Τά θελήματα τῶν ἄλλων

O ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΡΑΜΠ ἀποφάσισε νά βγάλει τήν χώρα του ἀπό τόν πόλεμο στήν Οὐκρανία, νά πάψει νά χρηματοδοτεῖ τόν Ζελένσκυ μέ λεφτά τῶν φορολογουμένων του καί νά ἀνακηρύξει νικητή τόν, οὕτως ἤ ἄλλως, ἐπικρατήσαντα στό πεδίο Πούτιν.

Ὄχι γιατί εἶναι ἀπαραιτήτως «φιλορῶσσος» –ἀντικινέζος εἶναι βασικά, ἀλλά γιατί οἱ πόλεμοι γενικῶς κοστίζουν πολλά στόν ὁμοσπονδιακό προϋπολογισμό τῆς ὑπερχρεωμένης Ἀμερικῆς. Τά πράγματα εἶναι ἄλλως τε ξεκάθαρα: Ὅταν ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ἀνέλαβε τήν ἐξουσία ἄρχισε μεγάλες περικοπές προγραμμάτων (USAID) ἀλλά καί δημοσίων ὑπαλλήλων καί ὑπηρεσιῶν (λουκέτο σέ διπλωματικές ἀρχές τῶν ΗΠΑ ἀνά τόν κόσμο) εἶναι παραπάνω ἀπό προφανές ὅτι τό κριτήριο πού τόν ὁδηγεῖ στίς ἀποφάσεις του εἶναι ἀμιγῶς δημοσιονομικό.

Ὁ Ἀμερικανός Πρόεδρος εἶναι ἱκανός νά συμφωνήσει στήν παραχώρηση τῆς Ταϊβάν στήν Κίνα, γιατί ἤδη τοῦ κοστίζει πολύ σέ δολλάρια. Τόν μόνο πόλεμο πού ἐπιθυμεῖ ὁ πλανητάρχης εἶναι ὁ τεχνολογικός μέ ἐργαλεῖο τόν ἐμπορικό. Τόν ἐκτοπισμό τῶν κινεζικῶν προϊόντων ἀπό τήν Εὐρώπη καί τήν ἀπεξάρτησή της ἀπό τό Πεκῖνο μέ ὅπλο τούς δασμούς. Τό γεγονός ὅτι ὁ Ἀμερικανός Πρόεδρος κηρύσσει τό τέλος ἑνός πολέμου πού δέν πυροδότησε ὁ ἴδιος ἀλλά ὁ προκάτοχός του Μπάιντεν δέν σημαίνει πάντως ὅτι ἀλλάζει ἡ τελική γεύση γιά τούς λαούς. Γιά ἄλλη μία φορά ἡ Ἀμερική παρότρυνε ἕνα κράτος νά μπεῖ σέ ἕναν πόλεμο γιά χάρη της καί νά πολεμήσει γι’ αὐτήν καί τά ἐθνικά της συμφέροντα, καί γιά μία ἄλλη φορά τό ἐγκατέλειψε. Ὅλα ὅσα ἔγιναν στό Ἀφγανιστάν, στό Κουρδιστάν, στό Ἰράκ, στά κράτη πού ξέσπασε ἡ Ἀραβική

Ἄνοιξη καί τώρα στά κράτη τῆς πορτοκαλί ἐπαναστάσεως, μᾶς θυμίζουν κάτι πού ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες μάθαμε μέ τόν πλέον ὀδυνηρό τρόπο στήν Μικρά Ἀσία πολύ πρίν ἀπό τούς ἄλλους λαούς: Ποτέ μήν πολεμᾶς τόν πόλεμο τοῦ ἄλλου. Ποτέ μήν ἐξαρτᾶς τήν ἐκπλήρωση τῶν συμφερόντων σου ἀπό τήν ἱκανοποίηση τῶν συμφερόντων τοῦ ἄλλου. Ποτέ τά συμφέροντα δύο κρατῶν ἀνεξαρτήτως μεγέθους δέν ταυτίζονται. Μόνον ἐφάπτονται. Στήν καλύτερη περίπτωση!

