Τό ἱκανόν πρόσχημα

ΕΝΩ ἡ Ἑλλάς ἑόρτασε τίς Ἅγιες μέρες τῶν Χριστουγέννων μέσα σέ μία ἀτμόσφαιρα πού θύμιζε κάτι ἀπό τά παλιά…

… –ἄκρατος καταναλωτισμός σέ συνδυασμό μέ τήν ἀφελῆ ἀντίληψη πώς μποροῦμε νά διχαζόμαστε ἐλευθέρως γιά τό λάκτισμα τῆς σφαίρας στά γήπεδα καί γιά τήν ἀπώθηση τῶν ἀναρχικῶν στούς ἐμπορικούς δρόμους– οἱ γείτονες Τοῦρκοι ἔκαναν ὅ,τι μποροῦσαν γιά νά μᾶς δείξουν τίς διαθέσεις τους.
Φοβᾶμαι πώς δέν τούς διαβάζουμε σωστά. Δέν εἶναι ὁ ὀρυκτός πλοῦτος τό θέμα, ἤ τουλάχιστον δέν εἶναι τό μόνο θέμα. Τό ζήτημα εἶναι ἡ ἰσχύς καί ἡ γεωπολιτική. Οἱ Τοῦρκοι ἐνθαρρυνόμενοι ἀπό τήν σταδιακή ἀποχώρηση τῶν ΗΠΑ ἀπό τήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί τῆς Μεσογείου ἐκδηλώνουν μαζί μέ τούς Ρώσσους τήν πρόθεση νά καλύψουν τό κενό ἀσφαλείας. Νά ἀποκτήσουν τόν ἔλεγχο ἀπό τήν Συρία μέχρι τήν Λιβύη. Καί ἀπό τό Αἰγαῖο μέχρι τήν Θράκη. Ἡ προσπάθειά τους αὐτή δέν εἶναι βεβαίως ἀνέφελη. Δημιουργεῖ ἀντισυσπειρώσεις. Ἡ πενταπλή συμμαχία Ἑλλάδος-Αἰγύπτου-Κύπρου-Ἰταλίας-Γαλλίας τό δείχνει. Ὡστόσο οἱ συμμαχίες πού ἔχουν ἀναπτύξει οἱ Τοῦρκοι μέ τούς Ρώσσους, τούς Ἰρανούς, τούς Βούλγαρους, τούς Ἀλβανούς καί τούς Σκοπιανούς στά νῶτα μας ἀλλά καί μέ τούς Λίβυους καί τό Κατάρ, δείχνουν πώς εἶναι ἕνα βῆμα μπροστά καί στήν διπλωματία. Ἐμεῖς, ἡ Δύση, ἀκολουθοῦμε. Κάνουμε πάντα τό δεύτερο βῆμα, ὄχι τό πρῶτο. Οἱ Τοῦρκοι μᾶς λένε σχεδόν ἀνοιχτά δύο πράγματα αὐτόν τόν καιρό:

Πρῶτον, τό Αἰγαῖο καί ἡ Μεσόγειος εἶναι στρατηγική θάλασσα γιατί ἑνώνει τρεῖς ἠπείρους. Καί τρεῖς ἐμπορικούς δρόμους, προσθέτουμε ἐμεῖς: Σουέζ, Γιβραλτάρ, Βόσπορο. Στόν καινούργιο κόσμο τοῦ ἐμπορίου, τῆς ἀντιπαγκοσμιοποίησης καί τοῦ προστατευτισμοῦ ἔχει τεράστια ἀξία τό ποιός ἐλέγχει τά μαγαζιά γωνία. Ἡ Ἑλλάς εἶχε αὐτό τό προνόμιο γιά δεκαετίες καί ἐπιχείρησε νά τό διευρύνει μέ τήν διορατική πολιτική τῶν ἀγωγῶν τοῦ Καραμανλῆ πού ἀκύρωνε τήν σημασία τοῦ Βοσπόρου γιά τήν παγκόσμια ναυσιπλοΐα. Τώρα ὁ Ἐρντογάν υἱοθετῶντας τό δόγμα τοῦ μισητοῦ Νταβούτογλου μᾶς τό λέει κατάμουτρα μέσω τοῦ πρακτορείου Ἀναντολού: θέλω νά ἐλέγξω τό ἐμπόριο τριῶν ἠπείρων.

