Η ΠΡΩΤΗ σκέψη πού ἔκανα ὅταν ἄκουσα χθές στό ραδιόφωνο ὅτι ὁ Γιῶργος-Μιλτιάδης Ἀλβέρτης, υἱός τῆς Ἀλεξίας Ἔβερτ, τραυματίστηκε ἐλαφρά σέ τροχαῖο ἀτύχημα στήν παραλιακή, ἦταν: «Ἐπιτέλους, πότε θά χαμογελάσει ἡ τύχη σέ αὐτήν τήν γυναίκα καί σέ αὐτή τήν οἰκογένεια; Πόσες λαχτάρες πρέπει νά ζήσει στήν ζωή της;».

Ὁ Γιάννης Σωτηρίου, πού ἔφυγε ἀθόρυβα ἀπό τόν μάταιο αὐτό κόσμο, πλήρης ἡμερῶν, ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς ἐπιφανέστερους ἐμπόρους καί λογίους τοῦ Πειραιῶς.

Σάββατον, 13 Ἰουνίου 1959

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Καραμανλῆς συνήθιζε νά λέει ὅτι οἱ Ἕλληνες εἴμαστε ἕνας ἔμπειρος λαός.

Κι ἐκεῖ, πού λέτε, στά καλά τοῦ καθουμένου, πετάει ἕνας τήν ἰδέα.

Παρασκευή, 12 Ἰουνίου 1959

ΚΑΤΑ τήν Ἐθνική ἑορτή τῆς 25ης Μαρτίου τοῦ 1922 ἀπενεμήθη ἀπό τόν Βασιλέα Κωνσταντῖνο Β΄ τό μετάλλιο Στρατιωτικῆς Ἀξίας Α΄ τάξεως στήν σημαία τοῦ Σώματος Ἑλλήνων Προσκόπων γιά τίς πρός τήν Πατρίδα ὑπηρεσίες τους.

ΓΙΑΤΙ ἡ ΝΔ κέρδισε τούς Δήμους Αἰγάλεω, Κορυδαλλοῦ, Ἰκαρίας καί Καλαμαριᾶς, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦνται ὡς ἐπί τό πλεῖστον ἀπό ἀριστερόστροφα λαϊκά στρώματα καί δευτερευόντως ἀπό ἐκπροσώπους τῆς μεσαίας τάξης;

Εἶχα τήν τραυματική ἐμπειρία νά ὑπηρετήσω αὐτό πού λέγεται «Ἑλληνικός πολιτισμός», μέ τήν ἔννοια τοῦ κράτους.

Πέμπτη, 11 Ἰουνίου 1959

Ο τέως ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Κύπρου Γιαννάκης Κασουλίδης συνδέεται μέ ἕναν συναισθηματικό δεσμό μέ τήν «Ἑστία».

Πέρα ἀπό τά κενά περιεχομένου λόγια, ὁ κ. Ἀλέξης Τσίπρας ἀντιπροσώπευε γιά τή χώρα τό πιό ὀπισθοδρομικό της πρόσωπο