Τό Κέντρο ἐγκαταλείπει τόν Πρωθυπουργό

Χωρίς σύνδρομα καί ἐπιφυλάξεις κατά τῆς πολιτικῆς εὐλογιᾶς

Δέχθηκα χθές πολλά τηλέφωνα ἀπό φίλους στήν ΝΔ, τό ΠΑΣΟΚ, τά κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς καί τῆς Δεξιᾶς, κοινός παρονομαστής τῶν ὁποίων ἦταν ὁ ἑξῆς: Ἡ εὐχάριστη ἔκπληξη τῶν συνομιλητῶν μου γιά τό ὑψηλότατο ἐπίπεδο τοῦ δημοσίου διαλόγου μεταξύ τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ Κώστα Καραμανλῆ καί τοῦ πρώην Προέδρου τοῦ ΠΑΣΟΚ καί ἀντιπροέδρου Εὐάγγελου Βενιζέλου στήν ἐκδήλωση τῆς «δημοκρατίας» στό Καπνεργοστάσιο. Αὐτό δέν ἦταν «μεταπολιτική», ἀλλά καθαρή καί ἀνόθευτος πολιτική.

Οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν πού «κάλεσαν» ἦταν, ὅπως μοῦ ἐξομολογήθηκαν, ἀρχικῶς ἐπιφυλακτικοί στό ἄκουσμα τῆς κοινῆς ἐμφάνισης δύο τέως πολιτικῶν ἀντιπάλων μέ θέμα ὁμιλίας τήν κρίση τῆς Δημοκρατίας.

Στό τέλος ὅμως ἐξεπλάγησαν ἀπό τό ἀποτέλεσμα. Οἱ νεοδημοκράτες, καραμανλικοί, σαμαρικοί καί ἄλλοι, εἶχαν ἕνα θετικό σχόλιο γιά τόν Βενιζέλο, οἱ πασόκοι καί οἱ ἀριστεροί εἶχαν ἀντιστοίχως γιά τόν Καραμανλῆ.

Γιά τόν Βενιζέλο, ἐπειδή τόλμησε νά καταγγείλει ἀνοικτά τήν διαφθορά, τήν ἀκρίβεια, τήν συγκάλυψη, τήν θεωρία ὅτι «δέν ὑπάρχει ἐναλλακτική» καί τίς μονοπρόσωπες ἐξουσίες. Γιά τόν Καραμανλῆ, ἐπειδή μίλησε γιά τίς ἀνισότητες, τά προστατευμένα «γκέτο πλουσίων» (αὐτό πού οἰκοδομεῖται στό Ἑλληνικό τί λέτε ὅτι εἶναι;), τήν στρεβλή παγκοσμιοποίηση, τίς ἀνώνυμες ἀγορές, τίς προσχηματικές Ἐξεταστικές καί τόν προβληματικό τρόπο πού ἡ Δικαιοσύνη ἐκδίκασε μείζονες ὑποθέσεις ὅπως οἱ ὑποκλοπές. «Ριζοσπάστη σοσιαλδημοκράτη» μοῦ χαρακτήρισε ἕνας ὑπουργός τοῦ Γιώργου Παπανδρέου τόν Καραμανλῆ.

Οἱ δύο ἄνδρες δέν ταυτίστηκαν ἀπολύτως (ὁ Καραμανλῆς δέν μίλησε γιά τό τέλος τῶν μονοκομματικῶν κυβερνήσεων καί γιά τήν ἀνάγκη συγκροτήσεως κυβερνήσεων συνεργασίας ὅπως ὁ Βενιζέλος, ὁ ὁποῖος ἦταν πιό προσεκτικός στά σχόλια γιά τόν ρόλο τῶν ΗΠΑ σέ ἀντίθεση μέ τόν πιό εὐθύ Καραμανλῆ), ὡστόσο συνέκλιναν σέ μιά εὐρεῖα γκάμα θεμάτων. Καί αὐτό, σέ μιά ἐποχή πού ἡ Κυβέρνηση ἔχει ἀποκηρύξει τήν συναίνεση ὡς ἐχθρό γιά τά σχέδια αὐτοδυναμίας της, εἶναι τεράστια ἐξέλιξη: Τό κατά Μητσοτάκη «Κέντρο» νά προσεγγίζει τήν ἱστορική Κεντροδεξιά.

Θεωρῶ ὅτι τρεῖς εἶναι οἱ θεματικές πού συνέκλιναν ἐντυπωσιακά οἱ δύο ἄνδρες.

Πρῶτον, στά ἐθνικά: Ὁ κύριος Βενιζέλος ζήτησε νά μήν «συρόμεθα» στά ἑλληνοτουρκικά πίσω ἀπό πρωτοβουλίες τρίτων. Φωτογράφισε, ἀλλά δέν κατονόμασε. Ὁ κύριος Καραμανλῆς ἄφησε νά ἐννοηθεῖ ὅτι διαφωνεῖ μέ μιά προσέγγιση πού οἱ σύμμαχοι «δίνουν 50% δίκαιο σέ ἐμᾶς καί 50% στήν ἄλλη πλευρά, σέ μιά λογική “βρεῖτε τα”».

