Συμπεράσματα, ἀπόψεις, εἰκασίες καί «rebranding»…

Καλός καί ἔμπειρος φίλος, ἀπόμαχος τῆς πολιτικῆς, μοῦ τηλεφώνησε χθές, μετά τήν ὁμιλία τοῦ Ἀλέξη

«Κάθισα –παρά τό ὅτι γνώριζα τί θά (ξανα)δῶ– καί παρακολούθησα τήν ὁμιλία τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα, στήν Θεσσαλονίκη. Σήμερα διαβάζω ὅτι “ἦταν ἕνας ἄλλος Τσίπρας”, ὅτι “οὐδεμία σχέση εἶχε μέ αὐτό πού ξέραμε” καί ἄλλα διάφορα.

Ἐγώ θά σοῦ πῶ ὅτι ἦταν σάν νά ἔβλεπα πάλι ἐκεῖνο τό περίφημο “Πρόγραμμα τή Θεσσαλονίκης”. Τότε, τό εἶχα παρακολουθήσει καθισμένος στήν βεράντα τοῦ σπιτιοῦ μας καί, ὅλη ἡ παρέα, εἴχαμε πεῖ “νά ζήσουμε νά τόν θυμόμαστε”, διότι εἴχαμε ἀντιληφθεῖ –ὅλοι οἱ φίλοι τῆς συντροφιᾶς μέ θητεία στόν χῶρο τῆς πολιτικῆς καί τῶν ἐπιχειρήσεων– ὅτι ὅλα ὅσα ἔλεγε ὁ Πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δέν ἦταν δυνατόν νά πραγματοποιηθοῦν.

Ὄχι πώς στήν πολιτική δέν μπορεῖ “νά γίνει καί τό πιό ἀπίθανο”, ἀλλά ἐπειδή βλέπαμε “τούς ἄλλους γύρω του”, ἐπειδή τούς περισσότερους τούς γνωρίζαμε ἀπό τά πανεπιστημιακά χρόνια, ἐπειδή γνωρίζαμε –καί ἀκόμη γνωρίζουμε καλά– ὅτι τό νά ὑπόσχεσαι (ἀκόμη καί ἄν ἀποφεύγεις ἐπιμόνως τό “θά”) εἶναι ἡ πιό εὔκολη δουλειά.

Πόσῳ μᾶλλον ὅταν δέν εἶσαι κἄν κοινοβουλευτικό κόμμα, ἀσχέτως τοῦ ἄν ὁ ἐπί κεφαλῆς σου ἔχει “βαρύ μητρῶο ἀποτυχίας” καί ἐπανέρχεται μέ ἕνα “rebranding”, πολύ δαπανηρό, ὡς Μεσσίας, ὁ ὁποῖος, ἀντί γιά τό γαϊδουράκι τῆς πρώτης εἰσόδου στά Ἱεροσόλυμα τῆς πολιτικῆς, τώρα ἔχει καβαλήσει “Ρόλς-Ρόις”, καθώς “ἔμαθε πλέον ἀλλιῶς”, ἔχοντας δώσει ἐπιτυχημένες ἐξετάσεις σέ “σκάφος” ἐκείνων πού τώρα “ἀπειλεῖ” νά φορολογήσει “ὑπέρ ἀδυνάτου”, πού θά ἔλεγε καί ὁ Λυσίας»…

Τόν προκάλεσα ἀμέσως, ὑστεροβούλως, φυσικά. «Ναί, ἀλλά ξεχνᾶς τό ἠθικόν πλεονέκτημα». Ἀμέσως πῆρε νέα φόρα!

«Βεβαίως, ἡ λέξη “Ἀριστερά” δέν θά μποροῦσε νά λείψει ἀπό τό ὅλον ἐγχείρημα. Ὀρθῶς, νομίζουμε, ἀφοῦ ὁ Ἀλέξιος ἐπιθυμεῖ νά μᾶς πείσει ὅτι διαθέτει τό “ἠθικόν πλεονέκτημα” ἑνός χώρου, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε μᾶς ἐξήγησε τί ἀκριβῶς εἶναι αὐτό τό “εὕρημα”, πῶς τεκμηριώνεται καί πῶς δικαιολογεῖται. Διότι τί νά νά τούς κάνω ἐγώ τούς “ἀγῶνες τῶν ἀριστερῶν κατά τοῦ κατακτητῆ”, ὅταν τά ἴδια ὅπλα ἐστράφησαν ἐναντίον τῆς ἴδιας σου τῆς πατρίδας;

Ὁ Ἀλέξης, λοιπόν, ἐνεφανίσθη χθές ὡς “ἕνας ἄλλος”, ὅπως θά ἐμφανίζεται ἀπό ἐδῶ καί πέρα, σέ μιά προσπάθεια νά μᾶς πεῖ ὅτι “τότε ἤξερε τί θέλει, ἀλλά δέν μποροῦσε, ἀλλά τώρα ξέρει καί τί θέλει καί μπορεῖ νά τό κάνει”. Ἔλα, ὅμως, πού οἱ περισσότεροι, χθές, βλέπαμε –πίσω ἀπό τό ὅλον σκηνικό– ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔφεραν τόν Ἀλέξη στήν ἐξουσία, ἐκείνους πού –μέ τόν δικό τους τρόπο– “ἔβαλαν τό κεφάλι στόν τορβᾶ” καί τόν στήριξαν καί τώρα τούς ἔχει “στήν ἀπ’ ἔξω”! Ἔλα πού ἄλλοι τόσοι δέν πιστεύουν ὅτι ὁ Ἀλέξης ἄλλαξε τόσο καί ὅτι ὅλη ἐκείνη ἡ συντροφιά, πού ὁδήγησε τήν χώρα σέ κυκεῶνα, δέν θά ἔχει καί πάλι τόν πρῶτο λόγο!

Ἔλα πού κάποιες παροιμίες, ὅπως ἐκείνη πού λέει “ὁ λύκος κι ἄν ἐγέρασε”, ἐξακολουθοῦν νά ἔχουν ἀπήχηση στό εὐρύ κοινό! Αὐτές εἶναι κάποιες σκέψεις πού μᾶς γεννήθηκαν βλέποντας τό “rebranding” τοῦ Ἀλέξη» μοῦ εἶπε.

Ἀλλά ἐνδιαφερον ἔχει καί ἡ ἄποψη ἄλλου φίλου, πού, σέ συζήτησή μας περί τοῦ Ἀλέξη, μοῦ εἶπε τά ἑξῆς: «Ὁ Τσίπρας γνωρίζει ὅτι δέν μπορεῖ νά “ξεπλυθεῖ” τόσο γρήγορα καί στοχεύει στήν μεθεπόμενη διακυβέρνηση. Τώρα, προσπαθεῖ νά ἔλθει δεύτερος». Ἄν, ὅμως, συνεχίσει νά «τάζει», ὅλοι θά θυμοῦνται τίς παροιμίες…