Θά σᾶς ξεχνᾶμε κάθε μέρα

Ἕνα πολύ ὡραῖο μυθιστόρημα τοῦ ἀείμνηστου Ἕλληνος «Παριζιάνου» συγγραφέως Βασίλη Ἀλεξάκη, τά κείμενα τοῦ ὁποίου κυκλοφοροῦν στήν Ἑλλάδα ἀπό τίς ἐκδόσεις «Μεταίχμιο», φέρει τόν τίτλο «Θά σέ ξεχνάω κάθε μέρα».

Πρόκειται γιά ἔκφραση ἀπογοήτευσης τοῦ πρωταγωνιστῆ του ἀπέναντι σέ μιά ἀγάπη πού δέν ταίριαξε μαζί του. Θά δανειστῶ αὐτόν τόν ὡραῖο τίτλο, ὄχι γιατί θέλω νά γράψω… ἐρωτικό μυθιστόρημα ἀλλά γιατί θέλω νά σᾶς περιγράψω σήμερα ἕναν τύπο ἀνθρώπου. Ἐκεῖνον πού θυμᾶται τήν ἀξία τῆς δημοκρατίας καί τῶν ἐθνικῶν θεμάτων ἐντελῶς καιροσκοπικά. Ὁ τύπος αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἔτσι ὀνομάζεται. Αὐτός πού ξεχνάει κάθε μέρα. Σέ ξεχνάω, δημοκρατία, κάθε μέρα. Ἀλλά σέ θυμᾶμαι στά γενέθλιά σου. Σέ ξεχνάω, Κύπρος, κάθε μέρα, ἀδιαφορῶ γιά τά δεινά σου. Ἀλλά δέν σέ ξεχνῶ μιά φορά κάθε πενῆντα χρόνια ἀπό τό ἔγκλημα πού ἔγινε στό προαιώνια ἑλληνικό ἔδαφός σου. Σέ θυμᾶμαι μόνο τότε πού οἱ ἄλλοι ἑορτάζουν τήν εἰσβολή τους στά ἅγια χώματά σου. Ὅλο τόν ὑπόλοιπο χρόνο σέ προσβάλλω καί σέ χλευάζω.

Τό θέαμα αὐτές τίς μέρες εἶναι ἀφόρητο. Εἰδικῶς στά δικά μας μάτια, κάποιων δηλαδή πού θυμοῦνται τήν Κύπρο κάθε μέρα μέ ἀνάδειξη τῶν θεμάτων πού τήν καῖνε. Κάποιων πού θυμοῦνται τήν δημοκρατία κάθε μέρα.

Ἀνεξαρτήτως προσώπων καί κομμάτων. Βλέπουμε αὐτές τίς μέρες νά ὑψώνονται ὑποκριτικά εὐκαιριακές σημαῖες.

Ἐκεῖνοι πού μᾶς ἔλεγαν τό 2004 καί εὐτυχῶς ὁ κυπριακός λαός δέν τούς ἄκουσε ὅτι «αὐτή εἶναι ἡ τελευταία σας εὐκαιρία» σήμερα τά δίνουν ὅλα στό φεστιβάλ μνήμης ἐκ τοῦ προχείρου, τό ὁποῖο θά διαρκέσει μέχρι τήν Κυριακή.

Γιατί ἀπό Δευτέρα θά ἀρχίσει τό ἴδιο τροπάριο: Ἡ μεσολάβηση Ὀλγκίν πού ἀπαιτεῖ κάτω ἀπό τίς γραμμές τήν ἀναγνώριση τοῦ ψευδοκράτους ὡς προϋπόθεση γιά τήν ἔναρξη τῶν διαπραγματεύσεων θά εἶναι «ἡ τελευταία μας εὐκαιρία». Ἡ παράδοση δηλαδή. Ἡ ἀμνησία στήν χρήση τῶν ὅρων «εἰσβολή» καί «κατοχή» πλήν τῆς ἐξαιρέσεως Δένδια θά βαπτιστεῖ «ρεαλισμός». Ἡ ἀπαίτηση νά διακόψει ἡ Κυπριακή Δημοκρατία τίς γεωτρήσεις της καί νά ἐπιτρέψει τήν διέλευση δυτικοῦ ἀγωγοῦ φυσικοῦ ἀερίου ἀπό τά κατεχόμενα καί ἀπό ἐκεῖ στά παράλια τῆς Τουρκίας θά βαπτιστεῖ «μέρισμα εὐημερίας».

Μέχρι τήν Κυριακή θά ἔχουμε «δέν ξεχνῶ» λοιπόν. Ἀπό Δευτέρα θά ἐπανέλθουμε στό «θά σέ ξεχνάω κάθε μέρα» !

Τό ἴδιο ἀκριβῶς θά συμβεῖ καί μέ τό πολίτευμα. Αὐτοί πού βάπτισαν κίνδυνο γιά τήν δημοκρατία μιά χούφτα μπράβων καί τούς ἔβαλαν φυλακή ἐκφωνῶντας δακρύβρεχτους λόγους γιά τό Κράτος Δικαίου, αὐτοί οἱ ἴδιοι προσπέρασαν μέ ταχύτητα φωτός τήν ἀπόπειρα δολοφονίας πρώην Ἀμερικανοῦ Προέδρου. Καταδίκασαν στήν ἀρχή, γιά νά μήν τούς πάρουν μέ τίς πέτρες, καί ἀμέσως μετά γέμισαν τίς πρῶτες σελίδες τῶν ἱστοσελίδων τούς μέ τίς θεωρίες συνωμοσίας γιά νά ἐνισχύσουν τήν ὑποψία ὅτι ἡ ἐπίθεση κατά Τράμπ ἦταν στημένη.

Πρόκειται γιά τά ἄρρωστα μυαλά μιᾶς ἀναίσθητης καί νοσούσας χώρας. Εἶναι τόσο ἄρρωστη καί ἀναίσθητη αὐτή ἡ Ἑλλάς πού προχθές ζήσαμε τήν ἀπίστευτη ἐμπειρία: Ὁμογενειακή ἐφημερίδα τῶν ΗΠΑ ἐπιτέθηκε ἐναντίον τοῦ Ἕλληνα Ὑπουργοῦ Ἄμυνας καί ταυτίστηκε μέ τούς Τούρκους ἐπειδή ἐκεῖνος διέπραξε τό ὀλέθριο λάθος νά ξεστομίσει στήν Λευκωσία τίς λέξεις «εἰσβολή» καί «κατοχή». Θεωρήθηκε ὅτι εἶναι ἐκτός «ἐθνικῆς γραμμῆς», ἄν μπορεῖ νά ὀνομαστεῖ ἐθνική γραμμή ἡ ἐγκατάλειψη τῆς Κύπρου ἀπό τήν Ἑλλάδα. Καί τό καλύτερο: Τό νά λές τά ἀπολύτως αὐτονόητα γιά τήν Κύπρο θεωρεῖται… πριόνισμα τῆς καρέκλας τοῦ Πρωθυπουργοῦ. Μπορεῖ νά εἶναι «κλισέ» ἀλλά ὅσοι ἐπιμείνουν σέ αὐτή τήν ἀνιστόρητη γραμμή θά δώσουν λόγο στούς ἀγέννητους καί τούς νεκρούς.

Καί ἐμεῖς ὅπως καί ὁ φίλος μου ὁ Βασίλης Ἀλεξάκης… «θα σᾶς ξεχνᾶμε κάθε μέρα».