Ὁ βασιλικός μαράθηκε

Μακριά τά χέρια σας ἀπό ἐκεῖ, «βιάζετε» τήν ἱστορία τῆς ΝΔ

Τήν Επαύριον τῶν τραυματικῶν ἐκλογῶν τοῦ 1981, κατά τήν διάρκεια τῶν ὁποίων ἡ ΝΔ συνετρίβη ἀπό τό ΠΑΣΟΚ καί ἡττήθηκε μέ 12 μονάδες διαφορά ἀπό τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου, ἀρχηγός τοῦ κόμματος ἐξελέγη ὁ Εὐάγγελος Ἀβέρωφ.

Ὁ Ἠπειρώτης πολιτικός δέν ἦταν φτιαγμένος γιά μεγάλους πρώτους ρόλους, ἀλλά ὡς παλαιό στέλεχος τοῦ κόμματος ἀπό τήν ἐποχή τῆς ΕΡΕ καί ὡς συγγραφέας τοῦ πολύκροτου βιβλίου «Φωτιά καί τσεκούρι» γνώριζε τόν παλμό τῶν ὀπαδῶν τῆς ΝΔ. Μετροῦσε σωστά τόν σφυγμό. Γιά νά μήν διαλυθεῖ τό κόμμα εἰς τά ἐξ ὧν συνετέθη, ἔπρεπε νά συσπειρωθεῖ. Σέ καιρούς ὅπου φυσοῦσαν οἱ ἄνεμοι τῆς ἀλλαγῆς καί τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως τοῦ ΕΑΜ καί τοῦ ΕΛΑΣ, ὁ Ἀβέρωφ ἐπένδυσε στήν ἱστορία τῆς παρατάξεως καί στίς ἀξίες της.

Κάπως ἔτσι δημιουργήθηκε ἡ περίφημη μπάντα καί τά τραγούδια τῆς «γαλάζιας γενιᾶς», μέ τά ὁποῖα ξεκινοῦσαν οἱ ὁμιλίες του, κάπως ἔτσι ἄρχισε νά ἔχει ἐπιρροή ἡ ΝΔ στήν νεολαία καί στά πανεπιστήμια 45 χρόνια πρίν, σέ καιρούς ἀπόλυτης κυριαρχίας τῆς Ἀριστερᾶς. Ὁ ὕμνος τῆς ΝΔ πού ἔγραψε ὁ Ρόμπερτ Οὐίλιαμς (ἄκρως τολμηρή ἐπιλογή γιά ἕναν τραγουδιστή τῆς νεολαίας ἡ ταύτισή του μέ ἕνα κόμμα σέ ἐκεῖνα τά πέτρινα χρόνια) εἶχε τρία «ζήτω»: Ἕνα γιά τήν Ἑλλάδα, ἕνα γιά τήν θρησκεία καί ἕνα γιά τήν ΝΔ.

Ἕνα δεύτερο πολιτικό τραγούδι (ἡ Δεξιά δέν εἶχε μέχρι τότε καμμία ἐπαφή μέ τό πολιτικό τραγούδι) ἀντηχοῦσε στό ἐτήσιο φεστιβάλ τῆς ΟΝΝΕΔ πού διεξαγόταν στό πεδίο τοῦ Ἄρεως. Τό τραγούδι αὐτό, σέ μουσική καί στίχους τοῦ Βίκτωρα Πολυδώρου, ἦταν ἀφιερωμένο στόν προερχόμενο ἀπό τό Κέντρο στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα καί στόν συνταγματάρχη Ψαρρό, τούς ἥρωες τοῦ ΕΔΕΣ καί τοῦ 5/42 Συντάγματος Εὐζώνων. Στόχευαν νά θυμίσουν στούς ὀπαδούς ποιοῦ κόμματος, ποιᾶς ἱστορίας ἡγοῦνται.

