Ο Νίκος Κλεισιώτης σε μια δημιουργική πορεία λόγου και μουσικής

Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας ποιητικής συλλογής του Νίκου Κλεισιώτη, με τίτλο «Όταν σκορπούν τα ρέματα», παρουσιάζεται για πρώτη φορά μια ξεχωριστή συνεργασία που ενώνει την ποίηση με τη μουσική

Ο ποιητής και στιχουργός Νίκος Κλεισιώτης συναντά τον συνθέτη Αντώνη Μιτζέλο, με αποτέλεσμα οι μελοποιημένοι στίχοι του να αποκτούν νέα διάσταση.

Ο Νίκος Κλεισιώτης συνδυάζει δημιουργικά την τεχνική του συγκρότηση στον χώρο της ενέργειας με την καλλιτεχνική του φύση. Μετά από τρεις ποιητικές συλλογές – Ο γάιδαρος κι εγώ, Άβολη φλόγα και 29 σημάδια και ένα φιλί – επανέρχεται με το τέταρτο έργο του, Όταν σκορπούν τα ρέματα, το οποίο σηματοδοτεί ένα νέο προσωπικό και αισθητικό βήμα.

Η νέα αυτή συλλογή αποτελεί καρπό εσωτερικής ωρίμανσης και, ταυτόχρονα, γέφυρα ανάμεσα στον λόγο και τον ήχο. Ορισμένα από τα ποιήματα του βιβλίου έχουν ήδη μελοποιηθεί, στο πλαίσιο μιας σημαντικής συνεργασίας με τον συνθέτη Αντώνη Μιτζέλο, ανοίγοντας έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα στην ποιητική και τη μουσική έκφραση.

Ο λόγος του Νίκου Κλεισιώτη αποκτά πλέον και ηχητική διάσταση, ενισχύοντας την επικοινωνία του με το κοινό.

Όλες οι ποιητικές του συλλογές κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ.

Βιογραφικό

Ο Νίκος Κλεισιώτης γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στη Γερμανία και από το 1997 έχει αφιερωθεί επαγγελματικά στη διαχείριση της ενέργειας και στην προστασία του περιβάλλοντος, αναζητώντας την ισορροπία ανάμεσα στις δυνάμεις της φύσης, τις επαγγελματικές απαιτήσεις και τις εσωτερικές του αναζητήσεις.

Είναι επίσης ενεργός μουσικός, ως κιθαρίστας και συνιδρυτής του σχήματος Rock4+1, με τραγούδια που έχουν ήδη κυκλοφορήσει. Παράλληλα, έχει συμμετάσχει σε πολλές διασκευές με ροκ ύφος, ενώ διατηρεί σταθερή παρουσία σε δημιουργικά projects που συνδυάζουν ποίηση, τραγούδι και παραστατικές τέχνες.

Πρόσφατα, του παραχωρήθηκε χώρος συμμετοχής στην εικαστική έκθεση του Συλλόγου Φίλων Κέας, η οποία θα πραγματοποιηθεί το καλοκαίρι του 2025 στο κτίριο Γεωργίας Μαρτίνου, στο Βουρκάρι.

Η έκθεση είναι αφιερωμένη στη μοναδικότητα του ενάλιου ιστορικού πάρκου της Τζιας και στα ναυάγια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Νίκος Κλεισιώτης θα συμμετάσχει με ποιητικά έργα, εμπνευσμένα από την ιστορία και τα ναυάγια της Κέας, συμβάλλοντας στον διάλογο μεταξύ τέχνης, μνήμης και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.

Το επόμενο διάστημα προγραμματίζεται και η παρουσίαση μελοποιημένων αποσπασμάτων.

Η δημιουργική διαδρομή του Νίκου Κλεισιώτη είναι αδιάλειπτη, συνδυάζοντας την εσωτερική αναζήτηση με τον υπαρξιακό στοχασμό, τη λεκτική ακρίβεια με τη μουσική ατμόσφαιρα και την κοινωνική εγρήγορση με μια ήρεμη καλλιτεχνική ταπεινότητα. Πιστός στην πεποίθηση ότι «κάποια στιγμή τα ρέματα ξανασμίγουν όταν χύνονται στη θάλασσα», συνεχίζει να πορεύεται με συνέπεια, επιμονή και βαθιά ανθρωπιά, κυνηγώντας το Άπιαστο.

https://www.facebook.com/nikosklissiotis.mindscapes

Ειδήσεις / Άρθρα

Ὑπό τήν ἀπειλή φτώχειας 2,8 ἑκατ. Ἕλληνες

Εφημερίς Εστία
Σέ κίνδυνο φτώχειας ἤ κοινωνικό ἀποκλεισμό εὑρίσκεται τό 27,5% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας παρουσιάζοντας αὔξηση κατά 0,6 ποσοστιαῖες μονάδες ἐν σχέσει πρός τό 2024 (26,9%).

Ἔλλειψις προτύπων, στάσις κοσμιότητος

Δημήτρης Καπράνος
Ἔβγαλε ἡ κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου στό «μεϊντάνι» βίντεο (προφανῶς τραβηγμένο μέ τό φορητό της τηλέφωνο) μέ τόν ὑπουργό Ὑγείας Ἄδωνι Γεωργιάδη νά τρώει ἕνα «κράκερ» μέσα στήν Βουλή –στά ὑπουργικά ἕδρανα– καί νά προσφέρει τό «πακετάκι» στούς συνεργάτες του.

Σάββατον, 19 Μαρτίου 1966

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ

Ἀπόρρητη σύσκεψις στήν Κατεχάκη: 230.000 μετανάστες μᾶς «ἐπιστρέφει» ἡ Γερμανία

Εφημερίς Εστία
Ὡς πρώτη δόσις ζητεῖται ἡ «ἐπαναπροώθησις» 8.000 «προσφύγων» πού θεωροῦνται δευτερογενεῖς ροές ἀπό τήν ἐποχή πού «λιάζονταν», ἀλλά καί τήν περίοδο τῆς ΝΔ – Δέν τούς ἀντέχει ὁ γερμανικός προϋπολογισμός «Δέλεαρ» ἡ ἐπιδότησις τῆς παραμονῆς

«Μέ ὁρίζει ἡ δικαιοσύνη!»

Μανώλης Κοττάκης
Αὐτό πού ἔπραξε χθές ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, νά ἀπονείμει τό ἀριστεῖο της στόν συνθέτη Σταῦρο Ξαρχάκο (τρεῖς μέρες μετά τά 87α γενέθλιά του, πού ἑόρτασε στήν οἰκία τοῦ πρέσβεως Κριεκούκη), ἔπρεπε νά εἶχε γίνει πολύ καιρό τώρα.