Ποιήματα γιά τόν καιρό

Ἡ Ἑλλάς μετρᾶται σέ αἰῶνες, ὄχι σέ τετραετίες

ΕΙναι σαφές ὅτι στίς ἑπόμενες κάλπες δέν θά ψηφίσουμε γιά Πρωθυπουργό, μόνον.

Δέν θά «πέσουν» στίς κάλπες ψηφοδέλτια γιά κόμματα καί ὑποψήφιους, μόνον. Στίς ἑπόμενες ἐκλογές θά «πέσουν» στίς κάλπες καί θά μετρηθοῦν νοοτροπίες. Οἱ νοοτροπίες πού ἔχουν διαμορφωθεῖ σέ βάθος χρόνου μέσα στήν τελευταία δεκαπενταετία. Ἀπό τότε πού ξέσπασε ἡ κρίση τῆς χρεωκοπίας μέχρι καί τώρα. Εἶναι προφανές ὅτι στήν ἑλληνική κοινωνία ἔχουν διαμορφωθεῖ πολλαπλᾶ μπλόκ, τά ὁποῖα, στήν πραγματικότητα, ἔχουν καταργήσει τίς παλαιές διαχωριστικές γραμμές.

Μπλόκ οἰκονομικά, μπλόκ ἀξιακά, μπλόκ ἀντισυστημικά, μπλόκ πατριωτικά, μπλόκ μεταρρυθμιστικά. Ἡ κρίση τοῦ 2010 καί ἡ ἀναγκαστική σύμπραξη κομμάτων πού ἦταν ἐπί δεκαετίες ἐχθροί, μέ τίς συνακόλουθες διασπάσεις στά ἀριστερά καί στά δεξιά τους, δημιούργησε μία νέα κουλτούρα. Μιά κουλτούρα ἀπαλλαγμένη ἀπό τίς διαχωριστικές γραμμές τῆς Μεταπολιτεύσεως. Ἡ ἀναγκαστική συγκυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας μέ τό ΠΑΣΟΚ τό 2012, μέ στόχο νά μήν ἐξέλθει ἡ χώρα ἀπό τό εὐρώ, ἔφερε σέ ὤσμωση ὄχι μόνο τούς κομματικούς μηχανισμούς καί τούς ὑπουργούς, ἀλλά καί τμήματα τῶν παλαιῶν βάσεων τῶν κομμάτων αὐτῶν.

Ἐπαγγελματικές κατηγορίες. Δικηγόρους, λογιστές, δημάρχους, δικαστές, τραπεζικούς, οἰκονομολόγους, καθηγητές πανεπιστημίων, ἀναλυτές, ἰατρούς, ἐπιχειρηματίες, οἱ ὁποῖοι, μέ τό δίκιο τους, ἤθελαν νά διασώσουν τα κεκτημένα πού μέ κόπο δημιούργησαν πρίν τήν κρίση. Ὅλοι αὐτοί βρέθηκαν στίς τάξεις τοῦ ἴδιου ἑνοποιημένου «κόμματος». Τούς ἕνωνε καθαρά τό συμφέρον, ἡ ἀγωνία γιά τόν τόπο καί ὁ φόβος.

Τότε ἔκανε πρεμιέρα ὡς μέθοδος διακυβερνήσεως ὁ φόβος. Τούς ἕνωνε ἐπίσης ἡ ριζικά διαφορετική ἀντίληψη πού εἶχαν μέ τή λαϊκίστικη Ἀριστερά. Ἦταν ἄνθρωποι τοῦ νόμου καί τῆς τάξεως. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, ἀνέπτυξαν δράση μεγάλες λαϊκές πλειοψηφίες τοῦ μόχθου, οἱ ὁποῖες εἶδαν τόν ἑαυτό τους γιά πρώτη φορά ἔξω ἀπό τό κάδρο τῆς ἐξουσίας. Χωρίς τό δίκτυ ἀσφαλείας τοῦ κοινωνικοῦ κράτους, μετακόμισαν σέ σχήματα πού τούς ἔδιναν τήν δυνατότητα νά ἐκφράσουν τήν διαμαρτυρία τους.