Τό δεύτερο πού μᾶς λέει γλυκά ἡ Τουρκία κάνοντας ἐπίδειξη τῆς ὑπεροπλίας της ἀπό τόν Ἕβρο ἕως τήν Κύπρο εἶναι πώς πρέπει νά ὑποχωρήσουμε μέ τό «καλό». Χωρίς νά ἀπαιτηθεῖ θερμό ἐπεισόδιο. Ἤτοι νά ἀρχίσουμε ἀπ’ εὐθείας διάλογο γιά τό καθεστώς 158 νήσων νησίδων στό Αἰγαῖο, νά μήν ἔχουμε στρατό στά Δωδεκάνησα, νά ἀναγνωρίσουμε τουρκική μειονότητα στήν Θράκη καί καθεστώς ἡμιαυτονομίας, νά ἐπικαιροποιήσουμε τήν Λωζάννη, νά μειώσουμε τό εὖρος τοῦ ἐναέριου χώρου, τά εἶπε ὅλα ὁ Τοῦρκος πρέσβυς στήν συνέντευξη πλαίσιο πού ἔδωσε πρό μηνός στήν «Καθημερινή». Καί τοῦ ἀπαντήσαμε μέσω τῆς συνέντευξης τοῦ συμβούλου ἀσφαλείας Ντόκου, πώς τά συζητᾶμε περίπου ὅλα. Καί ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Νῖκος Δένδιας πρόσθεσε τήν διαιτησία στήν τελευταία δήλωσή του στίς μεθόδους ἐπίλυσης τῶν διαφορῶν μαζί μέ τήν Χάγη.

Ἀπό αὐτήν ἐδῶ τήν θέση ἐπιμένουμε λοιπόν: δόγμα τῶν Τούρκων δέν εἶναι ἡ ἐξασφάλιση ἐπιλεκτικῶν ἀνταλλαγμάτων ἀλλά ἡ καθολική ἐπικράτηση στήν περιοχή. Μόνο κερδίζοντας χρόνο πού δέν ἔχουμε ἀλλά κάνοντας καί τολμηρά ἀνοίγματα στόν Πούτιν, τώρα πού ὁ Ἐρντογάν ἀποκαλύπτει πώς θέλει νά τόν ξεπεράσει στό μπόι, μποροῦμε νά μποῦμε σφῆνα καί νά σώσουμε ὁτιδήποτε ἄν σώζεται, πού λέει καί τό τραγούδι. Ἀλλιῶς τό 2020 θά σημαδέψει τήν Ἑλλάδα γιά τά ἑπόμενα ἑκατό χρόνια. Πρέπει νά δείξουμε τόλμη. Ἡ συμμαχία μέ τίς ἄλλες χῶρες γιά τόν EastMed πού δέν θά γίνει ποτέ, εἶναι ἐπί χάρτου. Ὄχι ἐπί τοῦ πεδίου. Κανείς δέν θά πολεμήσει τόν πόλεμό μας, ἄν συμβεῖ. Ἄς διαβάσουμε λοιπόν καλά τόν δῆθεν μειλίχιο καί καλοσυνάτο ἀντίπαλο πού τάχα δέν μᾶς μισεῖ καί ἄς τόν ἀποσυντονίσουμε. Καί ἄς στείλουμε μήνυμα στήν Δύση πώς ἀληθινά δέν εἴμαστε δεδομένοι. Τό ἀποδείξαμε τό 1974 ὅταν ἀποχωρήσαμε σέ ἀνάλογες συνθῆκες ἀπό τό ΝΑΤΟ ἀλλά καί τό 1987. Τά ἔθνη ἔχουν ἀξιοπρέπεια!!