Ὁ ἄπιαστος, ὀνειρικός «τελεσφόρος συγκερασμός»…

Μέ τίτλο «εὐρωπαϊκές ἀρχές καί ἀξίες», ὁ παλαιός καλός φίλος Δημήτρης Κατσούδας σημειώνει:

Στήν διάσκεψη γιά τήν εὐρωπαϊκή ἀσφάλεια καί τήν Οὐκρανία στό Λονδῖνο δέν κλήθηκε ἡ Ἑλλάδα, ἀλλά κλήθηκε ἡ Τουρκία! Ὅμως: Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀπό τίς ἰσχυρότερες στρατιωτικῶς χῶρες τῆς ΕΕ. Στήριξε μέ κάθε τρόπο τήν Οὐκρανία. Εἶναι, παρά τά κουσούρια της, μία σύγχρονη Δυτική Δημοκρατία. Καί ἡ Τουρκία; Ἀρνήθηκε νά συμμετάσχει στίς κυρώσεις πού ἡ ΕΕ ἐπέβαλε στήν Ρωσσία. Εἶναι μιά ἡμιδικτατορία. Κατέχει τό 37% τοῦ ἐδάφους χώρας τῆς …ΕΕ (!), ἐδάφη πού ἀνήκουν στήν Κυπριακή Δημοκρατία.

Τρία τά συμπεράσματα: Δέν ἀνήκουμε στόν «σκληρό πυρῆνα» τῆς ΕΕ, πού μάθαμε νά λέμε. Ἄλλως τε ἡ φράση αὐτή εἶναι ἄγνωστη στίς Βρυξέλλες. Μπορεῖ ἡ Washington νά ποδοπατᾶ ἀρχές καί ἀξίες, ἀλλά δέν πᾶνε πολύ πίσω καί οἱ ὑπόλοιποι ἑταῖροι καί σύμμαχοι. Καλό εἶναι νά ἑτοιμαζόμαστε σιωπηλά, ἀποφασιστικά καί χωρίς κομπασμούς γιά τήν δική μας κακιά ὥρα. Καί νά γνωρίζουμε ὅτι τότε θά εἴμαστε μόνοι μας…

Δικαίως θά πεῖτε: Καλά, τώρα θυμηθήκατε ὅτι ἡ Βρεταννιά ἦταν πάντα πιό κοντά στήν Τουρκία παρά στήν Ἑλλάδα; Τώρα καταλάβατε ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση δέν εἶναι συμμαχία ἀλλά κοινότητα;

Ἀσχέτως, ὅμως, ὅλων αὐτῶν, ἄς σταθοῦμε στό «θά εἴμαστε μόνοι μας.» Δυστυχῶς, ὡς φαίνεται, τά πράγματα ἀλλάζουν κατά τρόπο δραματικό. Δύσκολα μποροῦμε νά φαντασθοῦμε σύγχρονους πολιτικούς ἡγέτες στήν Εὐρώπη καί ἀλλαχοῦ, νά δίνουν σημασία στήν προσφορά τῆς Ἑλλάδας στόν παγκόσμιο πολιτισμό. Ὅλα ὅσα κατά καιρούς –καί πολύ σωστά– ἐπικαλούμεθα, ἡ ταυτότητά μας, ὁ πανάρχαιος πολιτισμός μας, τά μνημεῖα μας, οἱ σοφοί μας, οὐδεμία ἔχουν ἀξία στήν ἐποχή τοῦ «τουήτ», τῆς «ἀτάκας», τοῦ «βάιραλ» καί τῶν συνθημάτων. Ποιός νοιάζεται γιά τόν ρήτορα Δημοσθένη ἤ γιά τόν λόγιο Κικέρωνα; Σήμερα κυριαρχεῖ ἡ ὁμιλία πού σκαρφίστηκε ὁ μέγας Γουώλτ Ντίσνεϋ. «Σμάκ», «Οὔπς», «οὔγκ» καί ἄλλα ἐπιφωνήματα. Τί νά τά κάνεις τά πολλά λόγια; Βγαίνει ὁ πλανητάρχης καί μέ ἕνα «τουήτ» κάνει τόν κόσμο ἄνω-κάτω. Ποιός θυμᾶται τά ὁράματα τοῦ Σπάακ, τοῦ Ντέ Γκώλλ καί τοῦ Καραμανλῆ;

Στήν θέση τους ὑπάρχει σήμερα ἕνας στρατός ἀνθρώπων πού μεγάλωσαν καί γαλουχήθηκαν μέ ὁδηγό τήν Τεχνολογία καί τήν Οἰκονομία.

Τά βιβλία τῆς σοφίας ἀραχνιάζουν στά ράφια καί τά πάντα ἀποθηκεύονται σέ σκληρούς δίσκους. Σκληρά μυαλά καί σκληρές καρδιές κυβερνοῦν τόν κόσμο. Κι ἐμεῖς ἐπιμένουμε νά λέμε ὅτι «ἀνήκουμε στόν σκληρό πυρῆνα» τῆς Εὐρώπης. Κοίτα νά δεῖς πού ἡ «Καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή» θά ξυπνήσει ἀπό τόν λήθαργο μέσα μας καί θά ἀναζητοῦμε πάλι ἐκεῖνον τόν ἄπιαστο «τελέσφορο συγκερασμό» γιά νά βροῦμε ἄκρη.

Καλεῖται, λοιπόν, ἀπό τούς Εὐρωπαίους σέ μιά διάσκεψη γιά τήν Εἰρήνη ἡ χώρα ἡ ὁποία κατέχει, διά τῶν ὅπλων, ἐδῶ καί πενῆντα χρόνια, ἕνα μεγάλο μέρος μιᾶς ἀνεξάρτητης χώρας-μέλους τοῦ μορφώματος τό ὁποῖο ἐπιμένουμε νά ἀποκαλοῦμε «Εὐρωπαϊκή Ἕνωση»! Καί δέν καλεῖται ἡ Ἑλλάδα, μία ἀπό τίς παλιοσειρές τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.

Τί νά κάνουμε; Ἑκόντες-ἄκοντες, προσφεύγουμε καί πάλι στόν ἐθνικό ποιητή: «Μοναχή τόν δρόμο ἐπῆρες, ἐξανάλθες μοναχή. Δέν εἶναι εὔκολες οἱ θύρες ἐάν ἡ χρεία τες κουρταλεῖ».