἔχει πεπερασμένα ὅρια. Mας ἐξοπλίζουν μέ πυραύλους Spike, ἀλλά δέν θά πολεμήσουν ποτέ τόν δικό μας πόλεμο ἀφοῦ καί οἱ ἴδιοι πολεμοῦν μόνοι τόν δικό τους. Ἡ Ἀμερική θέλει λοιπόν σταθερότητα στήν περιοχή ὅπως τήν ἐννοεῖ. Ἀπεύχεται μέν ἐπί τῆς ἀρχῆς, χωρίς νά τήν ἀποδοκιμάζει,την ἔνοπλη βία, ἀλλά ὁ διάλογος μέ τόν ὁποῖο ἐπιθυμεῖ νά ἐγκαθιδρύσει τήν σταθερότητα μπορεῖ νά προκαλέσει νέους πονοκεφάλους γιά ἐμᾶς: ἐδαφικές καί ἄλλες ὑποχωρήσεις μέσῳ τῆς εἰρήνης. Χωρίς πόλεμο.
Ἡ Ἑλλάς λοιπόν αὐτή, τήν στιγμή πού μιλᾶμε, αἰωρεῖται. Μετεωρίζεται, ἀκριβέστερα. Καί τό δυστύχημα εἶναι ὅτι διαθέτει ἕνα πολιτικό προσωπικό πού σπούδασε στά Λονδίνα, τίς Βρυξέλλες καί τίς Νέες Ὑόρκες καί ὅτι γιά νά χαράξει νέα ρότα στόν κόσμο πρέπει νά συγκρουστεῖ πρωτίστως μέ τά βιώματά του καί μέ τήν κουλτούρα του. Μέ τόν ἑαυτό του. Μπορεῖς νά γίνεις στά ἑξῆντα σου Εὐρωπαῖος ἀντιαμερικανός;
Μπορεῖς νά γίνεις Ἀτλαντιστής ἀντιευρωπαῖος; Ὅποια καί ἄν εἶναι ἡ ἐπιλογή, ἡ Ἑλλάς, ὅπως λέει ἕνας κορυφαῖος ὑπουργός, χρειάζεται νέο δόγμα καί νέα σκέψη μέ ἀποκλειστικό κριτήριο τό ἐθνικό συμφέρον.
Χρειάζεται ἐπίσης ἐθνική συνεννόηση. Νά σταματήσει νά ὀργανώνεται ὁ δημόσιος βίος ὡς κλωτσοπατινάδα. Ὡς νηπιαγωγεῖο γιά μικρά παιδιά. Ἐδῶ ὁ κόσμος καίγεται καί τό Μαξίμου ἀσχολεῖται τήν μία μέ τά βίντεο τοῦ Ἀνεστίδη μέ τά ματσούκια γιά νά τόν ἀποκλείσει ἀπό τήν σύσκεψη καί τήν ἄλλη μέ τίς προβοκάτσιες πού στήνει στήν ἀνέτοιμη Καρυστιανοῦ γιά τίς ἀμβλώσεις. Πρέπει νά συνέλθουμε ὅλοι καί νά κοιτάξουμε γύρω μας. Τό μάτι κάποιων γυαλίζει καί ἐμεῖς πᾶμε ἀμέριμνοι καί τοποθετοῦμε τό πρόσωπό μας μέσα στό στόμα τοῦ λύκου. Πρέπει νά παίξουμε ὅλα τά χαρτιά μας, χωρίς δογματισμούς καί ἰδεοληψίες, ἐκεῖ πού ἔχουν ἀντίκρυσμα. Ἀλλιῶς θά πανηγυρίζουμε τήν μία ὡς καλοί ἐπαρχιῶτες πού ὁ ἐπιβουλεύς τῆς ἀκεραιότητάς μας δέν πῆρε αὐτά πού ἤθελε ἀπό τόν Τράμπ καί τήν ἄλλη θά βλέπουμε αὐτόν καί τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν του θρονιασμένους, «πρῶτο τραπέζι πίστα» πού λέει καί ἡ νεολαία, στό «board» καί στό «executive board» τοῦ Τράμπ γιά τήν Γάζα, κλαυθμηρίζοντας ὅτι καταργεῖται ὁ… ΟΗΕ.
Μ.Η.Τ. 232122