Τό πόσο ἔχουμε ὡριμάσει οἱ Ἕλληνες, πιθανότατα λόγῳ τῶν μεγάλων περιπετειῶν πού πέρασε ἡ πατρίδα τά τελευταῖα χρόνια, φάνηκε ἀπό τήν συμπεροφορά μας ἀπέναντι στήν Ἐθνική Ἑλλάδος.
Θυμᾶμαι ἀκόμη ἐκεῖνα τά μακρόσυρτα «ού-ού-ού» πού ἐπεφύλαξαν χιλιάδες φίλαθλοι ἔπειτα ἀπό μιά βαρειά ἐντός ἕδρας ἦττα ἀπό τήν Τουρκία στό ποδόσφαιρο (1-4, τό 2007). Πέρασαν ἀρκετά χρόνια ἀπό τότε καί προχθές, στόν χαμένο ἡμιτελικό μέ τούς ἀπέναντι, οἱ χιλιάδες Ἕλληνες, στίς κερκίδες, ἐπευφημοῦσαν τήν ἐθνική ὁμάδα, πού εἶχε νά δώσει ἕναν ἀκόμη ἀγῶνα γιά τό χάλκινο μετάλλιο. Καί τήν ἀποθέωσαν, ἔπειτα ἀπό τήν ἀγχώδη νίκη ἐπί τῆς Φινλανδίας, ἐνῷ ἤπιους τόνους κράτησαν καί τά μέσα ἐνημερώσεως.
Πανηγυρίσαμε ὅλοι αὐτή τήν νίκη, μέ τήν ὁποία τό ἐθνικό μας συγκρότημα ξόρκισε μιά στείρα περίοδο δεκαέξι ἐτῶν, χωρίς νά πατήσει στό βάθρο. Αὐτή τήν φορά, τά κατάφερε, ἀνασυντάχθηκε ἀπό τήν ἧττα, πείσμωσε καί οἱ ἀθλητές μας κρέμασαν στά στήθη τό ἔπαθλο. Τρίτη θέση στήν Εὐρώπη, ἐπάνω ἀπό Σερβία, Σλοβενία, Λιθουανία, Γαλλία, δέν εἶναι καί λίγο.
Σπουδαῖοι ὅλοι, δυνατοί καί δεμένοι μεταξύ τους, οἱ ἀθλητές, ὑπό τίς οδξηγίες τοῦ εὐφυοῦς Βασίλη Σπανούλη, μᾶς ἔκαναν νά χαροῦμε πολύ, θαυμάζοντας καί τόν σπουδαῖο Γιάννη, πού μᾶς χάρισε ἡ τύχη καί οἱ κάτοικοι τῶν Σεπολίων, πού ἀγκάλιασαν τήν οἰκογένειά του. Τά παιδιά αὐτά, πού δίνουν τήν ψυχή τους γιά τήν ἐθνική ὁμάδα, εἶναι τά πρότυπα πού χρειάζεται ἡ ἐποχή μας.
Διάβασα μία ἀναφορά στά σόσιαλ ἀπό τόν κ. Νικόλαο Μολφέτα. Ἐπικροτῶ!
«Προσπαθῆστε νά μπεῖτε στή θέση τοῦ Γιάννη. Ἡ καριέρα του προφανῶς εἶναι στήν Ἀμερική, ὅπου ἔχει φτάσει στήν κορυφή, ἐκπληρώνοντας τά μεγαλύτερα ὄνειρα πού θά εἶχε κάθε μπασκετμπολίστας. Ἀμερικάνα εἶναι καί ἡ γυναῖκα του, ἐκεῖ μεγαλώνουν τά παιδιά του, ἔχει ἐπενδύσει ἐκεῖ σέ ὁμάδες καί ἐπιχειρήσεις, ὅπως καί τά ἀδέλφια του, ἔχει δεθεῖ μέ τή χώρα. Δέν χρωστᾶ πλέον τίποτε στήν Ἑλλάδα –ἄν χρωστοῦσε ποτέ κάτι στή χώρα πού τοῦ ἔδωσε ἕνα διαβατήριο ἀπό τήν πίσω πόρτα, μόνο ὅταν εἶδε ὅτι ἴσως μπορεῖ νά γίνει διάσημος.
Κι ἔρχεται τώρα ὁ NBA champion, ὁ δύο φορές NBA MVP, ὁ ἐννέα φορές NBA All-Star, κ.λπ., νά μᾶς πεῖ ὅτι τό χάλκινο μετάλλιο στό Eurobasket εἶναι τό σημαντικότερο ἐπίτευγμα τῆς ζωῆς του! Δέν θά εἶχε κανένα λόγο νά τό πεῖ ἄν δέν τό ἐννοοῦσε, δέν ἔχει κάτι νά κερδίσει ἀπό αὐτή τή δήλωση. Νοιώθει περήφανος γιά τή χώρα ὅπου γεννήθηκε, καί θέλει οἱ συμπολῖτες του νά νοιώθουν περήφανοι γιά ἕνα ἀκόμα μετάλλιο στό ὁποῖο ἔπαιξε καίριο ρόλο ὁ ἴδιος. Δύο συμπεράσματα μοῦ ἔρχονται στό μυαλό. Πρῶτον, ὅτι ὁ Τσάρλς καί ἡ Βερόνικα κάτι ἔκαναν (πολύ) σωστά. Τέτοιο ἦθος δέν ἔρχεται οὔτε ἀπ’ ἔξω οὔτε κατά τύχη, γεννιέται καί τρέφεται μέσα στήν οἰκογένεια.
Καί δεύτερον, ὅτι ἄνθρωποι σάν τόν Τσάρλς καί τή Βερόνικα, ὅσο μακριά ἀπό τήν Ἑλλάδα κι ἄν γεννήθηκαν, δέν ἦταν ξένοι πρός τίς ἀξίες καί τά ἰδανικά πού θέλουμε νά μεταδώσουμε κι ἐμεῖς στά παιδιά μας –καί μᾶλλον τά κατάφεραν καλύτερα ἀπό ὅ,τι πολλοί ἀπό ἐμᾶς»…
Μ.Η.Τ. 232122