Δεύτερον, στά θεσμικά. Πρώτη φορά ἀπό τότε πού ξέσπασε μέ ἀφορμή τά Τέμπη ἡ κρίση ἀπονομιμοποιήσεως τοῦ συστήματος ἔγινε τολμηρά ἀνοικτή συζήτηση γιά τήν κρίση πού ἐπικρατεῖ στούς κόλπους τῆς Δικαιοσύνης. Ὁ Βενιζέλος εἶχε περιγράψει ἁδρά τήν κατάσταση σέ προηγούμενες τοποθετήσεις του, ὁ Καραμανλῆς ὅμως μίλησε γιά πρώτη φορά ἀνοικτά γιά τήν Δικαιοσύνη. Μέ τόν Βενιζέλο νά ἀκολουθεῖ ὑπερθεματίζοντας γιά τήν κακή λειτουργία τῶν Ἐξεταστικῶν καί γιά τά ὅσα ἀποκαλύπτονται στήν δίκη γιά τίς ὑποκλοπές.

Τό τρίτο ἦταν ἡ σύμπτωση ἀπόψεων γιά τούς κινδύνους πού διατρέχει σήμερα ἡ Δημοκρατία μας, ἡ ὁποία, ὅπως εἶπε ὁ Καραμανλῆς, «δέν ἀρκεῖ νά ὑπάρχει, πρέπει καί νά λειτουργεῖ». Γιατί ἄν δέν λειτουργεῖ σωστά, ὅπως εἶπε ὁ κύριος Βενιζέλος, οἱ πολῖτες ἔχουν τήν τάση νά τῆς ἐπιρρίπτουν τίς αἰτίες τῶν δεινῶν τους.

Θέλω νά σημειώσω κάτι: Ὁ κύριος Βενιζέλος σημείωσε ὅτι μόνο στό ¼ τοῦ πλανήτη, συγκεκριμένα σέ 88 χῶρες, τό πολίτευμα εἶναι Δημοκρατία. Στά ὑπόλοιπα 4/5 δέν ὑπάρχει ἕλξη γιά τήν Δημοκρατία. Θλιβερό, ἄν ἀναλογιστεῖ κανείς ὅτι, σύμφωνα μέ ὅσα ἀναφέρει στήν ἱδρυτική διακήρυξη τῆς ΝΔ ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, οἱ Δημοκρατίες τό 1974 ἦταν μόλις 84. Δηλαδή, μέσα σέ πενῆντα ἕνα χρόνια ἀπό τότε, οἱ Δημοκρατίες στόν κόσμο αὐξήθηκαν μόλις κατά τέσσερεις!

Πιθανόν γιατί, ὅπως γράφει ὁ Κάπλαν, στήν «Ἐπερχόμενη ἀναρχία», γιά τήν στημένη Ἀραβική Ἄνοιξη, «αὐτοί μᾶς ζητοῦσαν ψωμί καί ἐμεῖς τούς δίναμε ψῆφο!» Πιθανόν ὅμως καί ἐπειδή, ὅπως παρατήρησε ὁ Κώστας Καραμανλῆς, ἡ δυτική Δημοκρατία στίς μέρες μας δέν ἀπειλεῖται ἀπό θορυβώδεις ἐκτροπές, ἀλλά ἀπό τήν ἀργόσυρτη διολίσθηση καί τίς διαρκεῖς ἀποκλίσεις ἀπό τίς ἀρχές της.

Ἕνας ἀπό τούς φίλους πού μέ κάλεσαν –χιλιάδες τήν παρακολούθησαν ἀπό τό live streaming πού ἔκαναν καμμιά δεκαριά ἱστότοποι σπάζοντας τά τηλεοπτικά μονοπώλια τῆς διαπλοκῆς– σχολίασε τό ὑψηλό ἐπίπεδο διαλόγου Καραμανλῆ καί Βενιζέλου μέ τήν φράση «μάθημα πολιτικῆς ἐπιστήμης». Ἄλλος μέ τήν φράση «πολιτική μυσταγωγία». Μιά τρίτη κυρία ὡς «ἐπί τέλους ἐπιστροφή στήν σοβαρότητα τῆς πραγματικῆς πολιτικῆς».

Μέ τήν ἰδιότητα κάποιου πού ἡ ζωή τά ἔφερε ἔτσι ὥστε νά εἶναι παρών στήν πρώτη κοινή ἐμφάνιση Καραμανλῆ- Σαμαρᾶ στό Πολεμικό Μουσεῖο τό 2024 (δέν τά κατάφερε ὁ Κυριάκος νά σπάσει αὐτή τήν συμμαχία μέ τήν ἀνόητη διαγραφή τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ, χειρότερα τά ἔκανε) καί παρών ἐπίσης στήν κοινή ἐμφάνιση Καραμανλῆ-Βενιζέλου, θέλω νά πῶ τό ἑξῆς: Ὁ πολιτικός κόσμος πρέπει νά ἀπομονώσει καί νά ἀποκηρύξει τόν διχαστικό λόγο τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ὁ ὁποῖος ἀνακαλύπτει ἕναν ἐχθρό πίσω ἀπό κάθε ἀποτυχία του. Στήν θεωρία τοῦ ἐχθροῦ καί στήν ἀπαίτηση γιά πολιτικό μῖσος τοῦ φανατισμένου ἀκραίου Κέντρου ἡ ἀπάντηση πρέπει νά εἶναι μία καί μόνη: Ὅλοι μιλᾶμε μέ ὅλους. Ὅλους. Χωρίς σύνδρομα καί ἐπιφυλάξεις. Διατηροῦμε τίς ἀπόψεις μας, τίς ταυτότητές μας, τίς διαφωνίες μας, ἀλλά τό τελικό συμπέρασμα εἶναι ἕνα καί μόνο: Ἡ πολιτική εὐλογιά πρέπει νά ἀπομονωθεῖ.