Νά καταγράψουν ὅτι τό βάρος τῆς κρίσεως ἔπεσε ἀποκλειστικά πάνω τους, καθώς δέν εἶχαν ἄκρες μέσα στό σύστημα καί στήν πολιτικῶς (σύμφωνα μέ πλῆθος μαρτυριῶν) «ἀργυρώνητη» τρόικα. Ὁ ἱστορικός τοῦ μέλλοντος θά φωτίσει μέ ἀποδείξεις κάποτε ὅτι ἡ τρόικα δέν ἦταν ὁ ἀντικειμενικός διαιτητής πού ἦρθε νά διορθώσει τίς ἁμαρτίες ἑνός ὁλόκληρου συστήματος πρός ὄφελος τοῦ λαοῦ. Ἦταν τό ἐντελῶς ἀντίθετο. Ἡ τρόικα μεροληπτοῦσε καί μάλλον ἔκανε «δουλειές».

Ἔκανε παρέα μέ ἐπιχειρηματίες, Ἕλληνες καί ξένους, μέ τήν ἀνοχή «προοδευτικῶν» κυβερνήσεων. Ἡ Λούκα Κατσέλη στό βιβλίο της ἔχει γράψει πώς κάποιοι ὑπουργοί πού ἦταν σέ ἀνοιχτή γραμμή μέ τήν τρόικα ἀπειλοῦσαν ὅτι θά ἐπέλθει πτώχευση τῆς χώρας ἄν τυχόν ψηφιζόταν ὁ περίφημος νόμος πού ἔσωσε χιλιάδες σπίτια. Ἡ Λούκα Κατσέλη ἔχει ἀποκαλύψει στό βιβλίο της ὅτι τό σκάνδαλο Novartis ἄρχισε ἐπί τῶν ἡμερῶν τῆς «προοδευτικῆς» Κυβερνήσεως τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἡ ὁποία τήν ἀναδόμησε ἀπό τό Ὑπουργεῖο Οἰκονομίας, τῆς ἄλλαξε ὑπουργεῖο μόλις παρουσίασε σύστημα διαμορφώσεως τιμῶν τῶν φαρμάκων πού ἔθιγαν τήν γερμανική φαρμακοβιομηχανία καί ἀνέθεσε τήν ἁρμοδιότητα στό Ὑπουργεῖο Ὑγείας.

Οἱ πολῖτες λοιπόν πού ἔπρεπε νά ἀγοράσουν τά φάρμακά τους, πού ἔπρεπε νά ἔχουν πρόσβαση σέ φτηνές τηλεπικοινωνίες, πού ἔπρεπε νά ζήσουν μέ μικρότερες συντάξεις, πού ἔπρεπε νά σώσουν τίς μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις τους διασκορπίστηκαν στήν ἀντιπολίτευση, εἴτε στά ἀριστερά εἴτε στά δεξιά τοῦ πολιτικοῦ τόξου. Καί ζήσαμε ὅ,τι ζήσαμε.

Ἡ διαίρεση αὐτή ἀποτυπώθηκε μέ τόν πλέον ἐναργῆ τρόπο στό δημοψήφισμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τό ὁποῖο μπορεῖ νά ἔγινε γιά νά παραμείνει ὁ Ἀλέξης Τσίπρας στήν καρέκλα του καί ἀνατίναξε τήν χώρα, ἀλλά κατέγραψε μέ σαφήνεια τόν πραγματικό συσχετισμό τῶν δυνάμεων, ὁ ὁποῖος διατηρεῖται μέχρι τώρα ἀνέπαφος. 35% ἀστικῶν δυνάμεων, διασκορπισμένων στήν Νέα Δημοκρατία, στό ΠΑΣΟΚ καί λίγο σέ κόμματα τῆς μεταρρυθμιστικῆς Ἀριστερᾶς (οἱ «νοικοκυραῖοι»), καί τό ὑπόλοιπο 65%, στό ὁποῖο μετεῖχε καί ἡ μισή βάση τῆς ΝΔ τό 2004 («οἱ -κατά Θεοχάρη- κακομοίρηδες»).