Τό τραγούδι αὐτό εἶχε τούς ἑξῆς στίχους:

«Ζέρβα, ἀπό τόν τάφο ἔβγα καί δές, /
θ’ ἀναστηθεῖ ξανά ὁ ΕΔΕΣ /
γιά τή σημαία καί τό σταυρό, /
ἄν χρειαστεῖ καί στό βουνό, /
ἐμεῖς δέν ξέρουμε ζυγό. /
Μύρισε θυμάρι καί βασιλικό, /
λάμπει τό φεγγάρι μές στόν οὐρανό, /
τῆς κληρονομιᾶς ἐμεῖς συνεχιστές, /
στήν κορυφή καί πάλι, πάλι νικητές».

Τά τραγούδια αὐτά βοήθησαν καταλυτικά στήν αὔξηση τῆς συσπειρώσεως τῆς ΝΔ καί ἐπέτυχαν τό νά βελτιώσει ἐντυπωσιακά τίς ἐπιδόσεις της στίς εὐρωεκλογές τοῦ 1984. Τό ΠΑΣΟΚ «ἔπεσε» στό 42%, ἡ ΝΔ «ἀνέβηκε» στό 38% καί ὁ Ἀβέρωφ παρέδωσε, μέ μιά συνέντευξη στήν «Μεσημβρινή», τήν σκυτάλη στούς δελφίνους. Τήν συνέχεια τήν ξέρουμε!

Τά τραγούδια τῆς «γαλάζιας γενιᾶς» συνδέθηκαν στό θυμικό τοῦ μέσου νεοδημοκράτη μέ μεγάλες νῖκες –ἠχοῦσαν μέχρι καί τίς ἐκλογές τοῦ 2009– μέ μεγάλες χαρές καί μεγάλους ἔρωτες νεολαίων, ἀλλά καί μέ μεγάλες πίκρες. Οἱ «πρασινοφρουροί» τῆς ἐποχῆς θέλησαν νά πάρουν ρεβάνς γιά τόν Ἐμφύλιο καί ἄρχισαν διώξεις πρός τά ἁπλᾶ μέλη τῆς ΝΔ, πού στό μεταξύ εἶχαν φθάσει τό ἕνα ἑκατομμύριο ἐγγεγραμμένους στό μητρῶο τοῦ κόμματος.

Μπορεῖ στήν εὐρύτερη κοινωνία νά μήν λένε πολλά αὐτά τά πολιτικά τραγούδια σήμερα, ἀλλά μέσα στήν παράταξη περιγράφουν ζωές καί ζωές. Σταδιακά τά τραγούδια αὐτά ἀτόνησαν. Ἐπί Καραμανλῆ, παράλληλα μέ αὐτά ἔκανε μεγάλη καριέρα καί ὁ «Μαρμαρωμένος Βασιλιᾶς» τοῦ Βυζαντίου, τό «Θά ’ρθεις σάν ἀστραπή», πού συμβόλισε μιά ὁλόκληρη ἐποχή. Ἐπί Ἀντώνη Σαμαρᾶ, ὁ πυρσός, πού φιλοτέχνησε ὁ Τίτος Ἀθανασιάδης τό 1974 μέ ἐντολή Καραμανλῆ, ἀνασχεδιάστηκε, ἐνῷ ἐπί Κυριάκου ἔσβησαν ὅλα: Καί ὁ πυρσός καί ὁ ὕμνος καί τό «Μύρισε θυμάρι».

Καί ὄχι μόνο ἔσβησαν, ἀλλά τό κόμμα πῆγε στήν ἀντίθετη κατεύθυνση: Ἡ θρησκεία ἐδιώχθηκε ἐπί Κυβερνήσεων Μητσοτάκη (ἱερεῖς κάθισαν στό ἑδώλιο, θεωρήθηκε ἐλευθερία τῆς ἐκφράσεώς ὁ βανδαλισμός προσώπων Ἁγίων στήν Ἐθνική Πινακοθήκη), ἐνῷ ὁ βασιλικός μαράθηκε ἐντελῶς. Τό κόμμα ἄφησε τήν ἱστορία τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως βορά στήν ναζιστική Ἀκροδεξιά, πού εἶναι ἡ μόνη πολιτική δύναμις πού παρίσταται στό ἐτήσιο μνημόσυνο στόν Γράμμο καί στό Βίτσι. Ὅποιος βουλευτής θελήσει νά πάει, κινδυνεύει μέ διαγραφή γιά συμμετοχή σέ «ἑορτές μίσους», ἐνῷ ὅλες οἱ ἐκδηλώσεις τοῦ ΚΚΕ κάθε χρόνο στό ἴδιο μέρος εἶναι ἐκδηλώσεις γιά τήν εἰρήνη.