Ὅ,τι ἔγινε στήν Μικρά Ἀσία ὅπου μᾶς χρησιμοποίησαν γιά νά ἀποδυναμώσουν τήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία γίνεται καί στήν Οὐκρανία. Οἱ σύμμαχοί μας ἔβαλαν νά γίνουμε ὁ «αὐτοφωράκιας» τῆς Ἀνατολῆς καί μόλις ἄλλαξαν οἱ προτεραιότητές τους, ὄχι ἁπλῶς μᾶς ἐγκατέλειψαν στίς ὀρέξεις τοῦ Κεμάλ, ἀλλά παρακολούθησαν ἀπαθεῖς ἀπό τά καράβια τους τήν σφαγή τῆς Σμύρνης.

Τά ἴδια ἀκριβῶς καί χειρότερα παθαίνει ὁ Ζελένσκυ σήμερα. Τόν ἔβαλαν μπροστά γιά νά προκαλέσει καί νά προβοκάρει τόν Πούτιν ὥστε νά εἰσβάλλει, ἔπαιξε τόν ρόλο ἄριστα, πέτυχε νά προκηρυχθεῖ ὁ πόλεμος, τόν περιέφεραν ἔπειτα ὡς «ἀρκούδα» στά Κοινοβούλια τῆς Δύσεως γιά νά πειστεῖ ὅτι τόν στηρίζουν ὡς ἥρωα τοῦ Ἔθνους του, καί, στό τέλος, ἀφοῦ ὁ Πούτιν τόν κατενίκησε παντοῦ, τόν ἄφησαν στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Νά συζητᾶ κατά τήν διάρκεια μιᾶς κηδείας τήν κηδεία τοῦ ἐδάφους του. Ὁ πόλεμος εἶχε κριθεῖ ἐδῶ καί ἕναν χρόνο, ἀλλά ὁ Μπάιντεν δέν θέλησε νά ὑπογράψει τήν ἧττα του λόγῳ τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν, ὅπως δέν θέλησε νά ὑπογράψει τήν ἀπεμπλοκή ἀπό τήν Μικρασία κάποιος ἄλλος στήν Ἑλλάδα τό 1920 γιά νά «ρίξει» τίς εὐθῦνες γιά ὅλα του τά ἀνομήματα στόν Γούναρη καί τόν Πρωτοπαπαδάκη.

Ἐπειδή ζοῦμε σέ μιά χώρα πού «σαρώνει» ἡ θεωρία τοῦ «προβλέψιμου σύμμαχου» καί τῆς «σωστῆς πλευρᾶς τῆς ἱστορίας», ἄς τό ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν: κράτη, ἡγέτες καί λαοί πού μπαίνουν μπροστά στίς συρράξεις γιά νά κάνουν προθύμως τά θελήματα τῶν ἄλλων τό πληρώνουν πολύ ἀκριβά στό τέλος. Ὁ ἀκρωτηριασμός εἶναι δύσκολη λέξη καί μέ τό ζόρι προφέρεται, ἀλλά αὐτή εἶναι συνέπεια τοῦ νά κάνεις τά θελήματα τῶν ἄλλων. Ξυπνᾶς μιά μέρα, ἀντικρίζεις τήν χώρα σου ἀκρωτηριασμένη, κοιτᾶς γύρω σου, ψάχνεις τούς «φίλους» σου καί ἀνακαλύπτεις ὅτι ἀπέμεινες μόνος. Ἀφοῦ προηγουμένως ὑποχρεώθηκες νά ξεπουλήσεις τόν ὀρυκτό πλοῦτο τῆς χώρας στούς προστάτες σου. Πρός γνῶσιν καί συμμόρφωσιν τῶν ἡμετέρων δυνάμεων αὐτά. Ἐν ὄψει μελλοντικῶν διαμοιρασμῶν, καί ὄχι μόνο.