Τό μελάνι τῆς σουπιᾶς

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ ὑπῆρξε ὁ πιό σκληρός καί δύσκολος ἀντίπαλος τῆς κεντροδεξιᾶς παράταξης

Καί ὑπό αὐτήν τήν ἔννοια ἔχει τόν σεβασμό μας. Εἶναι τό χαρακτηριστικό ὑπόδειγμα ἡγέτη, πού μολονότι μειοψηφία στό κόμμα του καί στήν κοινωνία κατάφερε χάρη στήν στήριξη-συμμαχία ποικίλων ἐξουσιαστικῶν μηχανισμῶν νά κυβερνήσει ἀδιατάρακτα τήν Ἑλλάδα ἐπί ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια. Ὑπῆρξε ἡ χρυσή ἐπιτυχία τῆς διαπλοκῆς. Ἡ μείζων ἐπένδυσή της. Ἡ ἐπικυριαρχία του καί ἡ ἐπικράτησή του κατά τήν διακυβέρνηση βασίστηκε στό γεγονός ὅτι μολονότι μειοψηφία στόν λαό εἶχε insiders στούς θεσμούς. Ἀκόμη καί σήμερα τά ἀπομεινάρια του σέ μικρά καί μεγάλα κόμματα, στά Πανεπιστήμια, στήν Δικαιοσύνη, στίς Ἀνεξάρτητες Ἀρχές, στίς Τράπεζες, στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, στά Μέσα Ἐνημέρωσης (διαμορφωτές κοινῆς γνώμης), στίς ΜΚΟ, ἀκόμη καί στό ἐσωτερικό τῆς Δημόσιας Διοίκησης καί τῆς κυβέρνησης, σέ κάθε θεσμό μέ «κῦρος», εἶναι ὑπαρκτά καί τοῦ ἐξασφαλίζουν πληροφορία, προστασία καί πρόσβαση στίς ἀποφάσεις. Μεγάλη δουλειά τό «δίκτυο». Ὡστόσο, τό μεγάλο ἅλμα γι’ αὐτό τό σύστημα εἶναι ἡ ἀνάρρηση κάποιου μέλους του, τοῦ ἰδίου τοῦ κ. Σημίτη ἤ ἄλλων πολιτικῶν παραγώγων του (συνταγματολόγοι, διοικητές τραπεζῶν, πρώην ὑπουργοί Οἰκονομικῶν κ.λπ.) στό ἀξίωμα τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας.

Πολύ «φοβοῦμαι» ὅμως ὅτι ὁ προβοκατόρικος τίτλος τοῦ πρόσφατου χολερικοῦ, κατά βάση, ἄρθρου του ἐναντίον τοῦ Κώστα Καραμανλῆ στά «Νέα», ἀποτέλεσε τό κρίσιμο στρατηγικό λάθος τοῦ «γκουρού» τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Καί τοῦτο γιά δύο λόγους. Τό ἄρθρο Σημίτη κατά Καραμανλῆ, πρῶτον, ξύπνησε τά κοιμώμενα ἀνακλαστικά τῆς παράταξης καί προϊδέασε κάθε ἐνδιαφερόμενο τί εἴδους ἀναταραχή θά προκληθεῖ στήν κοινοβουλευτική ὁμάδα, στήν παράταξη, στήν κοινωνία, ἄν τυχόν ἐπικρατήσει ὑποψηφιότητα Σημίτη ἤ παράγωγό της, ὅσο «ἀπολιτίκ» καί ἄν ἐμφανιστεῖ αὐτό. Ἄνθρωποι ἀπό διαφορετικές ἐσωκομματικές πτέρυγες μέσα στήν ΝΔ ἑνώθηκαν μέσα σέ μία βραδυά κάτω ἀπό ἕνα ἁπλό σκεπτικό. Αὐτός πού δέν μπορεῖ σήμερα νά ὁρίσει τίς ἐξελίξεις, στό κόμμα τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε Πρόεδρος, τό ΠΑΣΟΚ δέν δύναται νά παρέμβει γιά νά ὁρίσει τίς ἐξελίξεις στόν χῶρο τῆς κεντροδεξιᾶς, στήν ΝΔ. Εἶναι τόσο ὁμαδικό τό ἀνάθεμα τῆς κοινωνίας πού ἐν τέλει φθάνει καί ὡς πίεση στούς βουλευτές τῆς ΝΔ. Τό ἄρθρο Σημίτη, δεύτερον, δημιούργησε εὐρύτερες πολιτικές καί κοινωνικές συσπειρώσεις. Ἡ ἐπίθεσή του πρός τόν Καραμανλῆ προκάλεσε ἀντιδράσεις καί ἀπό τά δεξιά καί ἀπό τά ἀριστερά τοῦ πολιτικοῦ φάσματος. Ἵνα ἀποδειχθῆ ὅτι δέν ὑπάρχει ἀντιπαλότητα μέ τό πρόσωπο ἀλλά μέ τίς ἀντιλήψεις του, τίς πρακτικές του καί μέ τήν κοσμοθεωρία του. Μέχρι πρό τινος ὁ πρώην Πρωθυπουργός ἀρεσκόταν νά χύνει ὅπως ἡ …σουπιά τό δηλητηριῶδες μελάνι της καί νά ἐξαφανίζεται. Δέν ἦταν μαθημένος νά κάνει αὐτός τήν βρώμικη δουλειά. Στό συγκεκριμένο ἐπεισόδιο ἐμφανίστηκε νά κάνει ἀκριβῶς αὐτό. Τήν βρώμικη δουλειά. Καί ἄς μήν ἦταν ὁ σκοπός του. Στό συγκεκριμένο συμβάν δέν κατάφερε νά πείσει ὅτι ἡγεῖται. Ἔμοιασε ὡς «ὑπάλληλος» πού ὑπηρετεῖ εὐρύτερο σχεδιασμό τρίτων, ὄχι δικό του. Φυσικά δέν εἶναι «ὑπάλληλος» –μακρυά ἀπό ἐμᾶς τέτοια σκέψη– ἀλλά αὐτή τήν ἐντύπωση ἔδωσε. Στήν θέση τοῦ Κώστα Καραμανλῆ θά τοῦ ἔστελνα ἕνα μεγάλο μπουκέτο λουλούδια. Καί διότι, χάρη στόν κ. Σημίτη, τυπώθηκε ἡ λέξη «Καραμανλῆς» μέ πηχυαῖα γράμματα καί διότι ἔδρασε ὡς χορηγός ἐπικοινωνίας του, μά τό κυριώτερο γιατί –ἐπαναλαμβάνω– ξύπνησε τά κοιμώμενα ἀνακλαστικά τῆς παράταξης ἐναντίον τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καί τῶν νέων συνοδοιπόρων του. Ἐν τέλει μπορεῖ νά παρέμβει ὁ κ. Σημίτης στό ἐσωτερικό τῆς κεντροδεξιᾶς. Πράγματι! Ἀλλά γιά νά τήν ἑνώσει καί νά τήν συσπειρώσει ἔτι περαιτέρω. Ὄχι γιά νά τήν διασπάσει. Μεταξύ μας; Δέν εἶναι καί λίγο. Ἡ παράταξις τοῦ χρωστᾶ.