Ποιός εἶναι ὁ στόχος τοῦ πολέμου;

Λήξη θέλει ὁ Τράμπ, παράταση ὁ Νετανυάχου – Σέ δίλημμα ὁ πλανητάρχης μεταξύ Ἀράβων καί Ἰσραηλινῶν – Ἡ Οὐάσιγκτων θέλει ἀπεμπλοκή πρίν πληγεῖ ἡ οἰκονομία της, τό Τέλ ἈΒίβ ἐπιμένει σέ ἀλλαγή καθεστῶτος

ΟΛΑ τά στρατηγικά δεδομένα πού εἶχε στήν διάθεσή του ὁ Ντόναλντ Τράμπ πρίν ἀπό τήν κήρυξη τοῦ πολέμου στό Ἰράν συνηγοροῦσαν γιά τό ἀντίθετο: οἱ μυστικές ὑπηρεσίες μέ ἀπόρρητο σημείωμά τους, πού διέρρευσε στόν ἀμερικανικό Τύπο, προειδοποίησαν ὅτι ἡ πτώση τοῦ θεοκρατικοῦ καθεστῶτος εἶναι ἐξαιρετικά δύσκολο ἐγχείρημα. Τό φιλελεύθερο ρεῦμα πού ὑπάρχει στίς τάξεις τῆς ἰρανικῆς κοινωνίας εἶναι μέν ὑπαρκτό, ἀλλά γιά τήν ὥρα μειοψηφικό, οἱ «μουλάδες» εἶναι ἀκόμη καί τώρα πλειοψηφία. Καί σέ κάθε περίπτωση ἕνα νέο καθεστώς πού θά ἐγκαθιδρυόταν μετά ἀπό ἀνατροπή τοῦ ὑπάρχοντος θά ἦταν ὡς «ξενοκίνητο» περισσότερο ἀντιπαθές στήν κοινωνία ἀπό τό ἀπερχόμενο.

Ὁ στρατός τῶν ΗΠΑ ἐπίσης προειδοποίησε μέ διαρροές ὅτι ἐπιχειρησιακά τό σχέδιο θά συναντήσει μεγάλες δυσκολίες. Τό δέ ἐπιχείρημα ὅτι ἡ ἐπέμβαση γίνεται γιά τήν καταστροφή τοῦ πυρηνικοῦ ὁπλοστασίου τῶν ΗΠΑ ἦταν ἰσχυρό μέν ἀλλά καί εὐάλωτο δέ, καθώς μέ βάση τίς δημόσιες δηλώσεις πού ἔγιναν πέρυσι ἀπό Ἀμερικανούς ἀξιωματούχους μετά τόν πόλεμο τῶν δώδεκα ἡμερῶν τό ὁπλοστάσιο αὐτό …καταστράφηκε.

Ἐάν ἐξαιρέσει κανείς λοιπόν τήν συμμαχία ἐσωτερικοῦ χαρακτῆρα πού οἰκοδόμησε ὁ Πρόεδρος Τράμπ στίς ΗΠΑ μέ τό κατά Ἀϊζενχάουερ «ἀμυντικό καί βιομηχανικό σύμπλεγμα» τῶν ΗΠΑ καί μέ τό λόμπυ τῆς πανίσχυρης Ἑβραϊκῆς Κοινότητας πού στό παρελθόν λοξοκοίταζε πρός τούς «Δημοκρατικούς», καί τό μακροπρόθεσμο σχέδιο τῆς ἐνεργειακῆς ἀπομόνωσης τῆς Κίνας, ἐγείρεται μέ ἔνταση τό ἐρώτημα: Μέ ποιό στόχο μπῆκαν οἱ ΗΠΑ σέ αὐτόν τόν πόλεμο; Ποιός ὁ στόχος τοῦ πολέμου; «Τό νά διαλυθεῖ ἡ ἀνθρωπότητα γιά νά ἀποφύγει ποινικές περιπλοκές ἕνας πρωθυπουργός δέν εἶναι στόχος πάντως», μᾶς σχολίασε ἔγκυρη πηγή ἐκεῖθεν τοῦ Ἀτλαντικοῦ πού θέλει νά διατηρήσει τήν ἀνωνυμία της.

Τόν πόλεμο αὐτόν τόν θέλουν σίγουρα δύο κράτη. Τό Ἰσραήλ καί τό Ἰράν. Πιθανῶς ὀλίγον καί ὁ Πρόεδρος Πούτιν, γιατί ἀναγκάζει τήν Δύση νά σκεφτεῖ τήν πιθανότητα μερικῆς ἄρσης τῶν κυρώσεων κατά τοῦ ρωσσικοῦ πετρελαίου καθώς καί τήν πιθανότητα αὔξησης τῶν πωλήσεών του πρός τήν Κίνα.