Ὁ συσχετισμός διατηρεῖται καί στίς μέρες μας ἴδιος, γιά ἕναν πολύ ἁπλό λόγο: διότι ἡ τρόικα ἐξωτερικοῦ ἀντικαταστάθηκε ἀπό τήν τρόικα ἐσωτερικοῦ. Τόν ρόλο πού ἔπαιζαν ὁ Τόμσεν, ἡ Βελκουλέσκου, ὁ Τράα καί ἄλλα παιδιά τόν παίζουν τώρα μέσα στό Μαξίμου μεταρρυθμιστές ἐκσυγχρονιστές πρώην πασόκοι, ἄνθρωποι τῶν ἐπιχειρήσεων, τοῦ ΣΕΒ, τῶν τραπεζῶν καί τῶν ὀλιγαρχῶν, μαζί μέ μία διαπλεκόμενη νέα νομενκλατούρα, ἡ ὁποία ἄρχισε νά γίνεται γνωστή σέ ὅλο τόν πλανήτη ἐσχάτως.

Ὅλοι ξέρουν λοιπόν ὅτι τό μοντέλο συνεχίζεται, μέ ἐργαλεῖο καί πάλι τόν φόβο. Τά κέρδη τῶν ἐπιχειρήσεων σέ σύγκριση μέ τό εἰσόδημα ἀπό τήν ἐργασία ἦταν κατά 19 δισ. εὐρώ περισσότερα τό 2019. Σήμερα εἶναι 36 δισ. εὐρώ περισσότερα. Ἄρα ὅποιες δυσαρέσκειες κι ἄν ἔχουν κάποιοι ἀπό τό σημερινό καθεστώς, ὅσο αὐτό τους διασφαλίζει ἐπιδοτήσεις. ἐνισχύσεις, συμβόλαια καί καταθέσεις θά συνεχίζουν νά τό στηρίζουν μέ φανατισμό μέχρι τήν πτώση του.

Θά μετακινηθοῦν σέ ἄλλη λύση συναφοῦς ἰδεολογικῆς ὑφῆς μόνο ὅταν βεβαιωθοῦν πώς αὐτή ἡ Κυβέρνηση ὅ,τι εἶχε νά τούς δώσει, τούς τό ἔδωσε. Δυσφοροῦν βεβαίως, γιατί στό παρασκήνιο ἡ διαφθορά βρίσκεται σέ ἔξαρση καί οἱ δουλειές δέν γίνονται μέ ἁπλό τρόπο, διαρρέουν τήν δυσφορία τους σέ πρόσωπα, ἀλλά δέν εἶναι διατεθειμένοι νά βγάλουν τό φίδι ἀπ’ τήν τρῦπα καί νά συγκρουστοῦν μέ αὐτό πού ὁ Νῖκος Πουλαντζᾶς ὀνόμαζε «κομπραδόρικο καπιταλισμό». Περιμένουν νά τούς κάνουν τήν δουλειά, ὅσο κι ἄν φαίνεται ἀπίστευτο, οἱ λαϊκές πλειοψηφίες καί νά ἀνατρέψουν αὐτές τό ὑπάρχον «καθεστώς». Πρόκειται γιά αὐτούς πού ὁ Μιχάλης Κατσαρός περιέγραφε στό «Ἀντισταθεῖτε» ὡς τούς ποιητές πού τούς ἀρέσει «νά γράφουν ποιήματα γιά τόν καιρό δίπλα στήν θερμάστρα».

Μετά τήν ἀνατροπή αὐτῆς τῆς Κυβερνήσεως, αὔριο ἤ στό μέλλον, θά ποντάρουν ὅλες τους τίς μάρκες σέ πρόσωπα τῆς αὐτῆς ἰδεολογικῆς ἀντιλήψεως γιά νά συνεχίσουν κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον τό βιολί τους. Ἡ ἀρχιτεκτονική αὐτή διαταράσσεται ἀπό τό γεγονός ὅτι γιά πρώτη φορά κατέρχεται στίς ἐκλογές δεξιό κόμμα πού δέν διεκδικεῖ τήν διαμαρτυρία. Μέ ἐπί κεφαλῆς ἀρχηγό γεννηθέντα στήν Κηφισιά. Κόμμα στό ὁποῖο μπορεῖ καί νά συσπειρώνονται παρασκηνιακά τά καλύτερα ἑλληνικά μυαλά, τά ὁποῖα γεμίζουν τό κεφάλι τους ὄχι μόνο μέ μάτσο εὐρώ, ἀλλά καί μέ ἀξίες ἀδιανόητες γιά τό μπλόκ τῶν δῆθεν «ἀστῶν».