Τούτων δοθέντων λοιπόν καί βάσει αὐτῶν τῶν δεδομένων, μᾶς προκάλεσε κατάπληξη ἡ ἀνάσυρση ἐκ τῆς βαθείας καταψύξεως τῶν τραγουδιῶν τῆς «γαλάζιας γενιᾶς» μέ τήν ἀφορμή τῆς ἐπετείου τῶν 52 χρόνων ἀπό τῆς ἱδρύσεως τῆς ΝΔ. 45 χρόνια μετά, δέν «δουλεύουν» πιά αὐτά οὔτε στίς μεγάλες ἡλικίες.

Ὅσα ἐκπροσωποῦσαν αὐτά τά τραγούδια, τά ἔσβησαν οἱ τελευταῖες Κυβερνήσεις τῆς ΝΔ μέ τίς πολιτικές τους καί μέ τίς πρακτικές τους. Δέν νιώθει τίποτε ὁ κόσμος, ἀκόμη καί αὐτός πού τά ξέρει, γιατί δέν ὑπάρχει περιεχόμενο γιά νά τά ὑποστηρίξει. Τό ἀντίθετο. Οἱ διῶκτες τῆς ΝΔ, γιά τούς ὁποίους γράφτηκαν αὐτά τά τραγούδια, ἔχουν στρογγυλοκαθίσει στό Μαξίμου καί κρατοῦν στά χέρια τους τό τιμόνι τῆς ΝΔ. «Γαλάζια γενιά» σήμερα εἶναι οἱ τότε «πρασινοφρουροί» καί οἱ Κνίτες πού μετακόμισαν καί ἔγιναν βασικοί ὑπουργοί τῆς ΝΔ. Καί ἄν δέν «δουλεύουν» πλέον αὐτά τά τραγούδια στό ὑποσυνείδητο τῶν ὀπαδῶν, δέν μποροῦν νά συσπειρώσουν πλέον.

Ἐπειδή ἡ ἡγεσία τῆς ΝΔ δέν «νιώθει», δέν καταλαβαίνει ὅτι τά τραγούδια αὐτά μιλᾶνε πιά καί ἄν (γιατί οἱ ἰδεολογικές μάχες εἶναι ἄλλες πλέον) στόν κόσμο πού ἔχει φύγει ἀπό τήν ΝΔ γιά ἄλλες πολιτεῖες. Οἱ ψηφοφόροι πού σταυρώνουν τούς Χάρηδες, τούς Τάκηδες, τούς Γιώργηδες, τούς Μάκηδες, τούς Ἀδώνιδες, τίς Εἰρῆνες, τίς Λίνες καί τούς Μιχάληδες δέν καταλαβαίνουν τίποτε. Τζάμπα μπήκατε στόν κόπο λοιπόν. Ἀφῆστε τα, λέμε ἐμεῖς, ἥσυχα αὐτά τά τραγούδια στήν λήθη τους. Σέ κανένα reunion τῆς ΟΝΝΕΔ καί ἄν… Χρησιμοποιῶντας τα ἄλλως τε τά ξεφτιλίζετε, τά «βιάζετε» καί τά ἀκυρώνετε. Στό τέλος, θά ἀηδιάζουμε στό ἄκουσμά τους ἄν συνεχίσετε νά τά χρησιμοποιεῖτε ἐσεῖς οἱ καιροσκόποι πού δέν τά ἀγαπήσατε. Μήν ἀγγίζετε λοιπόν. Μακριά τά χέρια σας ἀπό ἐκεῖ. Θερμή παράκληση.