Τό Ἰσραήλ τόν θέλει, γιατί ἀντιμετωπίζει μακροχρόνιο πρόβλημα ἀσφαλείας ἀπό τό Ἰράν καί οἱ ἐπιτυχίες τῶν μυστικῶν του ὑπηρεσιῶν μέσα στήν Τεχεράνη ἀλλά καί ἔξω ἀπό αὐτήν (ἐξολόθρευση ἡγέτη τῆς Χεζμπολλάζ Νασράλα καί ἡγέτη τῆς Χαμάς) τό ἐνεθάρρυναν νά συνεχίσει τό σχέδιο ἐξόντωσης ὅλης τῆς σκληροπυρηνικῆς ἰρανικῆς ἡγεσίας.

Τό Ἰράν, γιατί μετά τόν περυσινό πόλεμο τῶν δώδεκα ἡμερῶν στόν ὁποῖο ὑποχώρησε τακτικά, μοιάζει κάθε μέρα πού περνᾶ νά ἔχει προετοιμαστεῖ συστηματικά γιά αὐτήν τήν ἐπίθεση τοῦ Ἰσραήλ μέ τήν συναίνεση τῶν ΗΠΑ. Διάχυσε μέ βομβαρδιμούς τό κόστος τοῦ πολέμου σέ ὅλες τίς ἀραβικές χῶρες πού διέκοψαν τήν παραγωγή τους γιά νά πιέσουν τίς ΗΠΑ νά λάβουν ἀποφάσεις. Ὁ στρατός του ἀκολουθῶντας τό «μωσαϊκό δόγμα» τῶν ἀκέφαλων ἡγεσίας αὐτόνομων ὁμάδων σχεδιάστηκε γιά νά προκαλεῖ κτυπήματα σέ κενό ἐξουσίας, ἄνευ ἄνωθεν ἔγκρισης. Ἡ νέα ἡγεσία πού ἀνεδείχθη εἶναι παράγωγο τῆς προηγούμενης, κληρονόμος της, καί ἄν πιστέψουμε τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Ρούμπιο φανατικότερη ἀπό τήν ἀπερχόμενη. Μέσα σέ αὐτό τό πλαίσιο ἄρχισαν νά διαφαίνονται δειλά-δειλά τά πρῶτα προβλήματα πού προκύπτουν ἀπό τίς διαφορετικές προσεγγίσεις καί προτεραιότητες πού ἔχουν σέ αὐτόν τόν πόλεμο οἱ δύο σύμμαχοι: Ὁ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ κ. Τράμπ καί ὁ Πρωθυπουργός τοῦ Ἰσραήλ κ. Νετανυάχου.

Ὁ πρῶτος βιάζεται νά «νικήσει» και λογικά νά βγεῖ ἀπό τό κάδρο τό συντομότερο δυνατόν πρίν οἱ συνέπειες τοῦ πολέμου ἀγγίξουν τήν οἰκονομία τῶν ΗΠΑ στό ἐσωτερικό της καί πρίν ἀκουμπήσουν καί τό κῦρος τοῦ ἴδιου. Ὅσο περισσότερο μείνει τόσο θέτει σέ διακινδύνευση τό κεφάλαιο πού σχημάτισε μέ τήν σύλληψη τοῦ Μαδοῦρο, τόν ἔλεγχο τῆς διώρυγας τοῦ Παναμᾶ, τίς διαγραφόμενες ἐξελίξεις στήν Κούβα καί τήν Γροιλανδία.

Ἡ ἐντύπωση ὅτι ἡ Ἀμερική ἐπιστρέφει στιβαρή στό παιχνίδι τῆς ἰσχύος καί γίνεται ξανά σεβαστή ἀντιμετωπίζει τόν κίνδυνο νά τιναχθεῖ στόν ἀέρα ἄν δέν καταφέρει νά ἀνατρέψει ἤ νά ἐξοντώσει ἐντός ἡμερῶν τήν νέα σκληροπυρηνική ἡγεσία τοῦ Ἰράν. Τόν κατά Ρούμπιο «Δωδέκατο Ἰμάμη» Χαμενεΐ. Ἐφ’ ὅσον τό ἐπιτύχει, ὅλη ἡ δόξα θά ἀποδοθεῖ στόν Πρόεδρο Τράμπ πού ἀναδεικνύεται σέ φυσικό ἡγέτη τῆς Δύσης ἀπέναντι σέ ἀνελεύθερα καθεστῶτα, ἀριστερά, σοσιαλιστικά καί ἰσλαμικά.

