Πᾶμε σάν ἄλλοτε…

ΔΕΝ μέ ἐξέπληξαν ὅλα ὅσα εἶπε ὁ Πρωθυπουργός ἀπό τήν Ἰθάκη. Στήν πραγματικότητα «ἔπιασε» τό νῆμα ἀπό ἐκεῖ πού τό ἄφησε στό Ζάππειο τήν ἡμέρα πού φόρεσε τήν γραβάτα.

Ἐκείνη τήν μέρα ὁ Πρωθυπουργός προσδιόρισε ὡς στόχο τήν καταπολέμηση τῆς διαφθορᾶς καί τῆς διαπλοκῆς τονίζοντας μάλιστα ὅτι θά ἐξαντλήσει τόν πολιτικό χρόνο πού ἀπομένει μέχρι τίς ἐκλογές προκειμένου νά βρεθοῦν οἱ ἀποδείξεις πού θά ἐκθέσουν ποινικῶς τούς πολιτικούς του ἀντιπάλους καί τήν παλαιά ἐλίτ. Χθές παρέλαβε ἀπό ἐκεῖ τήν σκυτάλη: ὄφφ σόρς, μυστικές καταθέσεις στό ἐξωτερικό, τέλος στήν φοροασυλία τοῦ πλούτου, τραπεζῖτες, μνηστῆρες, λωτοφάγοι, κύκλωπες, διεφθαρμένοι, ἰδού τό πρόβλημα τῆς χώρας, ἰδού ποιούς θά κυνηγήσουμε.

Τό «στόρυ» τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ εἰδικά στό σκέλος τῆς διαπλοκῆς ἔχει βάση ἀληθείας, ἀποτελεῖ μέρος τοῦ προβλήματος, ἀλλά δέν ἀποτελεῖ τόν πυρῆνα τοῦ προβλήματος. Πολιτικά δέ ἄν δέν συνοδευτεῖ ἀπό στοιχεῖα καί παραμείνει στό σκέλος τῆς καταγγελίας, εἶναι προβληματικό γιά δύο λόγους.

Ὁ πρῶτος εἶναι ὅτι ὁ Πρωθυπουργός ἐπαναλαμβάνει τό ρεπερτόριο τῶν ἐκλογῶν τοῦ 2015. Καί αὐτό περιελάμβανε «κατηγορῶ» γιά τίς ἐλίτ, διαβεβαιώσεις γιά τίς λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς, ὑποσχέσεις γιά ξήλωμα τῶν ὄφφ σόρς, «θά» πώς ὁ ἔλεγχος γιά τά θαλασσοδάνεια τῶν τραπεζῶν θά ἀρχίσει ἀπό ἐκεῖνα τῶν μεγαλοκαρχαριῶν πού κατέστησαν ἀγύριστα. Τρία χρόνια μετά, ἄν ἐξαιρέσει κανείς τήν ἐκτόπιση τῶν γηραιῶν καί ἀποδυναμωμένων ἐκδοτῶν, ὁ κ. Τσίπρας θυμίζοντας τήν μάχη κατά τοῦ παλαιοῦ στήν πραγματικότητα ὑπογραμμίζει τήν ἀποτυχία του νά τό καθυποτάξει. Τήν ἀδυναμία τῶν εἰσπρακτικῶν μηχανισμῶν του νά φέρουν ἀποτέλεσμα. Τήν ἀποτυχία του νά ἐπιβληθεῖ στό παράλληλο κράτος πού θέσπισε τίς παραγραφές.

Τό δεύτερο πρόβλημα πού ἔχει τό «στόρυ» τοῦ κ. Τσίπρα εἶναι τό ἑξῆς: Ἡ μάχη κατά τῆς διαπλοκῆς μοιάζει νά εἶναι τό τελευταῖο του ἐπιχείρημα. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει τόσο πολύ στίς πολιτικές του μέ τό παλαιό σύστημα, ὥστε ὁ Πρωθυπουργός προσφεύγει στόν ἰσχυρισμό «ἐμεῖς τουλάχιστον εἴμαστε ἔντιμοι» γιά νά γλυτώσει ἀπό τήν λαϊκή ὀργή. Λαϊκή ὀργή πού ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι ἡ Ἀριστερά ἐπιτέθηκε στό λαϊκό εἰσόδημα.

Στήν πραγματικότητα ἄν μελετήσει κανείς τήν τακτική του θά διαπιστώσει πώς ἀντιγράφει τήν πρακτική τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου στίς ἐκλογές τοῦ ’85. «Ἀπό ἐδῶ τό φῶς ἀπό ἐκεῖ τό σκότος. Δῶστε μας μιά δεύτερη εὐκαιρία. Θά ἔρθουν καλύτερες μέρες. Ὥρα γιά ἀντιδεξιό μέτωπο». Ὡστόσο, μεταξύ 1985 καί 2018 ὑπάρχουν τεράστιες διαφορές. Τό 1985 τό ΠΑΣΟΚ μέ ἕνα μπαράζ παροχῶν πού χρηματοδοτήθηκαν μέ δανεικά καί ἀκόμη τίς πληρώνουμε, εἶχε ἐκπληρώσει τό βασικό μέρος τῶν ὑποσχέσεών του στόν λαό γιά νά ἔχει τήν ἰσχύ νά παίξει τό παιχνίδι τοῦ διχασμοῦ. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, ὄχι. Τό ΠΑΣΟΚ ἐπίσης τότε ἦταν καί ἀρχηγικό, μά κυρίως ἦταν μαζικό κόμμα πού ἐπέβαλε τήν ἀτζέντα του.

Χθές ὁ κ. Πρωθυπουργός ἀνήγγειλε τήν ἄρση τῆς ἐπιτροπείας ἐνώπιον διακοσίων συγκεντρωθέντων. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι κλειστό ἐσωστρεφές κόμμα, δέν εἶναι μαζικό, παλλαϊκό. Τό μήνυμά του δέν ἀναπαράγεται. Μόνο ὁ ἀρχηγός του πασχίζει μέ ἀμφίβολες ἐπιδόσεις πλέον. Στό μόνο πού ποντάρει ὁ Πρωθυπουργός εἶναι ἡ σύγκριση μέ τό χειρότερο. Ὅπου ὡς τέτοιο δέ νοεῖται πλέον ἡ προελαύνουσα ἀντιπολίτευση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη ἀλλά οἱ κακόηχες μηντιακές ἀντέννες πού ἐνίοτε σκεπάζουν τόν μετρημένο λόγο τῆς ἀντιπολίτευσης. Ἤθελα νά ἤξερα, π.χ., ποιός εἰδήμων σκέφτηκε νά ἐμφανίσει στήν τηλεόραση ἀμέσως μετά τό διάγγελμα Τσίπρα τόν συνεργάτη τοῦ Παπακωνσταντίνου τό 2010, πού προέβαλε τόση ἀντίσταση στήν τρόικα ὥστε ἔβαλε τά κλάματα μπροστά στόν Τόμσεν μέσα στό Ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν. Ἤθελα!

Κατά τά λοιπά ὁ κ. Τσίπρας δέν ἔχει νά ἐλπίζει σέ πολλά. Ἡ ἧττα ἔρχεται. Αὐτός εἶναι ὁ προορισμός του, αὐτή ἡ Ἰθάκη του.