Ποιός ἀπομακρύνει τόν κόσμο ἀπό τήν πολιτική

Ὅσο πλησιάζουν οἱ ἐκλογές, τόσο θά ἐντείνεται ὁ «πολιτικός κανιβαλισμός», τόσο θά γίνεται «ἡ τρίχα τριχιά», τόσο θά μπαίνουν «στήν μηχανή τοῦ κιμᾶ» ἀθῶοι καί ἔνοχοι, ὕποπτοι καί καχύποπτοι καί τόσο θά «ἐρευνοῦν» οἱ προθύμως ἀερολογοῦντες τῶν «πρωινάδικων», πλεῖστοι ἐκ τῶν ὁποίων ἐξαπολύουν ρύπους ἀπό τίς πέντε κάθε πρωί πρός τήν κοινωνία καί δέν τήν ἀφήνουν νά ἠρεμήσει οὔτε στιγμή!

Διότι ἄν «σέ ἔχουν στήν τσίτα», ἄν ἀρχίζουν ἀπό τίς πέντε τά ξημερώματα νά κραυγάζουν, νά στέλνουν τα «μαρκούτσια» ὅπου ὑπάρχει σαματᾶς, καπνός, ξύλο, βία, τρόμος, θάνατος καί ὅ,τι ἄλλο μπορεῖ νά σέ κάνει νά χάσεις τήν ἰσορροπία σου, δέν μπορεῖ, τελικά «θά πέσεις στήν λούμπα» τήν ὁποία σοῦ στήνουν πότε οἱ «ἀπό ’δῶ», πότε οἱ «ἀπό ’κεῖ» καί ἐνίοτε οἱ «ἀπό παντοῦ»… Ἄσε δέ τήν «πολιτική ἀντιπαράθεση».

Πηγαίνουν δυό-τρεῖς πολιτικοί νά συζητήσουν καί «τούς τήν πέφτουν» οἱ ἀερολόγοι «σχολιαστές τῆς ἐπικαιρότητας» μέ ἐρωτήσεις-χειροβομβίδες καί τούς παρασύρουν σέ «μαλλιοτραβήγματα», μέ μοναδικό στόχο τά «μηχανάκια» πού μετροῦν (τόν κακό τους τόν φλάρο μετροῦν) «θεαματικότητες».

Κι ἄν δέν ἔχεις τό κουράγιο νά κλείσεις τήν τηλεόραση καί νά βάλεις τό ραδιόφωνο σέ κανένα σταθμό μέ μουσική, θά πᾶς στό γραφεῖο σου «τσιτωμένος» καί θά εἶσαι «στά κόκκινα» μέχρι νά γυρίσεις στό σπίτι…

Μεταξύ μας τώρα, ὑπάρχει κανείς πού νά πιστεύει ὅτι αὐτό πού συμβαίνει στά κανάλια καί στά ραδιόφωνα εἶναι πολιτικός διάλογος;

Ὑπάρχει σοβαρός παρατηρητής πού νά μήν ἀπορεῖ γιά τό πῶς ἡ δημοσιογραφία ἔχει μεταβληθεῖ σέ «ποιός φωνάζει περισσότερο»;

Εἶναι εἰκόνα δημοσιογραφική αὐτό τό «μαλλιοτράβηγμα» στό ὁποῖο ἐντέχνως ὁδηγοῦνται ἀπό ἀσμένως ἀερολογοῦντες οἱ πολιτικοί προσκεκλημένοι;

Ἐντάξει, εἴπαμε νά στηρίξουν ὁρισμένοι ἐπιχειρηματίες-«καναλάρχες» συγκεκριμένους πολιτικούς, ἀλλά ἀπό αὐτό τό σημεῖο μέχρι τοῦ νά βάλουμε «μπουρλότο» στήν πολιτική σκηνή ὑπάρχει μιά διαφορά.

Δέν θά σταθοῦμε στό «θέμα Ἀβραμόπουλου», πού μπορεῖ καί νά ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι χωρίς οὐσία, οὔτε στό ἄν ἡ νομοθεσία μας τιμωρεῖ αὐστηρά ἕναν πολιτικό πού σοῦ στέλνει ἕνα e-mail χωρίς νά σέ ἔχει ρωτήσει («καλά τοῦ κάνει», θά πεῖτε), ἀλλά δέν λέτε κουβέντα γιά τό ὅτι ἐπιτρέπει σέ δεκάδες ἐπιχειρήσεις νά κάνουν, ἀτιμωρητί, τό ἴδιο καί νά μήν σέ ἀφήνουν σέ ἡσυχία!

Θά σταθοῦμε, ὅμως, στήν περίπτωση Χάρη Δούκα, ὁ ὁποῖος –ὡς γνωστόν– ἐξελέγη δήμαρχος Ἀθηναίων μέ τίς ψήφους τῆς Ἀριστερᾶς (τό ΠΑΣΟΚ οὔτε κἄν ἀσχολήθηκε μαζί του, ὡς ὑποψήφιο, διότι πίστευε ὅτι «βγαίνει ἀέρα» ὁ Κ. Μπακογιάννης) καί ἄν δέν κρατήσει στόν Δῆμο λεπτές ἰσορροπίες, δέν θά μπορεῖ νά περάσει οὔτε προϋπολογισμό! Ἀπολύτως φυσιολογική –πολιτικά– εἶναι ἡ προσπάθειά του νά ἑλίσσεται ἀνάμεσα στίς εὐαίσθητες αὐτές ἰσορροπίες. Ἀλλά ποιός, σέ αὐτή τήν χώρα, ἀσχολεῖται ἐπί τῆς οὐσίας μέ τήν πολιτική καί δέν ἀρκεῖται σέ «βαρελότα», πού θά τοῦ δώσουν καί μιά θέση στά βλαπτικά γιά τά νεῦρα μας «πάνελ»;

Μέ δυό λόγια, λίγο πρίν ἀρχίσουν «τά μπάνια τοῦ λαοῦ», πού ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος, ὅλοι νομίζουν ὅτι πρέπει νά στείλουν τόν κόσμο στίς θάλασσες «μέ τό κεφάλι καζάνι». Κι ὕστερα, θά βγαίνουν οἱ ἴδιοι δημοσιολογοῦντες, πού δέν ἀφήνουν τίποτε «ἀδάγκωτο» ὡς ἄλλοι… λαγοκέφαλοι, καί θά διαπιστώνουν ὅτι «ὁ κόσμος ἀποστασιοποιεῖται ἀπό τήν πολιτική». Καί δέν βλέπουν(;) ὅτι ἐκεῖνοι εἶναι πού ὠθοῦν τόν κόσμο μακριά ἀπό αὐτό πού θεωροῦν οἱ ἴδιοι «πολιτική». Ἐκτός καί ἄν τό σχέδιο προβλέπει αὐτό ἀκριβῶς. Λέτε;