Status ἰσχυρῆς δύναμης

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ὅτι μέ τήν Τουρκία μᾶς χωρίζουν διαφορές αἰώνων καί…

… τά συμφέροντά μας εἶναι ἀντιτιθέμενα, δέν ἀποτελεῖ λόγο γιά νά μήν ἀναγνωρίσουμε τήν νέα πραγματικότητα πού διαμορφώνεται στήν εὐρύτερη περιοχή μας μετά καί τήν ἔκβαση τῆς ἀναμέτρησης στό Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ἡ γείτων μετεῖχε σέ ἕναν ἀκόμη πόλεμο, τόν τέταρτο στήν σειρά, μετά τό Ἰράκ, τήν Συρία καί τήν Λιβύη, τήν ὥρα μάλιστα πού ἡ οἰκονομία της κλυδωνίζεται καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν νά εὑρεθεῖ μέ τήν πλευρά τῶν νικητῶν Ἀζέρων. Νικητῶν οἱ ὁποῖοι ἐνίκησαν μέ τήν ἀνοχή τῆς Μόσχας, ἡ ὁποία ἤθελε «λέγεται» νά δώσει ἕνα μάθημα στό Ἐρεβάν γιά τό εὐρωπαϊκό φλέρτ του ἐνάντια στά συμφέροντά της στήν ἐκεῖ περίμετρο. Ὁ Πούτιν ἄφησε μαεστρικά τήν κατάσταση νά ἐξελιχθεῖ ἔξω ἀπό τό Ναγκόρνο-Καραμπάχ καί ὅταν πλέον ὁ ὑπέρτερος σέ δυνάμεις στρατός τῶν Ἀζέρων, μέ τήν βοήθεια τῶν Τούρκων καί τῶν μισθοφόρων, ἔφθασε κοντά στήν ἐπίμαχη περιοχή (ἔχοντας προηγουμένως ἀνακτήσει ἐδάφη πού διεκδικοῦσε στό παρελθόν), ἐπενέβη. Ἡ Ρωσσία θά ἀναπτύξει εἰρηνευτική δύναμη σέ οὐδέτερη ζώνη μεταξύ τοῦ Ναγκόρνο καί τῆς ἀρμενικῆς ἐνδοχώρας, καί σέ αὐτήν τήν ζώνη θά μετάσχουν ὡς «ἐγγυητές» καί οἱ Τοῦρκοι!

Ἡ συγκεκριμένη χειρονομία τοῦ Πούτιν πρός τόν Ἐρντογάν δέν εἶναι διόλου ἀμελητέα. Καλώντας τον νά μετάσχει στήν εἰρηνευτική δύναμη μετά τήν Συρία καί τήν Λιβύη στήν αὐλή τῆς Ἀρμενίας τοῦ ἀπένειμε στήν πραγματικότητα –ὅπως λένε αὐτοί πού ξέρουν–«status μεγάλης δύναμης». Σέ τρία τοὐλάχιστον θέατρα τῆς εὐρύτερης περιοχῆς μας στόν Καύκασο καί στήν Μέση Ἀνατολή ἡ Ἄγκυρα εἶναι παροῦσα καί ἔχει λόγο. Καί διεκδικεῖ ἕνα τέταρτο, τήν Μεσόγειο. Ὁ Πούτιν ἐκμεταλλευόμενος τήν μακρά μεταβατική περίοδο στήν ὁποία θά εὑρίσκεται ἡ Ἀμερική, πιθανόν καί μέχρι τήν προσεχῆ ἄνοιξη, ἐμβαθύνει κατ’ οὐσίαν καί σφραγίζει τήν συμμαχία του μέ τόν Ἐρντογάν. Τόσο καλά ὥστε ὅση πίεση καί νά ἀσκήσει στό μέλλον στόν Σουλτάνο, ὁ ὅποιος Ἀμερικανός Πρόεδρος, δύσκολα θά καταφέρει νά τόν ἀποκολλήσει πλήρως ἀπό τήν ἐπιρροή του. Οἱ Ρῶσσοι βεβαίως δέν εἶναι ἀφελεῖς. Γνωρίζουν ἄριστα ὅτι οἱ Ἀμερικανοί θά κάνουν τά πάντα γιά νά ἐπαναφέρουν τήν Τουρκία σέ δυτική τροχιά, «καίγονται» μετά τίς στρατηγικές ἀπώλειες τοῦ Ἰράν καί τοῦ Πακιστάν. Τίποτε ὅμως δέν θά εἶναι τό ἴδιο ὅπως παλιά. Οἱ ἰσορροπίες ἔχουν ἀλλάξει, εἶναι πλέον λεπτές καί ἄν τά πράγματα γίνουν ἀσφυκτικά μέ διλήμματα τοῦ τύπου «ἤ μέ ἐμᾶς ἤ ἐναντίον μας», οὐδείς γνωρίζει ποῦ θά ὁδηγήσουν.
Προσμετρώντας καί τά νέα δεδομένα λοιπόν πού προκύπτουν ἀπό τό τουρκικό «ἀγκυροβόλιο» στόν Καύκασο (ὅπου τό 2004 ἁλωνίζαμε ἐμεῖς), ἡ Ἑλλάς, ἡ πολιτική καί διπλωματική της ἡγεσία ὀφείλει νά ἐπανεκτιμήσει τήν κατάσταση στήν εὐρύτερη περιοχή. Ἡ μάχη τοῦ Ναγκόρνο-Καραμπάχ μοιάζει πολύ μέ τό Κυπριακό πρόβλημα καί εἶναι εἰρωνεία τῆς ἱστορίας ὅτι οἱ Τοῦρκοι βοήθησαν τούς Ἀζέρους νά ἀνακτήσουν περιοχές στίς ὁποῖες (κατ’ αὐτούς) ἐφέροντο ὅτι εἶχαν «εἰσβάλει» οἱ ἀδερφοί μας Ἀρμένιοι. Οἱ εἰσβολεῖς τῆς Κύπρου πολέμησαν τούς τάχα «εἰσβολεῖς» Ἀρμένιους. Τό ἐνδιαφέρον ὅμως εἶναι ὅτι μέ βασική εὐθύνη τῆς κυβέρνησης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἡ Ἑλλάς ἔχει διαταράξει καιρό τώρα τίς σχέσεις της μέ τό Ἀζερμπαϊτζάν ἀνεξαρτήτως τῆς συμπαθείας πού δείχνει ὁ λαός μας στούς Ἀρμένιους.

