Γιά τήν καλύτερη λειτουργία τῶν Νοσοκομείων

Πέρασα κάποιες μέρες –νύχτες κυρίως– στό Πανεπιστημιακό Νοσοκομεῖο «Ἀττικόν».

Παρά τίς μεγάλες προσπάθειες τῶν ἰατρῶν τῆς κλινικῆς τήν ὁποία διευθύνει ὁ καθηγητής Σωτήρης Τσιόδρας, χάσαμε ἕνα μέλος τῆς οἰκογενείας μας, προσφιλέστατη ἀδελφή. Μόνον εὐχαριστίες καί θαυμασμός στούς ἰατρούς καί τό νοσηλευτικό προσωπικό.

Τί θά γίνει, ὅμως, μέ τό τεράστιο πρόβλημα τῶν ἐφημεριῶν; Πῶς θά κρατηθεῖ ἔξω ἀπό τά νοσοκομεῖα ὅλο αὐτό κῦμα τῶν ἀνθρώπων, ἀσχέτων πρός τήν νοσηλεία καί τήν συνοδεία τοῦ ἀσθενοῦς, οἱ ὁποῖοι κατασκηνώνουν τόσο στόν χῶρο τῶν ἐπειγόντων ὅσο καί σέ ὅποιον ἄλλον χῶρο τοῦ Ἱδρύματος βροῦν πρόσφορο;

Ἐπιτρέψτε μας, ἐπειδή παρακολουθήσαμε ἐπί ὧρες πολλές τό φαινόμενο τῆς κατά κύματα ἀποπείρας καταλήψεως τοῦ ἰσογείου, νά παρατηρήσουμε καί νά προτείνουμε κάποια πράγματα, πού μποροῦν νά ἁπαλύνουν καί νά μειώσουν τόν ὄγκο τῶν ἀνθρώπων πού δυσχεραίνουν τό ἔργο τοῦ ἡρωικοῦ –μέχρι αὐταπαρνήσεως– προσωπικοῦ τῶν Νοσοκομείων μας.

Θά πρέπει –μέ τρόπο τόν ὁποῖο θά βρεῖ ἡ διοίκηση τῶν ἱδρυμάτων– νά συνοδεύει τόν ἀσθενῆ μόνον ἕνα ἄτομο. Τί δουλειά ἔχει νά μπαίνει μιά οἰκογένεια μέ ἕξι (!) παιδιά καί τρεῖς γυναῖκες νά ἀκολουθοῦν ἕνα φορεῖο; Ἕνας συνοδός γιά ἕναν ἀσθενῆ. Κανείς ἄλλος δέν θά πρέπει νά περνᾶ τήν πύλη τοῦ Νοσοκομείου. Προσέξτε, ἀναφέρομαι στήν πύλη καί ὄχι στήν εἴσοδο τοῦ τμήματος τῶν «Ἐπειγόντων». Νά γίνει γνωστό καί κατανοητό ὅτι θά ἐφαρμόζεται αὐστηρά τό «ἕνας συνοδός γιά ἕναν ἀσθενῆ». Δέν εἶναι δυνατόν, τήν ὥρα πού δίνεται μάχη γιά νά σωθοῦν ζωές, νά παίζουν μωρά παιδιά ἀνάμεσα στά φορεῖα πού κινοῦνται μέ ταχύτητα. Δέν εἶναι δυνατόν νά ἀράζουν ἔξω ἀπό τήν εἴσοδο τῶν Ἐπειγόντων παρέες (συνήθως Ρομά ἤ ἀλλοδαπῶν, μέ γυναῖκες, παιδιά καί ὅλο τό συγγενολόι) πού φωνασκοῦν, τσακώνονται, γελοῦν καί, φυσικά, καπνίζουν ἀρειμανίως!

Τό κάπνισμα πρέπει νά ἀπαγορευθεῖ ὄχι μόνον ἐντός τοῦ Νοσοκομείου ἀλλά καί στόν προαύλιο καί στόν περιβάλλοντα χῶρο.

Ἄν καθαρίσει τό τοπίο ἀπό τούς ἑκατοντάδες εἰσβολεῖς, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν καμμία δουλειά οὔτε μποροῦν νά προσφέρουν κάτι στόν ἀσθενῆ τους, ὅλα θά πηγαίνουν καλύτερα.

Θά πρέπει ἐπίσης νά μποῦν κάποιες πινακίδες πού νά ἀναφέρουν ὅτι ἀπαγορεύεται ἡ χρήση κινητῶν τηλεφώνων μέσα στίς πτέρυγες, στούς διαδρόμους καί τούς χώρους ἀναμονῆς.

Νά ἔχεις τόν ἄνθρωπά σου νά παλεύει μέ τόν Χάρο καί νά μιλάει μεγαλοφώνως ἡ ἄλλη στό κινητό της, ὑπαγορεύοντας σέ ἐκεῖνον πού καλεῖ γιά τό πῶς πρέπει νά κόψει τό κρεμμύδι καί τήν τομάτα γιά νά φτιάξει σαλάτα «τώρα πού λείπει ἡ μαμά ἀπό τό σπίτι»…

Νοσοκομεῖο σημαίνει «Ἡσυχία» κι αὐτό τό ἔχουμε ξεχάσει στά ἑλληνικά Νοσοκομεῖα. Οὔτε πού θά μποροῦσα νά διανοηθῶ νά χρησιμοποιήσω τό κινητό μου ὅταν ἐπισκεπτόμουν φίλους σέ Νοσοκομεῖο στήν Σκανδιναβία (Σουηδία, Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία). Στό «ἀθόρυβο» τό εἶχα, καί ἄν ἤθελα νά μιλήσω ἔβγαινα ἔξω ἀπό τούς χώρους τοῦ Νοσοκομείου καί –ἀκόμη καί στό προαύλιο– μιλοῦσα χαμηλοφώνως.

Τώρα, πολλοί ἐξυπνάκηδες, πού ἔχουν συνδέσει τήν Δημόσια Ὑγεία μέ τό μικροκομματικό παιγνίδι, θά ποῦν «Μά, τί μᾶς λέει ἐτοῦτος; Δέν βλέπει τί γίνεται στίς ἐφημερίες;». Ἐπειδή εἶδα καί τήν τελευταία διετία ἔβλεπα συνεχῶς «Ἐπείγοντα» καί ἐφημερίες, γι’ αὐτό πιστεύω ὅτι μπορῶ –καί πρέπει– νά ἐκφράσω ἄποψη, ἀλλά καί νά μιλήσω γιά κάποιες δυνατές λύσεις…