Ὁ ἐχθρός τοῦ ἀντιπάλου εἶναι φίλος μου

Ὅσο καί ἄν προσπαθῶ, δέν μπορῶ νά ἀντιληφθῶ τήν λογική ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι μέ τό νά φορέσουν μιά «κασφίγια» γύρω ἀπό τόν λαιμό, νά κρατήσουν μιά σημαία μέ τά χρώματα πού ἔχουν ἐπιλέξει γιά τό σύμβολό τους οἱ Παλαιστίνιοι καί νά ἐμποδίσουν τούς ἐπιβάτες ἑνός κρουαζιεροπλοίου νά ἀποβιβασθοῦν σέ ἕνα ἑλληνικό λιμάνι, προσφέρουν ὑπηρεσία στό παγκόσμιο πασιφιστικό κίνημα.

του Δημήτρη Καπράνου

Φυσικά, οὐδείς μπορεῖ νά δεχθεῖ ὡς κοινή λογική ὅσα ἀπαράδεκτα συμβαίνουν σήμερα στήν Λωρίδα τῆς Γάζας οὔτε, ὅμως, νά παραβλέψει τόσο τήν κτηνωδία τῆς Χαμάς ὅσο καί ἐκείνη τήν θερμή χειραψία τοῦ κυρίου Μαχμούτ Ἀμπάς μέ τόν Ταγίπ Ἐρντογάν, λίγες ἡμέρες ἀφ’ ὄτου ὁ Τοῦρκος ὀλετήρας μετέτρεψε τήν Ἁγία Σοφία σέ τζαμί, ἐπαινῶντας, μάλιστα, τήν χειρονομία «ἡ ὁποία ἐνισχύει τήν δύναμη τοῦ Ἰσλάμ.» Νά μήν τρελλαθοῦμε κιόλας!

Βλέπω ἐπίσης καί κάποιες παλιές καραβάνες, νά βγαίνουν καί νά μᾶς θυμίζουν τίς ἡμέρες τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου καί τίς ἄριστες σχέσεις πού εἴχαμε ἐξασφαλίσει μέ τόν ἀραβικό κόσμο. Ἄλλες ἐποχές, ἄλλες μελωδίες. Ὁ Παπανδρέου ἦταν μοναδικός ἰσορροπιστής καί δέν ἔκανε τίποτε ἄν δέν ἦταν βέβαιος ὅτι δέν ἐπρόκειτο νά ἐνοχληθοῦν οἱ σημαντικοί μας σύμμαχοι. Εἶχε δέ, ὡς βασικό γνώμονα τό «ὁ ἐχθρός τοῦ ἐχθροῦ μου εἶναι φίλος μου» καί γι’ αὐτό εἶχε ἄριστες σχέσεις μέ τήν Συρία τοῦ Ἄσσαντ, τόν ὁποῖο ἀντιπαθοῦσε κατά βάθος ἀλλά καί μέ τόν Καντάφι, ὁ ὁποῖος, μέ τό νά συνενώσει ὅλους τούς φυλάρχους ὑπό μιά σημαία (καί μιά σιδηρᾶ γροθιά) ἐμπόδιζε τά ὅποια σχέδια τῶν Τούρκων, οἱ ὁποῖοι πάντα ἔβλεπαν τήν Συρία καί τήν Λιβύη ὡς «τιμάρια» τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Τά σημερινά συμβαίνοντα δείχνουν τήν ἀλήθεια. Καί μήν μᾶς τά λένε σέ ἐμᾶς αὐτά, διότι τά ἔχουμε ἀκούσει ἀπό τό στόμα τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀνδρέα, σέ συναντήσεις στό σπίτι στενοῦ μας φίλου ‒ἐπί σειρά ἐτῶν ὑπουργοῦ τοῦ ΠΑΣΟΚ‒ παρουσίᾳ Δροσογιάννη, Παπούλια, Μαχαιρίτσα, Κατσιφάρα, Κουτσόγιωργα. Ἄς τά ποῦν ἀλλοῦ αὐτά, ὄχι στούς ἔχοντες ζήσει ἐκείνη τήν ἐποχή ἀπό πολύ κοντά.

Τό νά ὀργανώνεις, λοιπόν, «κινήματα» μέ παλαιστινιακά σημαιάκια καί νά διώχνεις ἀπό τά νησιά τούς Ἰσραηλινούς ἐπισκέπτες, δέν εἶναι πολιτική πράξη, ἀλλά μερική αὐτοχειρία. Ἡ Ἑλλάδα καί τό Ἰσραήλ, στόν τομέα τῆς κρουαζιέρας, εἶχαν πάντα συνεργασία καί ἄριστες σχέσεις. Οἱ Ἑπταήμερες κρουαζιέρες τῶν ἑλληνικῶν κρουζιεροπλοίων (ὅταν ὑπῆρχαν) περιελάμβανε ἄφιξη στό λιμάνι τοῦ Ἀζντότ καί ἀπό ἐκεῖ ἐπίσκεψη τούς Ἁγίους Τόπους. Ἡ διαδρομή ἦταν
«Πειραιᾶς-Ρόδος-Ἀλεξάνδρεια (Κάιρο), Ἀζντότ (Ἅγιοι τόποι), Ἡράκλειο- Σαντορίνη-Μύκονος-Πειραιᾶς». Σήμερα, αὐτά τά ταξίδια ἔχουν σταματήσει, ἀλλά ὑπάρχει ἕνα πλοῖο, πού ἐπισκέπτεται ἑλληνικά νησιά, μέ ἰσραηλινό λιμένα ἀναχωρήσεως. Αὐτό, λοιπόν, τό μοναδικό πλοῖο πού κρατᾶ ζωντανή μιά διαδρομή τήν ὁποία χάραξαν Ἕλληνες ἐπιχειρηματίες, σήμερα προσπαθοῦμε νά τό διώξουμε λές καί οἱ τουρίστες εἶναι ἐκεῖνοι πού ρίχνουν τίς βόμβες στήν Λωρίδα. Δηλαδή, τί θά ἔπρεπε νά κάνουν οἱ νησιῶτες στήν Ρόδο, τήν Κῶ, τήν Χίο, τήν Μυτιλήνη, τήν Σάμο, πού κάθε καλοκαίρι γεμίζουν ἀπό τουρίστες πού μᾶς ἔρχονται ἀπό τήν Τουρκία; Νά τούς διώχνουν ἐπειδή οἱ ἡγεσίες τῆς χώρας τους κρατοῦν ὑπό κατοχή τήν μισή Κύπρο; Μήπως κάπου κάνουμε λάθος σοβαρό; Μήπως πρέπει νά φερθοῦμε, κάποια στιγμή, σάν ὥριμο κράτος μέ ὥριμους πολῖτες; Καλή ἡ «καφίγια», ἀλλά τό Ἰσραήλ εἶναι σήμερα ὁ μεγάλος φόβος τῆς Τουρκίας καί ὄχι ὁ Ἀμπάς!