Στήν ἐσωτερική διαδρομή κοντά σέ ἕνα «φαβορί»

Χωρίς ἀμφιβολία, ὁ καθείς μπορεῖ νά ἀντιληφθεῖ ὅτι «κάτι συμβαίνει» στίς ἑλληνο-αμερικανικές (ἤ ἀμερικανο-ελληνικές) σχέσεις.

Κι αὐτό τό «κάτι» εἶναι –πρέπει νά εἶναι– σημαντικό. Δέν εἴχαμε στό παρελθόν τόσο συχνά «πήγαινε-ἔλα» ὑπουργῶν, ὑφυπουργῶν, ἐπιχειρηματιῶν καί τῶν τριγύρω τους ἀπό Ἀθήνα-Νέα Ὑόρκη-Οὐάσιγκτων καί ἀντιθέτως. «Κάτι» τρέχει λοιπόν καί τρέχει γρήγορα. Τό θέμα εἶναι κατά πόσον αὐτό τό τρέξιμο καί αὐτό το «κάτι» θά ἀποβοῦν πρός ὄφελος τῆς πατρίδας μας, σέ μιά ἐποχή κατά τήν ὁποία χρειάζεται στηρίγματα, χρειάζεται βοήθειες, χρειάζεται ἰσχυρούς συμμάχους.

Γιά νά λέμε τήν μαύρη ἀλήθεια, μπορεῖ νά «ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν», ἀλλά ἡ Δύση μᾶλλον δέν μᾶς τά λέει καί τόσο καλά τόν τελευταῖο καιρό. Οὔτε ὡς Εὐρώπη οὔτε ὡς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Κι ἐμεῖς, ὡς μιά χώρα μέ Ἱστορία, μέ παράδοση, ἀλλά καί μέ ἀγῶνες στό πλευρό τῶν συμμάχων,δεν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ἡ ζυγαριά εἶναι «μία ἤ ἄλλη». Ὅπως καί νά τό κάνουμε, μεταπολεμικῶς, τήν μερίδα τοῦ λέοντος, ἀπό πλευρᾶς βοηθείας πρός τήν Ἑλλάδα, τήν κρατοῦν οἱ ΗΠΑ, καθώς ἡ Εὐρώπη ἐπεδόθη μετά μανίας, πάντα μέ εὐθύνη τῆς Γερμανίας, τόν περασμένο αἰῶνα, σέ δυό φονικώτατους πολέμους, οἱ ὁποῖοι ἐξερράγησαν σέ εὐρωπαϊκό ἔδαφος καί μετεβλήθησαν βαθμηδόν σέ παγκοσμίους!

Δυστυχῶς, αὐτόν τόν καιρό, τό σκηνικό δέν εἶναι πλέον τόσο καθαρό στήν μέχρι πρό τινος Γηραιά Ἤπειρο. Ἡ Εὐρώπη ὀρθῶς προσπάθησε νά ἑνωθεῖ ὑπό τήν σημαία τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος καί σήμερα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, σέ μιά κίνηση νά ἀναδείξει ἐκεῖνα πού ἑνώνουν τούς λαούς της καί ὄχι ἐκεῖνα πού τούς χώρισαν καί τούς αἱματοκύλησαν δυό φορές μέσα σέ σαράντα χρόνια!

Ἡ διάλυση, ὅμως, τῆς ΕΣΣΔ καί ἡ «κατρακύλα» τῆς μεγάλης ἀμερικανικῆς δημοκρατίας, ἡ ὁποία λές καί περίμενε τήν πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ γιά νά ἀποκαλύψει τίς ἀτέλειες τοῦ καπιταλισμοῦ, ἀλλάζουν μέ ταχύτητα τό παγκόσμιο σκηνικό. Ἡ παντοδύναμη συμμαχία τοῦ ΝΑΤΟ ἀποδεικνύεται πλέον καί ἐν τοῖς πράγμασι «μιά ἁπλῆ συμφωνία», καθώς οἱ ΗΠΑ ἀμφισβητοῦν τήν σημασία της, ὁ Πρόεδρος τῆς Γαλλίας τήν χαρακτηρίζει «πτῶμα» καί οἱ Τοῦρκοι ἀπειλοῦν μέ «casus belli» μιά χώρα-μέλος τῆς συμμαχίας στήν ὁποία καί οἱ ἴδιοι ἀνήκουν! Μέσα, λοιπόν, σέ αὐτό τό «εἶναι νά τρελλαίνεσαι» σκηνικό, ἡ μικρή πλήν πολύτιμη Ἑλλάς (τό καλύτερο οἰκόπεδο τοῦ Θεοῦ τήν χαρακτήρισε ὁ μακαριστός Χριστόδουλος) προσπαθεῖ νά ἰσορροπήσει, ἀγωνίζεται νά βρεῖ ἀξιόπιστους συμμάχους, προσπαθεῖ νά κερδίσει ἔδαφος σέ μιά ἀδυσώπητη κοῦρσα, στήν ὁποία ὁ καθένας ἀπό τούς δρομεῖς ψάχνει γιά μιά «ἐσωτερική διαδρομή» καί μάλιστα κοντά σέ ἕνα ἀπό τά «φαβορί», ὥστε νά ἐλπίζει σέ ἕνα καλό πλασάρισμα στό τέρμα τῆς κούρσας!

Κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, ὀρθῶς ἐξακολουθοῦμε νά «ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν». Καί ἡ Δύση μπορεῖ νά μήν εἶναι τόσο «στοργική μητέρα» ὅπως ἦταν παλαιότερα, ἀλλά δέν παύει νά ἀποτελεῖ τόν ἰσχυρό σύμμαχο, ἡ παρουσία τοῦ ὁποίου (ἡ δική μας μᾶλλον παρουσία κοντά του) μπορεῖ νά ἐγγυηθεῖ τήν ἀσφάλειά μας περισσότερο ἀπό ὅσο μποροῦν οἱ ἄλλοι. Ἄς εὐχηθοῦμε νά πᾶνε ὅλα καλά, νά ξεφύγουμε ἀπό τούς μεγάλους κινδύνους καί νά ἐπανέλθει ὁ κόσμος σέ καταστάσεις πιό ἤρεμες.