Ὁ Πρόεδρός του Ἀλίεφ εἶπε σέ συνεργάτες του μετά τήν 14λεπτη δημόσια κατσάδα του στόν Ἕλληνα πρέσβη (ὅταν ἐκεῖνος τόν ἐπισκέφθηκε προσφάτως γιά νά τοῦ παραδώσει τά διαπιστευτήριά του) ὅτι «πρῶτον ἄν δέν τό ἔκανα αὐτό, νά δηλώσω ὅτι εἶμαι μέ τήν Τουρκία, δέν θά μποροῦσα νά σταθῶ. Μόνο ὁ Ἐρντογάν μέ στήριξε! Ἄγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι πού μετεῖχαν στήν ὁμάδα τοῦ Μίνσκ ἦταν ἀπόντες.» Καί δεύτερον, φέρεται εἰπών ἐπίσης ὅτι «ἀπό τούς Ἕλληνες δέν εἶδα τίποτε καλό τά τελευταῖα χρόνια. Ἐκείνη τήν ἐγγυητική ἐπιστολή ὕψους 40 ἑκατομμυρίων εὐρώ πού δώσαμε γιά τήν ἰδιωτικοποίηση τοῦ ΔΕΣΦΑ ἐπί ΣΥΡΙΖΑ καί ἐπί Ὑπουργίας ἐκείνου τοῦ Ὑπουργοῦ, πού τό ἐπώνυμο ἄρχιζε ἀπό “Σ”, ἀκόμη περιμένουμε νά μᾶς ἐπιστραφεῖ!». Μᾶλλον τόν Πάνο Σκουρλέτη πρέπει νά ἐννοοῦσε. Ἀντιλαμβανόμαστε λοιπόν ὅτι ὁ φίλος τῶν ἐχθρῶν μας δέν εἶναι καί ἀπαραιτήτως δικός μας ἐχθρός, ἄν ξέρουμε νά τόν χειριζόμαστε. Τίς περιφερειακές συμμαχίες πρέπει νά τίς προσέχουμε. Εἶναι χρήσιμες στούς διεθνεῖς ὀργανισμούς. Στό δέ γενικώτερο ἐπίπεδο πρέπει μετά καί τήν ἐγκαθίδρυση τῆς Τουρκίας στόν Καύκασο νά συνυπολογίσουμε πῶς θά ἐπηρεάσει τήν συμπεριφορά της τό λάφυρο πού τῆς ἔδωσαν οἱ Ρῶσσοι ἐκεῖ ψηλά.

Ἡ Μόσχα ἀρκεῖται ἀπό τό γεγονός ὅτι ὁ Ἐρντογάν πλήττει τήν συμμαχία τοῦ ΝΑΤΟ κάνοντάς την ἄνω κάτω μέ τούς S400. Ἡ Ἄγκυρα εἶναι βέβαιον ὅτι δέν ἀρκεῖται, θέλει κάτι παραπάνω. Προσώρας τό θερμό ἐπεισόδιο ὅπως ὑποστηρίζουμε ἀπομακρύνεται, ἀλλά οὐδείς γνωρίζει τί θά γίνει ἄν περάσουμε στό ἑπόμενο στάδιο καί οἱ γείτονές μας στείλουν γεωτρύπανο μεταξύ 6-12 μιλίων. Εἰδικῶς ἄν οἱ ΗΠΑ τηρήσουν στάση ἀνάλογη μέ τήν χθεσινή ἀνακοίνωση τοῦ State Department πού θεωρεῖ περίπου γκρίζα ζώνη τήν περιοχή μεταξύ 6-12 μιλίων στήν θάλασσα καί 6-10 μιλίων στόν ἀέρα στό Αἰγαῖο… Ἀρίστη ἡ «Μπαντενιάς» καί ἡ «Τραμπιάς» στίς ὁποῖες ἔχουμε ἐπιδοθεῖ, ἀλλά τά ἡμερομήνια δέν δείχνουν πολύ καλά. Καί τό χειρότερο –ἐμεῖς ἀντί νά διαμορφώνουμε στρατηγική ἔστω τήν ὑστάτη στιγμή– ἀσχολούμαστε μέ τό πῶς θά ροκανίσουμε –καταχρηστικός ὁ πληθυντικός– τόν Ὑπουργό τῶν Ἐξωτερικῶν ἀπό τήν θέση του. Ὡραῖα! Ἔξοχα! Θαῦμα!