Τό φλέρτ Μελόνι-Ταγίπ δέν πρέπει νά μᾶς ξαφνιάζει

Γιά μία ἀκόμη φορά «πέφτουμε ἀπό τά σύννεφα» καί μέ πηχυαίους τίτλους ἀναφερόμεθα στά «Παιγνίδια» τῆς Ἰταλίας μέ τήν Τουρκία, μέ ἀφορμή τήν «τριμερῆ» (ὄχι καί τόσο τρομερή) συνάντηση μεταξύ Ἐρντογάν, Μελόνι καί ἑνός τύπου πού «τό παίζει» Πρωθυπουργός ἑνός ἀνύπαρκτου κράτους, πού κάποτε ἦταν ἡ Λιβύη.

Γιατί, ἄραγε, ἀποροῦμε; Πότε ἡ Ἰταλία στήριξε ὁποιοδήποτε ἑλληνικό συμφέρον; Πότε ἡ Ἰταλία δέν μᾶς θεωροῦσε ἀνταγωνιστικό ἔθνος στήν Μεσόγειο; Πότε ἡ Ἰταλία ἔκρυψε τόν φθόνο της ἀπέναντί μας, ἀφοῦ γνωρίζει καλά ὅτι ὅλος ὁ «ρωμαϊκός πολιτισμός» εἶναι ἀντίγραφο τοῦ ἑλληνικοῦ, ὅτι ἡ «Ἀναγέννηση» ἔχει τό ἄρωμα τοῦ Βυζαντίου, ὅτι ἐδάφη της ἀποκαλοῦνται ἀκόμη «Μάγκνα Γκρέτσια»;

Ξεχάσαμε ὅτι ἡ ἰταλική ἐξουσία εἶχε ἀπαγορεύσει στούς ἀπογόνους τῶν Ἑλλήνων στά χωριά τῆς Καλαβρίας νά μιλοῦν τά «γκρεκάνικα»;

Ξεχάσαμε ὅτι ἡ Ἰταλία ἦταν (μέ σεγκόντο τήν Αὐστρία) ἐκείνη πού συνέβαλε τά μέγιστα στήν ἵδρυση ἀλβανικοῦ κράτους, μέ σκοπό νά ἀποδυναμώσει τήν Ἑλλάδα, πού ἐκεῖνα τά χρόνια (λίγο πρίν τόν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) εἶχε ὑπερδιπλασιάσει τά ἐδάφη της; Ξεχάσαμε τήν στάση τῆς Ἰταλίας στά γεγονότα τοῦ 1922;

Ξεχάσαμε ὅτι στά ἐδάφη πού εἶχε κατακτήσει, στήν Μικρά Ἀσία, ἐξέθρεψε καί ἐκπαίδευσε κεμαλικά στρατεύματα καί ἐξόπλισε μέ βαρύ ὁπλισμό τούς κεμαλικούς;

Ξεχνᾶμε ὅτι μέ τήν στάση της συνέβαλε ἰδιαίτερα στήν «Μικρασιατική Καταστροφή»; Μπορεῖ κανείς νά ξεχάσει ὅτι οἱ Ἰταλοί ἦταν ἐκεῖνοι πού κήρυξαν τόν πόλεμο στήν Ἑλλάδα τό 1940 καί κατατροπώθηκαν, καθώς οἱ Ἕλληνες πέταξαν τίς ἀπαστράπτουσες ἰταλικές μεραρχίες στήν θάλασσα;

Ξεχάσαμε ὅτι στήν ἐφιαλτική Κατοχή (1941-1944) οἱ Ἰταλοί εἶχαν ἐνεργότατη συμμετοχή, ἀσχέτως τοῦ ἐάν, λόγῳ τοῦ «οὔνα φάτσα – οὔνα ράτσα», τούς ἔχουμε σχεδόν ἀπαλλάξει, ἐνῶ σέ πολλές περιπτώσεις ἦσαν σκληρότεροι τῶν Γερμανῶν;

Βεβαίως, ὑπῆρξαν Ἰταλοί πού στήριξαν τήν Ἑλλάδα, ἀλλά ἦσαν περιπτώσεις μεμονωμένες. Χωρίς νά ἀρνηθοῦμε τό γεγονός τοῦ ὅτι μοιραζόμαστε τήν μεσογειακή ταυτότητα, ἔχουμε καί οἱ δύο λαοί ἔντονη πολιτισμική κληρονομιά ἀπό τήν ἀρχαιότητα, ἀκόμη καί κοινές ἐπιρροές στήν τέχνη, μουσική καί διατροφή, στήν πολιτική οἱ Ἰταλοί δέν ἦσαν ποτέ φιλέλληνες… Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, εἴμεθα καί οἱ δύο μέλη τῆς ΕΕ καί τοῦ ΝΑΤΟ, ἔχουμε στενή συνεργασία σέ ἐνεργειακά, τουριστικά, ἐκπαιδευτικά καί ἐμπορικά θέματα, ἐνῶ τά τελευταῖα χρόνια ὑπάρχει γενικά θετικό κλῖμα, ἰδίως μέσῳ κοινῶν στόχων σέ εὐρωπαϊκά ζητήματα, ὅπως ἡ μεταναστευτική πολιτική.

Κι ἔρχεται τώρα ἡ σινιόρα Μελόνι καί παίζει τό δικό της, περίεργο καί παράξενο, παιγνίδι, λές καί ὁ Ἐρντογάν δέν στέλνει τούς λαθραίους στά ἑλληνικά νησιά, ἀλλά στήν Σικελία!

Νά μήν ξεχνᾶμε ἐπίσης ὅτι ἡ Ἰταλία κατέλαβε τά Δωδεκάνησα, ἐπί Ὀθωμανῶν, καί δέν τά ἀπέδωσε στήν Ἑλλάδα μετά τόν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προκαλῶντας ἔνταση.

Καλή, λοιπόν, ἡ Ἰταλία, καλές οἱ σχέσεις, ἀλλά αὐτό τό φλέρτ τῆς Μελόνι μέ τόν Ἐρντογάν δείχνει ὅτι ἡ σινιόρα θεωρεῖ -ὅπως καί ὁ Μουσολίνι- τήν Ἑλλάδα «παρακατιανή» μεσογειακή δύναμη.

Ἐπειδή συμπαθοῦμε τήν Μελόνι, ὡς γυναῖκα Πρωθυπουργό, τῆς συνιστοῦμε νά διαβάσει περισσότερο Ἱστορία καί νά ζητήσει νά τῆς βάλουν νά ἀκούσει τό γκρεκάνικο τραγούδι «Ἄντρα μου πάει»…