Ταξιδεύοντας ἀπό Κηφισιά πρός Ὁμόνοια

Θά εἶναι περίπου δώδεκα. Μπαίνω στόν «Ἠλεκτρικό» στήν Κηφισιά. Πίσω μου περνοῦν γρήγορα δύο κυρίες –καλοντυμένες– πού δέν «χτυποῦν» εἰσιτήριο.

Εἶναι κάτι πού μέ ἐκνευρίζει ἀφάνταστα. Ὅπως καί ὅταν μπαίνουν στό λεωφορεῖο ἤ τό τρόλλεϋ, δέν χτυποῦν τήν κάρτα τους στό μηχάνημα, στρογγυλοκάθονται –τζαμπατζῆδες– στήν θέση τους καί δέν ντρέπονται!

Στήν πρώτη στάση μπαίνει ἕνας περίεργος ρακένδυτος νέος, ὁ ὁποῖος μόλις τό τραῖνο ξεκινᾶ ἀρχίζει νά φωνάζει σπαρακτικά ἀλλά καί ἐκκωφαντικά συγχρόνως: «Πεινάω»! Σαστίζω. Δέν ἔχω ξανακούσει τέτοιο πρᾶγμα. Συνήθως οἱ ἐπαῖτες τοῦ συρμοῦ ἀπαγγέλλουν κάποιο κείμενο καί ἁπλώνουν τό χέρι. Ὁ συγκεκριμένος φωνάζει καί σέ κάνει νά νιώθεις περίεργα. Ἔχω βάλει τό χέρι στήν τσέπη καί τόν βλέπω νά σκύβει πάνω ἀπό τό κεφάλι μιᾶς ἡλικιωμένης κυρίας, πού δείχνει ἀφηρημένη. «Πεινάω, σοῦ εἶπα!» τῆς λέει, σχεδόν οὐρλιάζοντας! Ἡ γυναίκα ἀλαφιάζεται, τά μάτια της διαστέλλονται καί ἀρχίζει νά κλαίει! Ἀπό φόβο μᾶλλον, παρά ἀπό οἶκτο γιά τόν ἐπαίτη, πού τῆς ἔχει –κατά κάποιον τρόπο– ἐπιτεθεῖ! Κι ἐνῶ κανείς μας δέν ἔχει ἀκόμη καταλάβει τί ἔχει συμβεῖ καί πῶς πρέπει νά ἀντιδράσει, τό τραῖνο φθάνει στήν ἑπόμενη στάση καί ὁ νεαρός πετάγεται σάν αἴγαγρος ἔξω, μέ κινήσεις κάθε ἄλλο παρά πεινασμένου καί ἀδύναμου ἀνθρώπου! Τό τραῖνο φεύγει καί ἡ κυρία ἐξακολουθεῖ νά κλαίει, κατατρομαγμένη. «Ἠρεμῆστε, κυρία μου» τῆς λέει ὁ παρακαθήμενός της καί, πράγματι, ἠρεμεῖ…

Ἐν τῶ μεταξύ ἔχει μπεῖ μιά νέα γυναίκα, ντυμένη φτωχικά ἀλλά καθαρή. Στέκεται στό κέντρο τοῦ βαγονιοῦ καί μᾶς πληροφορεῖ, μέ καθαρή καί σταθερή φωνή, ὅτι ὀνομάζεται «τάδε», εἶναι χήρα, δέν παίρνει σύνταξη, ὅτι ὁ ἄνδρας της δέν εἶχε ἀρκετά συντάξιμα χρόνια, διαμένει στόν Κορυδαλλό, ὁδός Ψαρρῶν, σέ σπίτι μέ ἐνοίκιο, καί πρέπει νά πληρώσει στόν σπιτονοικοκύρη ἕξι ἐνοίκια, ἀλλιῶς θά τήν πετάξει στόν δρόμο. Μᾶς δείχνει καί μιά φωτογραφία ἑνός παιδιοῦ καί μᾶς λέει ὅτι εἶναι ὁ γιός της, ἐννέα ἐτῶν, πού πηγαίνει σχολεῖο καί κινδυνεύει νά μείνει ἄστεγος. Δέν ἐπαιτεῖ, πουλάει χαρτομάντηλα. Ἀγοράζω ἕνα πακέτο καί δίνω ἕνα εὐρώ. Μοῦ δίνει πενῆντα λεπτά ρέστα, τῆς λέω νά τά κρατήσει. «Ὁ Θεός νά σᾶς ἔχει καλά» μοῦ λέει καί θυμᾶμαι τή μάνα μου: «Δίνε ὅταν ἔχεις, ποτέ δέν πᾶνε χαμένα»…

