Τά Στενά τῆς Σύμβασης Μοντραί

Φαίνεται, οἱ Τοῦρκοι ἐζήλωσαν τήν μωρο-φιλοδοξία τῶν Ἰρανῶν νά οἰκειοποιηθοῦν τά Στενά τοῦ Ὁρμούζ, πού ἀνήκουν καί στό Ὀμάν, κι ἐβάπτισαν τά Στενά Σύμβασης τοῦ Μοντραί 1936, πού ρυθμίζει τήν ναυσιπλοΐα τῶν Δαρδανελίων καί τοῦ Βοσπόρου, σέ «Τουρκικά Στενά» !…

Ὅπως ὅμως στούς Ἰρανούς ὁ ἔλεγχος τῶν Στενῶν τοῦ Ὁρμούζ τούς βγῆκε «ξυνός» ἔτσι καί στούς Τούρκους ἡ προσπάθεια ἐλέγχου ἐμπορικῶν πλοίων στόν Εὔξεινο Πόντο (κν. Μαύρη Θάλασ.σ.α) ἠμπορεῖ νά «ξύσει παλαιές πληγές», δηλονότι χωρῶν ὅπως ἡ Ρωσ.σ.ία, Οὐκρανία. Ρουμανία καί Βουλγαρία ἤ καί διεθνῶν ναυτιλιακῶν ὀργανισμῶν ὡς ὁ ΙΜΟ καί βεβαίως τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καί τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας.

• Τοῦ Κώστα Κόλμερ

Διότι τό θαλάσ.σ.ιο ἐμπόριο τῶν χωρῶν αὐτῶν ἐξαρτᾶται μεγάλως ἀπό τήν ἐλευθέρα διέλευση τῶν ἐμπορικῶν πλοίων ἐν καιρῷ εἰρήνης ἀπ’ τά Στενά.

Ἰδιαιτέρως τῶν πετρελαιοφόρων πού μεταφέρουν σήμερα ρωσ.σ.ικό ἀργό κι αὔριο βουλγαρικό καί ρουμανικό ἐάν καρποφορήσουν οἱ ἔρευνες στήν ΑΟΖ των.

Τό καθεστώς τῶν Στενῶν ἀπησχόλησε τίς ἐργασίες τῆς διασκέψεως τῶν Συμμάχων στήν Γιάλτα τό 1945, δοθέντος ὅτι ἡ τότε Σοβιετική Ἕνωση δυσανασχετοῦσε μέ τόν ἔλεγχο τῶν Στενῶν, πού εἶχε δοθεῖ ἀποκλειστικά στούς Τούρκους, γνωστούς ἐκβιαστές.

Στίς 10 Φεβρουαρίου 1945, ὁ Στάλιν ἐδήλωνε ἐνώπιον τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου Ροῦσβελτ καί τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Μεγ. Βρεταννίας Οὐίνστον Τσώρτσιλ ὅτι «ἡ Σύμβαση τῶν Στενῶν τοῦ Μοντραί εἶναι πλέον παρωχημένη καί πρέπει νά τροποποιηθῇ, διότι δέν ἀπηχεῖ τίς συνθῆκες τῆς νέας τάξεως πραγμάτων ὡς διαμορφώθησαν μέ τήν νίκη τῶν Συμμάχων στόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Λ.χ. ἡ συμμετοχή στήν Σύμβαση τῶν Στενῶν τοῦ Ἰάπωνα αὐτοκράτορα στερεῖται νοήματος (σ.σ.: συμμάχου στόν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τῆς Μ. Βρεταννίας), ἡ προπολεμική Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν, στούς κόλπους τῆς ὁποίας συνήφθη ἡ Σύμβαση τῶν Στενῶν, ἔπαυσε νά ὑπάρχει κι ὁ σχηματισμός Σλαβικῆς Λίγκας, μέ ἐγκατάσταση στρατευμάτων στήν Μακεδονία, δέν θά ἐπιτραπεῖ».

Ἡ Ἑλλάς ἀνῆκε στήν «σφαῖρα ἐπιρροῆς» τῆς Δύσεως ἀπ’ τόν Σεπτέμβριο 1944, κατόπιν συμφωνίας Στάλιν-Τσώρτσιλ στήν Μόσχα.

Βέβαια, ἡ τροποποίηση τῆς Σύμβασης τῶν Στενῶν ἐλησμονήθη μέ τήν ἔναρξη τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, δύο χρόνια μετά τήν διάσκεψη τῆς Γιάλτας, δεδομένου ὅτι ἡ Τουρκία εἶχε προσχωρήσει στήν Δύση, τήν ὁποία συνέφερε ὁ τουρκικός ἔλεγχος τῶν Στενῶν.

Σήμερα ὅμως, ἡ Τουρκία «κάνει πάλι νερά», ὅπως καί τό 1939 (παρ’ ὀλίγον σύμμαχος τοῦ Χίτλερ). Συμφωνεῖ μέ τούς Ἰρανούς Φρουρούς τῆς Ἐπανάστασης καί τούς Ἀδελφούς Μουσουλμάνους, ἀμφοτέρους «τρομοκρατικούς ὀργανισμούς», καταδικάζει τήν ἀμερικανική ἐπέμβαση στά Στενά τοῦ Ὁρμούζ κι ἡγεῖται τοῦ ριζοσπαστικοῦ Ἰσλάμ, συντασσόμενη μέ διακηρυγμένες θρησκευτικῶς ἀντιπαλότητες ἀπέναντι στούς χριστιανο-ιουδαϊκούς πληθυσμούς. Π.χ. ἡ σφαγή χριστιανῶν στή Συρία κι ἡ ἰρανική πυρηνική ἀπειλή ἐξοντώσεως τοῦ Ἰσραήλ.

Τί ἀπαντάει τό Συμβούλιο Ἀσφαλείας στήν μετονομασία τῶν Στενῶν τῆς Συμβάσεως τοῦ Μοντραί ὑπό τῆς Τουρκίας; Σιγή ἰχθύος.