Ἐάν ἀποτύχει ὅμως, τό Βατερλώ μέσα στούς κόλπους τῆς Δύσης ἀλλά καί στόν κόσμο ὁλόκληρο θά εἶναι καταστροφικό. Μιά ἡγεσία πού λεονταρίζει καί ἀποτυγχάνει στούς στόχους της, θά μικρύνει τό ἐκτόπισμα τῶν ΗΠΑ στόν 21ο αἰῶνα. Κατά τοῦτο οἱ προσεχεῖς δέκα μέρες δέν εἶναι ἁπλῶς κρίσιμες γιά τόν πόλεμο. Εἶναι κρίσιμες γιά τό ἀποτύπωμα τῆς ὑπερδύναμης στόν πλανήτη.

Γι’ αὐτό καί ὁ Πρόεδρος Τράμπ θά ἀπαιτηθεῖ νά λάβει ἐπώδυνες ἀποφάσεις ἀκόμη καί ἀπέναντι στόν σύμμαχό του γιά χάρη τοῦ ὁποίου ἔχει ξοδέψει πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο. Ὁ πολυετής μακρόσυρτος πόλεμος πού ἐπιδιώκουν ὡς φαίνεται ἀπό τίς δηλώσεις τους οἱ «Φρουροί τῆς Ἐπανάστασης» δέν εἶναι ὁ κατάλληλος δρόμος γιά νά ἐπιστρέψει ἡ Ἀμερική ξανά. Τό ἀντίθετο. Μιά τέτοια Ἀμερική θά θυμίσει Μπάιντεν: Θά σκοντάφτει κυριολεκτικά καί μεταφορικά καί αὐτό εἶναι τό τελευταῖο πού ἐπιθυμεῖ ὁ Πρόεδρος Τράμπ. Τόσα μαθήματα πού ἔλαβε στό Ἰράκ, στό Ἀφγανιστάν, στίς χῶρες τῆς Ἀραβικῆς Ἄνοιξης πρέπει νά λένε κάτι στήν ἀμερικανική διπλωματία καί αὐτό εἶναι τό ἑξῆς: ἡ στάθμιση τῆς δημοκρατίας, τῆς θρησκείας καί τῆς ζωῆς στήν Ἀνατολή εἶναι διαφορετική ἀπό τήν Δύση, καί αὐτό δίδει πλεονέκτημα στά ἀνελεύθερα καθεστῶτα πού ἐμπλέκονται στόν πόλεμο.

Στήν Δύση ἡ δημοκρατία ἔχει τεράστια ἀξία, στήν Ἀνατολή ἔχει σχετική –ἄν ὄχι μηδαμινή. Τό ἀντελήφθη ὁ Ρόμπερτ Κάπλαν καί τό γράφει στήν «Ἐπερχόμενη Ἀναρχία» γιά τήν ἀποτυχία τῆς Ἀραβικῆς Ἄνοιξης : «Μᾶς ζητοῦσαν ψωμί καί τούς δίναμε ψῆφο». Στήν Ἀνατολή ἡ θρησκεία ἔχει μεγαλύτερη ἀξία ἀπό τήν Δύση γι’ αὐτό καί τά καθεστῶτα μέ παραλλαγές (Ἰράν, Τουρκία) στερεώνονται χάρη σέ αὐτήν.

Ἡ Ἀνατολή προβάλλει ἀπέναντι στόν κοσμικό φιλελευθερισμό τό Ἰσλάμ, ἀλλοῦ πιό μετριοπαθές καί ἀλλοῦ πιό ριζοσπαστικό ὡς τήν νέα ἀντιδυτική ἰδεολογία. Ὡς τόν νέο «κομμουνισμό». Τά καθεστῶτα ἀντέχουν γιατί ἔχουν ἀναγάγει τό Κοράνι καί τίς ποικιλώνυμες ἑρμηνεῖες του σέ «Νέο Κεφάλαιο» τοῦ Μάρξ. Ὡς τό «ἱερό κείμενο» τῶν ἀδικημένων ἀπό τήν «παρηκμασμένη» Δύση.

Στήν Ἀνατολή, τέλος, ἔχει ἄλλη ἀξία ἡ ἀνθρώπινη ζωή. Στήν Δύση ἡ ἀπώλεια τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς λογίζεται ὡς πολιτικός κόστος γιά τίς κυβερνήσεις. Χάνεις ψήφους. Στήν Ἀνατολή λογίζεται ὡς «δόξα» γιά τόν «μάρτυρα» πού ἀποθεώνεται ἀπό τήν κοινωνία. Κερδίζεις ἐπιρροή. Ἕναν τόσο ἀσύμμετρα ἀξιακά πόλεμο ἡ Δύση μπορεῖ νά τόν κερδίσει μόνο μέ ἀνταρτοπόλεμο καί βόμβες στά καταφύγια πού κρύβονται οἱ μουλάδες καί ὄχι μέ στρατεύματα στό πεδίο. Ἀλλά καί πάλι τό ἐρώτημα παραμένει: Πόλεμος γιά ποιόν στόχο;