Ἀπό γένια πᾶμε καλά, τά χτένια σπανίζουν…

Δέν θά μποροῦσε κανείς παρά νά συμφωνήσει μέ τήν ἄποψη ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ ἀκραία ρητορική ὁρισμένων κυβερνητικῶν στελεχῶν συνέβαλε τά μέγιστα εἰς τό νά θεριέψει ἡ λαϊκή δυσαρέσκεια γιά τούς χειρισμούς τῆς κυβερνήσεως στό θέμα τοῦ τραγικοῦ δυστυχήματος τῶν Τεμπῶν.

Δέν εἶναι ἐπίσης λίγοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ ζημιά καί ἡ φθορά πού ἔχoουν προκληθεῖ στά θεμέλια τοῦ οἰκοδομήματος πού ἔκτισε ἡ σέ δυσμενῆ θέση εὑρισκόμενη κυβέρνηση ἔχουν δεχθεῖ σοβαρότατο πλῆγμα ἀπό αὐτές τίς –ὁπωσδήποτε ἐν γνώσει τῆς κεντρικῆς ἐξουσίας– παρεμβάσεις.

Τό πρόβλημα, ὅμως, δέν εἶναι οὔτε οἱ συζητήσεις στήν Βουλή, οὔτε ἡ –ὅποια– προανακριτική ἐπιτροπή, οὔτε τά ὅποια πορίσματα.

Στήν κοινή γνώμη ἔχει σχεδόν παγιωθεῖ ἡ ἄποψη ὅτι «κάτι στραβό καί πολύ σοβαρό συνέβη» κατά τίς πρῶτες ἡμέρες τῆς τραγωδίας. Δέν εἶναι, ἐξ ἄλλου, τυχαία ὅλη αὐτή ἡ διογκωμένη δυσαρέσκεια, ἡ ὁποία ἐκφράσθηκε –ἀπό ὅλες τίς πλευρές καί τίς πολιτικές ἀποχρώσεις– μέ τίς πολυπληθέστατες συγκεντρώσεις σέ ὅλη τήν χώρα.

Τό πρόβλημα αὐτήν τήν στιγμή εἶναι «ἡ χαμένη τιμή τῆς Καταρίνα Μπλούμ». Ὅποιος ἔχει διαβάσει τό διήγημα τοῦ Χάινριχ Μπέλλ ἤ ἔχει δεῖ τήν ὁμώνυμη ταινία, ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἔχουν σημειωθεῖ τεράστιες στρεβλώσεις (καί τερατολογίες) ἀπό ὅλες τίς πλευρές.

Ἀπόψεις ἤπιες καί λογικές, δαιμονοποιήθηκαν, πολεμήθηκαν καί ἔγιναν ἀντικείμενο χλευασμοῦ μέχρι καί δυσφημήσεως ἐνῷ ἐκ παραλλήλου «θέριεψαν» καί τροφοδοτήθηκαν μέ ὑλικό τερατώδεις συνωμοσιολογικές ἀπόψεις, οἱ ὁποῖες –σέ συνδυασμό μέ ὅσα παρόμοια συνέβησαν κατά τήν διάρκεια τῆς πανδημίας– ἔστειλαν πολύ κόσμο στό ἐν λόγῳ στρατόπεδο. Κι ἔτσι, ἔχει δημιουργηθεῖ ἕνα ρεῦμα, ἕνα κῦμα, τό ὁποῖο δύσκολα (καί ἄν) τιθασεύεται…

Τό τραγικώτερο δέ ὅλων εἶναι ὅτι ὅλα αὐτά συμβαίνουν στήν πατρίδα μας, τήν ὥρα πού γύρω μας σημειώνονται κοσμογονικές ἀλλαγές. Κι ἐμεῖς μένουμε πίσω, ὅπως ἔγινε τό 1944, ὅταν μοιραζόταν ἡ Εὐρώπη καί ἐμεῖς τρώγαμε τίς σάρκες μας.

Ὅλα αὐτά ἀπασχολοῦν τήν ἑλληνική κοινή γνώμη καί ταλανίζουν τήν πολιτική μας ζωή, ἐνῷ τήν ἴδια στιγμή ἡ Τουρκία ἐπιχειρεῖ μιά πανέξυπνη καί μέ πολλές πιθανότητες ἐπιτυχίας πλαγιοκόπηση τῆς Εὐρώπης, μέ ὅπλο τήν στρατιωτική της βιομηχανία καί ἰσχύ ἀλλά καί τήν ἀπολύτως στρατηγική θέση της, στίς παρυφές τοῦ ρωσσο-ουκρανικοῦ πολέμου καί σέ σύνορα μέ τό Ἰράν. Ἡ Τουρκία, αὐτήν τήν στιγμή, πλασάρεται ὡς «λύση γιά τό εὐρωπαϊκό πρόβλημα»…

Βεβαίως, οἱ δικές μας πληροφορίες ἀναφέρουν ὅτι ὁ Ταγίπ Ἐρντογάν, αὐτόν τόν καιρό, τοὐλάχιστον, τό τελευταῖο πού σκέπτεται εἶναι οἱ –ὅποιες– διαφορές μέ τήν Ἑλλάδα καί τό πῶς θά ἐπιλυθοῦν. Αὐτό, ὅμως, οὐδόλως ἀλλάζει τήν δυσμενῆ θέση στήν ὁποία ἔχουμε περιέλθει, σέ βαθμό πού ἡ κλασσική ρήση «ὅταν τσακώνονται οἱ ἐλέφαντες τήν νύφη πληρώνουν τά βατράχια» νά μοιάζει ἀπολύτως ταιριαστή μέ ὅσα «ἀπολαμβάνουμε» αὐτόν τόν καιρό…

Τό πῶς θά ἐπιλυθεῖ ὅλος αὐτός ὁ πολύπλοκος γρῖφος εἶναι πολύ δύσκολο νά τό βροῦμε. Καί, δυστυχῶς, δέν ἰσχύει σ’ αὐτήν τήν περίπτωση τό «ὅποιος ἔχει τά γένια ἔχει καί τά χτένια», διότι ἀπό γένια πᾶμε καλά, ἀλλά τά χτένια εἶναι δυσεύρετα!

Ἀντί, λοιπόν, νά ἀγωνιοῦμε γιά τό πῶς ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, στήν ὁποία ἑκόντες-ἄκοντες ἀνήκουμε θά τά βγάλει πέρα μέ ὅσα δυσεπίλυτα προβλήματα ἀντιμετωπίζει, ἡμεῖς, ὡς συνήθως, ἄδομεν…