Ἐκείνων πού ἔχουν συσπειρωθεῖ καιροσκοπικά γύρω ἀπό τόν Πρωθυπουργό, ἀλλά εἶναι ἕτοιμοι νά πηδήξουν ἀπ’ τό καράβι στήν πρώτη στροφή. Ἐμεῖς δέν σχολιάσαμε ἰδιαιτέρως τήν «βουτιά» τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν συνέντευξή του στόν ΣΚΑΪ, ὅπου ἔθεσε ὡς πῆχυ γιά τόν ἑαυτό του τό 25% γιά νά παραμείνει στήν ἀρχηγία τῆς ΝΔ, γιά ἕναν ἁπλό λόγο: Θέλουμε νά ἀφήσουμε τούς μυαλωμένους καί τούς μεταρρυθμιστές νά ἀρχίσουν νά ἀναρωτιοῦνται γιατί ὁ Πρωθυπουργός ἄρχισε νά διακινεῖ μόνος του τό πλέον δυσμενές σενάριο, ὥστε νά τό προσαρμόσει στά μέτρα του καί νά βολέψει τόν ἑαυτό του.

Θέλουμε νά τούς κάνουμε νά ἀναρωτηθοῦν γιατί ὁ Πρωθυπουργός ἄρχισε νά συζητᾶ γιά τά σενάρια τῆς ἀστάθειας τήν στιγμή πού ἐκλιπαρεῖ τήν σταθερότητα. Μήπως γιατί τό διακύβευμα τῆς τρίτης θητείας εἶναι ἡ καρέκλα του καί τίποτε ἄλλο; Ἄν εἶναι πράγματι ὀρθολογιστές καί ἀποστρέφονται τόν λαϊκισμό, θά πρέπει νά ἀρχίσουν νά ἀποροῦν γιά τό γεγονός πώς αὐτός πού διεκδικεῖ τήν αὐτοδυναμία καί τό 37% ράβει κοστούμι γιά τό 25%. Αὐτό θά ἔπρεπε νά τούς προβληματίζει.

Νά γιατί τό διακύβευμα τῆς ἐκλογῆς εἶναι οἱ νοοτροπίες. Τό ρῆγμα μέσα στό ἀστικό μπλόκ, πού μέ ἔνταση αὐτή τήν στιγμή ὑποστηρίζει ἔστω καί καθοδικά μειούμενο τόν Πρωθυπουργό, εἶναι ἡ ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν λύτρωση τῆς χώρας. Μαζί μέ τίς λαϊκές πλειοψηφίες καί τά μεσαῖα στρώματα, πρέπει νά ξυπνήσει καί τό ὑγιές τμῆμα τῆς ἀστικῆς τάξεως, τό ὁποῖο δέν ὑπῆρξε ποτέ του κρατικοδίαιτο οὔτε διαπλεκόμενο, ἀλλά ψήφιζε μέ καλή προαίρεση τό κόμμα του.

Τά πράγματα ὅμως, ἐδῶ πού ἔχουμε φτάσει, εἶναι ὁριακά γιά τήν χώρα. Ὅταν κάποιος λέει ὅτι ἐγώ θά μείνω στήν καρέκλα μου μέ 25%, τήν στιγμή πού κυβερνᾶ μέ τό 40%, τήν στιγμή πού γνωρίζει ὅτι τό 25% ἀπ’ τό 37% ἀπέχει 12 μονάδες, ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι μέρος τοῦ προβλήματος καί ὄχι μέρος τῆς λύσεως. Ἡ ἕνωση ἀστικῶν καί λαϊκῶν δυνάμεων πού ἔχουν πραγματική ἔγνοια γιά τόν τόπο εἶναι λοιπόν πραγματικά ὁ μοναδικός τρόπος γιά νά ἀρθεῖ τό ἀδιέξοδο καί νά λυτρωθεῖ ὁ τόπος ἀπό μία ἑπταετία ἡ ὁποία τό μόνο ἀποτύπωμα πού ἔχει στό βιογραφικό της εἶναι ἡ ἀργή, ἀλλά σταδιακή ὑποχώρηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ σέ ὅλα τά μέτωπα. Τήν Ἑλλάδα δέν τήν μετρᾶμε σέ τετραετίες, ὅπως θέλουν κάποιοι γιά νά σώσουν τίς ἐπικερδεῖς καρέκλες τους. Μετρᾶμε τήν Ἑλλάδα καί τόν Ἑλληνισμό σέ αἰῶνες.