Στήν ἑπόμενη στάση μπαίνει ἕνας ἄνδρας, πού ἔχει χάσει τό δεξί του χέρι. Μᾶς πληροφορεῖ ὅτι εἶναι ἀνάπηρος, δέν ἔχει ἐργασία καί πουλάει στυλογράφους καί ἀναπτῆρες. Ἄν καί δέν καπνίζω (ἔχω ἕνα ρημάδι ἠλεκτρονικό, πού τό ξεχνῶ σχεδόν πάντα στό σπίτι κι ἔτσι ἔχω κόψει τό κάπνισμα), ἀγοράζω ἕναν ἀναπτῆρα, ἔναντι ἑνός εὐρώ καί θυμᾶμαι ὅτι, πρίν ἀπό τήν ἔνταξη στήν ΟΝΕ, οἱ ἀναπτῆρες αὐτοί ἐπωλοῦντο πρός πενῆντα δραχμές…

Ἔχουμε φθάσει στήν Βικτώρια. Μπαίνει ἕνας ἄνδρας, ἀκαθορίστου ἡλικίας, ἀδύνατος, ἕτοιμος νά καταρρεύσει. Πρέπει νά εἶναι ἀπό τά θύματα τῶν ναρκωτικῶν, πού παρεπιδημοῦν στό Πεδίον Ἄρεως. Σηκώνομαι καί τοῦ δίνω τή θέση μου. Σωριάζεται καί βυθίζεται ἀμέσως. Κατεβαίνω στήν Ὁμόνοια. Τί περίεργο ταξίδι, ἀλήθεια…

Απόψεις

Ἀμνηστία γιά τήν Siemens μέ τόν νέο Ποινικό Κώδικα

Εφημερίς Εστία
Ἰδού γιατί ὁ κ. Σώυμπλε ἐπήνεσε τόν κ. Τσίπρα – Ὁ μέγας εὐεργέτης ΣΥΡΙΖΑ

Δημοκρατία δευτέρας διαλογῆς

Μανώλης Κοττάκης
Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ πού ἄνοιξε προκλητικά σέ παλαιότερη ἐκλογική ἀναμέτρηση ἀπό ὑπουργούς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ περί τῆς ἀνάγκης νά κλειδώνει κάποιος τούς γέροντες στίς οἰκίες τους γιά…

Στίς Βρυξέλλες τό φορολογικό νομοσχέδιο

Εφημερίς Εστία
ΤΑ ΙΣΧΥΡΑ ἀναπτυξιακά χαρακτηριστικά πού θά ἔχει τό φορολογικό νομοσχέδιο πού ἑτοιμάζεται νά καταθέσει στήν Βουλή ἡ Κυβέρνησις θά εἶναι τό «κλειδί» πού θά ἄρει τίς ἀντιρρήσεις τῶν δανειστῶν καί θά ἐπιτρέψει τήν ὑλοποίηση τῶν δεσμεύσεων γιά φοροελαφρύνσεις.

Ὅταν ἄλλαξαν ὅλα τόσο πολύ…

Δημήτρης Καπράνος
«Ἔγινε πραξικόπημα στήν Κύπρο! Κυνηγοῦν νά σκοτώσουν τόν Μακάριο!». Στό τηλέφωνο ἡ φωνή ἀπό τήν Ἀγγλία ἦταν σπασμένη, ἀκουγόταν σχεδόν σάν λυγμός. Ἐμεῖς, ἐδῶ, δέν εἴχαμε ἰδέα.

Πῶς τόν λέν’ τόν ποταμό…

Πρό 60 ἐτῶν
Πέμπτη, 16 Ἰουλίου 1959